Asia


http://en.wikipedia.org/wiki/Arulmigu_Sri_Rajakaliamman_Glass_Temple

http://temple.dinamalar.com/

http://www.devasthanam.com

http://kumbakonam-temples.blogspot.de/2009/07/sri-narayana-perumal-templethiru.html

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Arulmigu_Sri_Rajakaliamman_Glass_Temple

http://mahabharatham.arasan.info/

http:// mahabharatham.arasan.info/

http://www.tamilhindu.com/category/spirituality/

http://www.tamilhindu.com/

http://www.tamilhindu.com/2012/12/continue-saiva-thrumurai-canon-creation/

http://temple.dinamalar.com/New.php?id=496

http://www.shaivam.org/siddhanta/spt_p.htm


 

http://www.dailythanthi.com/aanmigam_23042013

http://www.dailythanthi.com/aanmigam_16042013

 ஜப்பான் நாட்டில் பக்தியுடன் கோலாகலமாக கொண்டாடப்படும் சரஸ்வதி பூஜை!

Kumar Siva
புத்த மதம் பரப்பப்பட்டதால் இந்து மதம் அழிந்தாலும் இந்து மதத்தின் தாக்கம் இன்னும் நீங்கவில்லை. ஜப்பானில் சரஸ்வதி தேவி இன்றும் பூஜிக்கப்படுகிறாள். கல்வி வரம் அருளும் தேவியை உலகம் மறந்து விடுமா என்ன!இங்கே சரஸ்வதி எட்டு கைகளுடன் தாமரை மலரில் வீற்றிருந்து வீணை வாசிப்பது போன்று மிக அழகிய சிலையாக வடிக்கப்பட்டு தொன்று தொட்டு இன்று வரை பூஜிக்கப்படுகிறாள்.பலரின் இஷ்ட தெய்வமாகவும், குழந்தைகளின் மனம் கவர்ந்த கடவுளாகவும் நம் சரஸ்வதி தேவி விளங்குகிறாள்.கல்விக் கடவுள் சரஸ்வதிக்கு இன்று சிறப்பு பூஜை செய்து அகம் மகிழ்கின்றனர்.

உலகின் உன்னத ஒப்பற்ற மதம் நம் இந்து மதம்!

அனைவருக்கும் இந்த அடியேனின் சரஸ்வதி சிறப்பு பதிவு சமர்ப்பணம். நன்றி!

மனிதப் பிறவியின் தலையாய குறிக்கோள் அருட்செல்வம் தேடுவதே. அதேசமயம், நெறியுடன் வாழவும் அறச்செயல்கள் புரியவும் பொருட்செல்வமும் அவசியமானதே. அந்த செல்வத்தைப் பெறுவதற்கு மகாலட்சுமியின் அருள்வேண்டும். அது “செல்வோம்’ என்றில்லாமல், வந்த செல்வத்தை தக்கவைக்க குபேரனின் அருள்வேண்டும். நிலையான செல்வ வளத்தைத் தருவது லட்சுமி குபேர வழிபாடாகும். வடநாட்டில் இவ்வழிபாடு பிரசித்திபெற்றது.

தன தானியத்திற்கு அதிபதி குபேரன். வடதிசைக்கு அதிபதி இவரே. சிவபெருமான் அருளால் பெரும்பதவி பெற்றவர். நவநிதிகளுக்கு அதிதேவதையாக விளங்குபவரும் இவரே. குபேரனின் வாகனம் வெண்குதிரை. வியாழக்கிழமை மாலை 5.30 மணிமுதல் 6.00 மணிவரை குபேர காலம் எனப்படும். இந்த நேரத்தில் குதிரைக்கு அஸ்வ பூஜை செய்வதும்; நம் இல்லம் மற்றும் அலுவலகத்தில் வடக்கு திசை நோக்கிய குபேரன் படத்தின்முன் தீபமேற்றி வழிபடுவதும் குபேரன் அருளை எளிதில் பெற்றுத் தரும்.

மனிதர்களின்மீதே குபேரன் ஆட்சிபுரிவார். குபேரனின் பல்லக்கை சுமப்பவர்கள் மனிதர்கள்தான். குபேர அஷ்டோத்திரத்தில் “நர வாஹனாய நமஹ’ என்னும் நாமாவளி உண்டு. அனைத்து தெய்வங்களின் பூஜையை நிறைவு செய்யும்போதும், குபேரனின் மகாமந்திரமான “ராஜாதிராஜாய’ என்னும் மந்திரத்தையே கூறுவர்.

குபேரனின் மடியில் கீரிப்பிள்ளை அமர்ந்திருப்பதைக் காண்கிறோம். பாம்பின் விஷத்தை முறிப்பது கீரிப்பிள்ளை. பொதுவாக செல்வம் இருக்குமிடத்தில் நோய் வந்துசேரும். அப்படிஇல்லாமல் நோயற்ற செல்வம் வேண்டுமென்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

பொன், பொருள், ஆரோக்கியம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, வியாபாரம்- தொழில் பெருக்கம் போன்ற சம்பத்துகளைப் பெற குபேரனின் அருள்வேண்டும். லட்சுமிதேவியுடன் சேர்த்துச் செய்யப்படும் குபேர வழிபாடே முழுமையான பலனைத் தரும்.

அப்படி லட்சுமி குபேரனை வழிபட்டுப் பயனடைய சிறப்பானதொரு ஆலயம், உலகில் முதன்முதலாக சென்னைக்கருகே அமைந்துள்ளது. 2002-ஆம் ஆண்டு தீபாவளியன்று பூமி பூஜை செய்யப்பட்டு, லட்சுமி குபேரனின் அருளால் எட்டு மாதங்களிலேயே கட்டிமுடித்து கும்பாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஆலயம் இது.

ஆலயத்தில் நுழைந்ததும் முதலில் ராஜகணபதியை வணங்குகிறோம். அதையடுத்து விநாயகரின் ஷோடச மந்திரங்களுக்கேற்ப அமைந்துள்ள 16 கணபதிகளை கிணற்றைச் சுற்றி தரிசிக்கலாம். அதைத் தொடர்ந்து ஈசான மூலையிலுள்ள குபேர லிங்கத்தை வணங்குகிறோம். சிவனது நெருங்கிய நண்பர் குபேரனென்று சிவபுராணம் வர்ணிக்கிறது. சிவசகா என்பது குபேரனின் பெயர்களிலொன்று.

நவகிரகங்கள் உட்பட அனைத்து தெய்வங்களும் இங்கு மனைவியுடன் எழுந்தருளியுள்ளது சிறப்பு. பிரம்மதேவர் சரஸ்வதியுடன் தனிச்சந்நிதியில் அருள்புரிகிறார். வியாழன், வெள்ளி, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் இங்கு மாணவ- மாணவியருக்கு நோட்டுப்புத்தகம், பேனா போன்றவை வழங்கப்படுகின்றன. கோஷ்டத்தின் பின்புறம் குபேரனின் காவல் தெய்வமான ஸ்வர்ணாகர்ஷண பைரவர் அருள்கிறார். இடப்புறம் திருப்பதி வேங்கடவன் தன் துணைவி பத்மாவதியுடன் திருக்காட்சி தருகிறார். திருவேங்கடவனுக்கே கடன் கொடுத்தவரல்லவா குபேரன்!

திருப்பதி வேங்கடாசலபதி- பத்மாவதி தாயார் திருமணத்துக்கு பொருள் தேவைப்பட்டது. பெருமாள் குபேரனை அழைத்து விவரம் கூற, “என்னிடமுள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் தங்களுடையதே. அப்படியிருக்க என்னிடம் கேட்கவேண்டியதென்ன சுவாமி?’ என்றார் குபேரன். “யுகதர்மத்தைக் காக்கவேண்டும்’ என்று கூறிய பெருமாள், 114 லட்சம் பொன் தருமாறும், அதற்கு மாதாமாதம் வட்டிமட்டும் செலுத்துவதாகவும், கலியுக முடிவில் அசலைத் தருவதாகவும் சொன்னார். இதற்கான கடன் பத்திரம் எழுதி கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார். நான்முகனும் சிவபெருமானும் சாட்சிக் கையொப்பமிட்டனர். இந்த சம்பவங்களெல்லாம் வேங்கடாசலபதி சந்நிதியில் ஓவியங்களாகத் தீட்டப்பெற்றுள்ளன. கன்னி மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் லட்சுமி கணபதியும் நமக்கு அருளாசி தருகின்றனர்.

தென்மேற்கு மூலையான குபேர மூலையில் மகிழ்ச்சியானவர், சிரிக்கும் புத்தர் (ஐஹல்ல்ஹ் ம்ஹய், ப்ஹன்ஞ்ட்ண்ய்ஞ் க்ஷன்க்க்ட்ஹ) என்று அழைக்கப்படும் சீன அதிர்ஷ்ட குபேரர் பிரம்மாண்டமாக கண்ணாடி அறையில் காட்சிதருகிறார். நாம் இவரின் வயிற்றுப்பகுதியைத் தடவி சந்தோஷம் கொடுக்கும்போது, நமக்கும் இவர் சந்தோஷமான அனுபவங்களை நிச்சயம் தருவார்.

ஸ்வர்ண கௌரி தேவி மற்றும் அதிர்ஷ்ட தேவியும் அருகருகே குடிகொண்டுள்ளனர். அதிர்ஷ்டத்தை அழைத்துவரும் அதிர்ஷ்ட தேவியை, வசந்த பஞ்சமியன்று நெய் தீபமேற்றி இனிப்புகள் வைத்து வணங்கலாம். நம்மில் சிலர் குலதெய்வம் எதுவென்று அறியாமல் இருப்போம். அப்படிப்பட்டவர்கள் இங்குள்ள ஸ்வர்ண கௌரியை வழிபட்டு குலதெய்வத்தை வணங்கிய பலனைப் பெறலாம். ஸ்வர்ணம் என்பது லட்சுமியையும், கௌரி என்பது பார்வதியையும் குறிக்கும்.

மேலும் இங்கு ஒரே இடத்தில், செல்வமுத்துக்குமரன் சந்நிதியில் அறுபடை முருகனும் வீற்றிருக்கின்றனர். முருகப் பெருமானை வணங்கியபிறகு பிரதான சந்நிதிக்குச் செல்லவேண்டும்.
மூலவரான குபேர பகவானுக்குமேல் அமர்ந்திருக்கும் மகாலட்சுமி தாயாரையும்; துணைவி சித்ரலேகாவுடன் அமர்ந்திருக்கும் குபேர பகவானையும் வணங்கவேண்டும். குபேர பூஜையின்போது பயன்படுத்தப்படும் நாணயமே இங்கு பிரசாதமாகத் தரப்படுகிறது. அதைப் பெற்றுக் கொண்டு, இங்கு தரப்படும் பச்சைநிறக் குங்குமத்தை நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டு, பச்சைநிறக் கயிற்றை கையில் கட்டிக்கொண்டு, நமது கோரிக்கையை மனதில் பிரார்த்தனை செய்தவண்ணம் லட்சுமி குபேரரை மூன்றுமுறை வலம் வரவேண்டும். பின்னர் பலிபீடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கீரிப்பிள்ளையின் பின்புறமாக, “குபேர தேவா சரணம்’ என்று சாஷ்டங்கமாக வணங்க வேண்டும். இவ்வாறு வழிபடுவதன்மூலம் நிச்சயம் அனைவருக்கும் மனக்குறை நீங்கும். லட்சுமி குபேரரின் தீர்க்கமான அருளையும் பெறலாம்.

ஜாதகரீதியாக சந்திரன், புதன், சுக்கிர அம்சம் கொண்டவர்கள், அந்த கிரகங்களின் வலிமையை மேம்படுத்த இங்குவந்து வழிபடலாம். சந்திரனை வலுப்படுத்த சந்திரனின் சகோதரியும், சுக்கிரனின் அதிதேவதையுமான மகாலட்சுமி தாயாரை இங்குவந்து வெள்ளிக்கிழமை களில், சுக்கிர ஓரையில் வழிபட வேண்டும்.

குருவின் அம்சத்தை வலுப்படுத்த விரும்புபவர்கள், குருவின் அதிதேவதையான பிரம்மாவையும், பிரம்மாவின் பேரனான குபேர பகவானையும் குரு ஓரையில் வழிபடவேண்டும். புதன் அம்சத்தை வலுப்படுத்த விரும்புபவர்கள் புதன்கிழமை, புதன் ஓரையில், பச்சை நிறப் பொருட்களால் இங்குள்ள புதனையும், குபேர பகவானையும் வழிபட வேண்டும்.

தமிழ், தெலுங்கு, ஆங்கில வருடப்பிறப்புகள் மற்றும் விஷுக்கனி நாளன்று, ரூபாய் நோட்டுக்களால் அலங்காரமும், அட்சய திரிதியையன்று ஸ்வர்ண அலங்காரமும், தைப்பொங்கலையொட்டிய மூன்று நாட்களும் சாகம்பரி என்று சொல்லப்படும் காய்கறி அலங்காரம் மற்றும் வளையல் அலங்காரங்களிலும் லட்சுமி குபேரன் காட்சியளிப்பர். இதைக் காண கண் கோடி வேண்டும்.

வருடம்தோறும் நவராத்திரியன்று முப்பெரும் தேவியரும்; ஆடி மாதத்தில் குபேரர் திருக்கல்யாணம் நடைபெற்று, அதே கல்யாண கோலத்தில் செல்வ அலங்காரத்துடன் லட்சுமி குபேர உற்சவமூர்த்தியும் பக்தர்களின் இல்லங்களுக்கே வந்து அருள்பாலிக்கின்றனர்.

காலை 6.00 மணிமுதல் பகல் 1.00 மணிவரையிலும்; மாலை 4.00 மணிமுதல் இரவு 8.00 மணிவரையிலும் ஆலயம் திறந்திருக்கும்.

அமாவாசை, பௌர்ணமி மற்றும் விசேஷ காலங்களில் நாள் முழுவதும் நடை திறக்கப்பட்டிருக்கும்.

தொடர்புகொள்ள: ராஜலட்சுமி குபேரா டிரஸ்ட், அலைபேசி: 94440 20084.

சென்னை- செங்கல்பட்டு சாலையிலுள்ள வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவையடுத்துச் செல்லும் கேளம்பாக்கம் சாலையில் ஐந்து கிலோ மீட்டர் பயணித்தால் தாகூர் பொறியியல் கல்லூரி வரும். அதையடுத்து அமைந்துள்ள ரத்னமங்கலம் எனும் கிராமத்தில் லட்சுமி குபேரன் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.

இவ்வாலயத்தின் பிற சிறப்புகளையும், லட்சுமி குபேரன் பூஜை செய்யும் முறையையும் அடுத்த இதழில் காணலாம்.

(தொடரும்)

 

 

ஆடி அமாவாசை- 14-8-2015

ஒரு வருடத்தில் வரும் பன்னிரண்டு அமாவாசைகளில் ஆடி அமாவாசை, தை அமாவாசை, புரட்டாசி அமாவாசை ஆகியவை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

சூரியன் தெற்குநோக்கிப் பயணிக்கும் தட்சிணாயன காலத்தின் தொடக்கத்தில் வருவது ஆடி அமாவாசை. (சூரியன் வடக்குநோக்கி சஞ்சரிக்கும் உத்தராயன காலத்தின் தொடக்கத்தில் வருவது தை அமாவாசை). ஒரே ராசியில் சூரியனும் சந்திரனும் ஒன்றுசேரும் புனிதநாள் அமாவாசையாகும்.

ஜோதிட சாஸ்திர கணக்கின்படி வடக்கேயுள்ள கடக ரேகையில் சூரியனும்  சந்திரனும் இணைவது ஆடி அமாவாசை. தெற்கேயுள்ள மகர ரேகையில் சூரியனும் சந்திரனும் இணைவது தை அமாவாசை. மேற்சொன்ன கடக ராசியும், மகர ராசியும் நீர் ராசிகள் என்று ஜோதிட நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. எனவே இவ்விரு அமாவாசை நாட்களில் நீர் நிலைகளில் அதிசயத்தக்க மாறுதல்கள் ஏற்படுவதாக ஆன்மிகம் கூறுகிறது. இதை அறிவியலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. அமாவாசையன்று நீர் நிலைகளில் ஏற்படும் மாறுதல்களால் கடலில் வாழும் ஜீவராசிகளான சங்கு, சிப்பி, பவளம் போன்றவை புத்துயிர் பெறுகின்றன.

அதன் சந்ததிகளும் பரம்பரை பரம்பரையாக வாழ வழிவகுக்கின்றன. அதிலும், ஆடி அமாவாசையன்று ஏற்படும் மாறுதல்களால் கடல்நீரில் ஓர் புதிய சக்தி ஏற்படுகிறது. எனவே, அன்று புனிதத்தலங்களிலுள்ள கடலில் நீராடுவது உடல்நலத்திற்கு வளம் தரும். மேலும் நம்முடன் வாழ்ந்த, காலஞ்சென்றவர்களுக்கு தர்ப்பணம் மற்றும் பிதுர்பூஜை செய்வது நல்ல பலன்களைக் கொடுக்கும் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

ஆடி அமாவாசையன்று முக்கடல் கூடும் கன்னியாகுமரி, தனுஷ்கோடி, ராமேஸ்வரம் அக்னி தீர்த்தம், திருப்புல்லாணி, தேவிப்பட்டினம் நவபாஷாணம் உள்ள கடல், வேதாரண்யம், கோடியக்கரை, பூம்புகார், திருப்பாதிரிப்புலியூர், கோகர்ணம் போன்ற இடங்களில் கடல் நீராடுவது சிறப் பிக்கப்பட்டுள்ளது.

பொதுவாக, நீர் நிலைகளை தெய்வமாக வழிபடுவது இறையன்பர்களின் வழக்கம். கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி, நர்மதை, கோதாவரி, சிந்து, காவேரி ஆகிய ஏழு நதிகளும் புனிதம் வாய்ந்தவை மட்டுமல்ல; தெய்வாம்சமும் பொருந்தியவையாகும். இவற்றில் சரஸ்வதி நதியை நேரில் காண இயலா விட்டாலும், அலகாபாத் திரிவேணியில், கங்கை நதியுடன் சரஸ்வதி நதி கலக்குமிடத்தை அங்கு சென்றவர்கள் தரிசித்திருப்பார்கள். கங்கை நதி சற்று மங்கலாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், கங்கையின் அடியில் சரஸ்வதி நதி வெண்மை நிறத்தில் சங்கமமாவதை அங்குள்ள பண்டாக்கள் (வேதவிற்பன்னர் கள்) காட்டுவர்.

ஆடி அமாவாசையன்று, தமிழகத்தில் காவேரிப் பூம்பட்டினத்தில் காவேரி சங்கம முகத்தில் நீராடுவது சிறப்பாகப் பேசப்படுகிறது. வைகை, தாமிரபரணி, மயிலாடுதுறையில் ஓடும் காவேரி, திருவையாறு, குடந்தை அரிசலாறு, ஸ்ரீரங்கம் அம்மா மண்டபம் காவேரிப் படித்துறை, திருச்சிக்கு அருகி லுள்ள முக்கொம்பு ஆகிய தீர்த்தக்கரைகளில் இந்த நாளில் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்து காணப்படும்.

அன்றைய தினம் வேதவிற்பன்னர் மேற்பார்வையில் பிதுர் பூஜை செய்வதால் குடும்பத்தில் சுபகாரியங்கள் தடையின்றி நடைபெறுவதுடன், முன்னோர்களின் ஆசியும் கிட்டும் என்று ஞான நூல்கள் கூறுகின்றன.

இருவேறு சக்திகளான சூரியனும் சந்திரனும் ஒன்றாக இணையும் அமாவாசையன்று எந்த கிரகமும் தோஷம் பெறுவதில்லை. இதன் காரணமாக அமாவாசை திதியில் சில விஷயங்களை மேற்கொண்டால் வெற்றியாக முடியுமென்பர். இறைவழிபாடு, மருந்து உண்ணுதல், நோயாளிகளைக் குளிப்பாட்டுதல் உள்ளிட்ட செயல்களை அமாவாசையன்று துவங்கலாம் என்று சித்த நூல்கள் கூறுகின்றன.

எந்தவொரு பரிகாரப் பூஜையாக இருந்தாலும், அமாவாசையன்று செய்தால் நல்ல பலன்கள் கிட்டும். குரு தோஷம், ராகு- கேது தோஷம், சர்ப்ப தோஷம், சனி, செவ்வாய் கிரகங்களால் ஏற்படக்கூடிய தோஷங்கள், களத்திர தோஷம், மாங்கல்ய தோஷம் ஆகியவற்றுக்கு அமாவாசை திதியன்று பரிகாரம் செய்வது நல்லது. மேலும் இந்த காரியங்களுக்கு தட்சிணாயன கால ஆடி அமாவாசை உகந்த நாளாகக் கருதப் படுகிறது. அன்று நீர் நிலையில் பிதுர்பூஜை செய்து வேதவிற்பன்னருக்குரிய சன்மானம் அளித்தபின், அன்னதானம் செய்வதும், மாற்றுத்திறனாளிக்கு வசதிக்கேற்ப ஆடை தானம் வழங்குவதும் முன்னோர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும்.

ஆடி முதல் தை மாதம் வரை தேவர்கள் ஓய்வெடுப்பதாக ஐதீகம். அப்போது நம் முன்னோர்கள் நம்மைப் பாதுகாப்பதற்காக பூலோகத்திற்கு வருவார்களாம். அவர்களை வரவேற்று ஆடி அமாவாசை தினத்தில் வழிபடவேண்டும் என்று சாஸ்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

அன்று நீர்நிலையில் பிதுர்பூஜைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபின் வீட்டிற்கு வந்ததும், பூயைறையில் (முன்னோர்களின் படங்கள் இருந்தால் அந்தப் படங்கள் முன்னிலையில்) அவர்களை நினைத்து தலைவாழை இலையில் பலவிதமான காய்கறிகளை சமைத்து, வடை, பாயசத்துடன் பெரிய அளவில் படையல்போட்டு வழிபடவேண்டும். அவரவர் குல வழக்கப்படி இந்தப் பூஜையை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்பது விதியாகும். இதனால் முன்னோர்களின் ஆசிகிட்டுவதுடன், வீட்டில் தீய சக்தி இருந்தால் அது விலகியோடும். இல்லத்தில் உள்ளவர் களும் சௌபாக்கியங்களுடன் வாழ்வர்.

———————————————————————————————————————————–

தென்கிழக்கு ஆசியாவின் இந்துக் கோவில்
கி.பி 4 மற்றும் 14 ம் நூற்றாண்டில் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வியட்நாமில் கட்டப்பட்ட புராதனமிக்க இந்துக் கோவில் இப்பொழுது இடிபாடுகளுடன்…….

புத்த மத வருகையினால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இந்த சிவாலயத்தின் சிவலிங்கம் தெருவில் வீசப்பட்டு இந்துக்கள் புத்த மதத்தினராக மாற்றப்பட்டனர். இதனையறிந்த மன்னன் காம்பா மிகுந்த மனவேதனையடைந்து வியட்நாமை நோக்கி படையெடுக்க புறப்பட்டார்.
ஆண்டுகள் பல ஓடி இருண்ட வானம் சூரியனின் வருகையினால் ஒளி பெருவதைப் போல 14 ம் நூற்றாண்டில் கம்போடியாவை ஆட்சி செய்த இந்து மன்னன் “காம்பா ” வியட்நாம் பகுதியை கைப்பற்றி புத்த பிக்குகளையும் புத்த மதத்தையும் சூறையாடி அழித்தொழிக்கப்பட்ட இந்து மதத்திற்கு தன் இன்னுயிரைத் தந்தார்.

ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட சிவாலாயத்தில் மீண்டும் சிவலிங்கம் நிறுவப்பட்டு பூஜைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டது. சிவன் “பத்ரேஸ்வரர் “என அழைக்கப்பட்டார்.

மன்னன் காம்பாவினால் இந்து மதம் மீண்டும் தழைத்தது ஆனால் அவரது மறைவிக்குப் பின் நிலையானதொரு இந்து மத ஆட்சி அமையாததால் இந்து மதம் இப்பொழுது வீழ்ச்சியடைந்து கிடைக்கின்றது.

காலங்கள் மாறி கோலங்களும் மாறி தற்பொழுது நிலைகுலைந்து நிற்கதியாக நிற்கும் சிவாலயம். UNESCO வினால் இக்கோவில் உலக புராதன சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி…


மும்பை ராமகிருஷ்ணன்

“நீறுமெய் பூசி நிறை சடை தாழ’ என்னும் பதிகத்தை சம்பந்தர் பாடி முடித்தபோது, பிணம்போல் கிடந்த இளவரசி தூங்கிவிழித்தவள்போல் எழுந்தாள். தான் கோவிலில் இருப்பது கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு சிவபெருமானை வணங்கினாள். பின்னர் நடந்த விவரங்களை தந்தைகூற, சம்பந்தரையும் பணிந்தாள். அதுமுதல் முற்றாகப் பிணி நீங்கப்பெற்றாள்.

அடுத்தது திருக்கொடி மாடச் செங்குன்றூர். தற்போது திருச்செங்கோடு என்று அழைக்கப்பெறும் தலம். இங்குள்ள செந்நிற மலையில் சிவபெருமான் அர்த்த நாரீஸ்வரராக விளங்குகிறார். திருமால் சந்நிதியும் உண்டு. இங்குள்ள முருகன் சிலையிலேயே வேல் இருப்பது சிறப்பு. செங்கோட்டு வேலவனை, “மறவேன் உனைநான்’ என்று போற்றித் துதித்துள்ளார் அருணகிரியார்.
அத்தலத்திலுள்ள அன்பர்கள் ஞானசம்பந்தரை வேண்டி அங்கு வரவழைத்தனர். காரணம், அப்பகுதிவாழ் மக்களை கடும் நோய் வாட்டி வதைத்தது. எந்த மருந்துக்கும் கட்டுப்படவில்லை. அங்குசென்ற சம்பந்தர் மலைமீதிருக்கும் ஈசனைப் பணிந்து-

“மறக்கு மனத்தினை
மாற்றினம் ஆவியை வற்புறுத்தி
பிறப்பில் பெருமான்
திருந்தடிக்கீழ் பிழையாத வண்ணம்
பறித்த மலர்கொடு வந்து
உமையேத்தும் பணி அடியோம்
சிறப்பிலி தீவினைத்
தீண்டப் பெறாதிரு நீலகண்டமே’

என்று பாடினார்.

உடனே மக்களை வாட்டிய பிணி நாட்டைவிட்டே அகன்றது. உயிரினங்களையெல்லாம் காக்க ஆலகால விஷத்தையே உண்டவரல்லவா சிவபெருமான்! தன் பிள்ளை பணிந்துவேண்ட நோய்நீக்கியருளினார் அர்த்தநாரீஸ்வரர்.

அடுத்து பட்டீஸ்வரம் நோக்கிச் சென்றார் சம்பந்தர். காமதேனுவின் மகள் பட்டி ஈசனை வழிபட்ட தலமிது. இங்குள்ள விஷ்ணுதுர்க்கை சக்தி வாய்ந்தவள். மன்னர்கள் போருக்குச் செல்லும்முன் இவ்வன்னையை வணங்கிச் சென்றே வெற்றிபெற்றனராம்.

சம்பந்தர் இத்தலத்துக்கு வரும் சமயம் வெய்யில் சற்று அதிகமாக இருக்கவே, சிவபெருமான் முத்துப் பந்தல் வழங்க, அதனுள்ளே சம்பந்தரும் சிவனடியார்களும் நடந்துவந்தனராம். சம்பந்தர் நேராக வந்து தரிசிக்க வசதியாக நந்தியை விலகச் சொன்னாராம் சிவபெருமான். இத்தலத்தில் நந்தி விலகியிருப்பதை இன்றும் காணலாம். இதுபோல் நந்தனாருக்காக நந்தியை விலகச் செய்தார் சிவலோகநாதர்.  பரமனுக்கு பக்தர்கள்மீது அவ்வளவு பரிவு. (ஆதிசங்கரர் தனது சிவானந்த லஹரியில், “பக்தி: கிம் ந கரோதி’ என்கிறார். அதாவது பக்தி எதைத்தான் செய்யாது என்கிறார். அதற்கு ஆழ்ந்த பக்தி தேவை.)

அடுத்து திருவாவடுதுறை வந்தனர்.
அப்போது ஞானசம்பந்தரின் தந்தை சிவபாதர்,

“”சீர்காழியை விட்டு நாம் புறப்பட்டு நெடுநாட்
களாகின்றன. யாகம் செய்யவேண்டியுள்ளது.

அதற்குப் பொருள் தேவை. எனவே நாம் சீர்காழி செல்லலாம்” என்றார். அதற்கு சம்பந்தர்,

“”தந்தையே, இத்தல சிவபெருமானிடம் முறையிடு
வோம்” என்றார். திருவாவடுதுறை சிவனைப் பணிந்து-

“இடரினும் தளரினும் எனதுறு நோய்
தொடரினும் உன்கழல் தொழுதெழுவேன்
கடல்தனில் அமுதொடு கலந்த நஞ்சை
மிடறினில் அடக்கிய வேதியனே
இதுவோ எமையாளுமாறு
ஈவதென்று எமக்கிலையேல்
அதுவோ உனது இன்னருள்
ஆவடு துறையானே’

என்று பாடி முடித்தார்.

அப்போது ஒரு சிவகணம், பலிபீடத்தின்மீது ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொண்ட கிழியை வைத்தது. சிவநேசனும் பிள்ளையும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனர். மனங்குளிர யாகம் செய்துமுடித்தனர்.

பின்னர் திருச்செங்காட்டங்குடி, கணபதீச் சுரம் சென்று ஈசனைப் பணிந்து பதிகம் பாடினார்.

அங்கிருந்து திருமருகல் வந்து ஆலயத்தை நோக்கிச் செல்லும்போது, ஒரு மடத்திலிருந்து அபலைப் பெண்ணொருத்தியின் அழுகுரல் கேட்டது. என்னவென்று விசாரிக்கச் சொன்னார் சம்பந்தர்.

தன் முறைமாமனிடம் மனதைக் கொடுத்த பெண், அவனுடன் சேர்ந்து வந்து அந்த மடத்தில் இரவு தங்கினாள். அந்த நிலையில் முறைமாமன் அரவம் தீண்டி மாண்டுபோனான். தாய்- தந்தையரை விட்டுவந்த இச்சமயம் இவ்வாறு நேர்ந்ததே என்று கதிகலங்கி அழுதாள். சம்பந்தரின் மனம் இளகியது. அரவம் தீண்டிய உடலை சிவன் சந்நிதியில் கிடத்தச்சொல்லி-

“துணி நீலவண்ணம் முகில் தோன்றியன்ன
மணி நீலகண்டம் உடையாய் மருகல்
கணி நீலவண்டார் குழலாள் இவள்தன்
அணி நீலவொண்தாள் அயர்வார்க் கிலையே’

என மனமுருகப் பாடினார். பதிகம் முடிந்த தும் தூங்கி விழித்தவனைப்போல எழுந்தான். இருவரும் சம்பந்தரைப் பணிய, அத்தல ஈசன் முன்னிலையிலேயே திருமணம் செய்வித்தார். அவர்கள் ஆனந்தத்துக்கு எல்லையுண்டோ!

(இதேபோன்ற சம்பவம், அப்பூதியடிகளின் மகன் திருநாவுக்கரசுக்கு திங்களூரில் நிகழ்ந்தது. அப்போது திருநாவுக்கரசர் திங்கள் சடையினன் சிவன்மீது பதிகம்பட, அரவு தீண்டி இறந்தபிள்ளை மீண்டெழுந்தான். சிவனடியாரின் பாடல் மகிமை அத்தகையது.)

அடுத்து முருகனார் என்ற சிவனடியார் வாழும் திருப்புகலூர் வந்தார் சம்பந்தர். அங்கு திருநாவுக்கரசரும் வந்துசேர்ந்தார். அங்கே சிவானந்த அமிர்த வெள்ளம் பொங்கிப் பிரவகித்தது.

பின்னர் நாவுக்கரசரும் சம்பந்தரும் திருக்கடவூர் வந்து, மார்க்கண்டேயரை ஆட்கொண்ட சிவனைத் துதித்தனர். இங்கு குங்கிலியம் இடும் திருப்பணி செய்த குங்கிலியக் கலய நாயனார் அன்புடன் அவர்களை வரவேற்றார். அங்கிருந்து திருவீழிமிழலை வந்தனர்.

அச்சமயம் ஞானசம்பந்தரை சீர்காழிக்கு அழைத்துச்செல்ல அடியார்கள் வந்தனர். அப்பரோ “மிழலைநாதரை வணங்கியபின் செல்லலாமே’ என்றார். அன்றிரவு சம்பந்தரின் கனவில் தோன்றிய மிழலைநாதர், “சீர்காழி தோணியப்பரை நீ இங்கேயே தரிசிக்கலாம்’ என்றருளினார். மறுநாள் காலை மிழலைநாதரை தரிசித்து- தோணியப்பரையும் அவருள்கண்டு பரவசப்பட்டு பதிகம் பாடினார்.

“எம் இறையே இமையாத முக்கண் ஈச
என் நேச இதென்கொல் சொல்லாய்
மெய்ம்மொழி நான்மறையோர் மிழலை
விண்ணிழி கோவில் விரும்பியதே.’
திருவீழிமிழலையின் சிறப்பென்ன

வென்றால், ஒருசமயம் மகாவிஷ்ணு ஆயிரம் தாமரை மலர்களைக்கொண்டு இத்தல ஈசனைப் பூஜித்தார். ஈசன் திருவிளையாடல் புரிந்து ஒரு மலரைக் குறைத்தார். திருமால் தன் தாமரை போன்ற கண்ணையே பறித்து பூஜித்துமுடித்தார். ஈசன் உவந்து திருமாலுக்கு சக்கராயுதம் வழங்கினார்.

பின்னர் சம்பந்தரும் நாவுக்கரசரும் வேதாரண்யம் என்னும் திருமறைக்காட்டுக்கு வந்தனர். அத்தல ஈசன் கோவிலின் நேர் நுழைவாயில் நெடுங்காலமாகத் திறக்கப்படாமல் மூடியே கிடந்தது. இதுகண்டு இருவரும் மனம் வருந்தினர்.

அவ்வூர் மக்களும் இவர்களிடம் கதவைத் திறந்தருளுமாறு வேண்டினர். அப்போது நாவுக்கரசர் சில பதிகங்கள் பாடினார். கதவுகள் திறந்தன. முதல் பாடல் காண்போமே.

“பண்ணின் நேர் மொழியள் உமைப் பங்கரோ
மண்ணினார் வலஞ்செய் மறைக்காடரோ
கண்ணினால் உமைக்காணக் கதவினை
திண்ணமாய் திறந்தருள் செய் மினே.’

தொண்டர் குழாம் யாவரும் அந்த வழியில் சென்று ஈசனைக் கண்டு நெகிழ்ந்து பணிந்தனர்.

பின்னர் அனைவரும் வெளியே வந்ததும் நாவுக்கரசர் சம்பந்தரிடம், “”நீவிர் பதிகம் பாடி கதவுகளை மூடச் செய்க. இனி தினமும் கதவுகள் திறந்து மூடும்” என்றார்.

“சதுரம் மறைதான் துதிசெய்து வணங்கும்மதுரம் பொழில்சூழ் மறைக்காட்டுறை மைந்தா இதுநன்கு இறைவைத்தருள் செய்க எனக்குன் கதவந் திருக்காப்புக் கொள்ளும் கருத்தாலே’ என்னும் பாடலை சம்பந்தர் பாட, கதவுகள் மூடிக்கொண்டன.

இருவரும் சிலகாலம் அங்கேயே தங்கியிருந்து சிவனை வழிபட்டுவந்தனர். அப்போது மதுரையிலிருந்து சில அடியார்கள் அங்குவந்து சம்பந்தரிடம், “”எங்கள் ராணியும் அமைச்சரும் தங்களை மதுரைக்கு அழைத்துவரச் சொன்னதன் பேரில் வந்துள்ளோம். தயை செய்யவேண்டும்” என்றனர்.

இதைச் செவியுற்ற அப்பர், “”குழந்தாய், என்னை சமணத்தில் சாரச் செய்வதற்காக அவர்கள் இழைத்த கொடுமைகள் பலப்பல. எனவே மதுரை செல்லவேண்டாம். மேலும் தற்போது நாளும் கோளும் சரியில்லை” என்றார்.

சம்பந்தரோ, “”நம்முள் சிவன் உறையும்போது நாளும் கோளும் என் செய்யும்?” என்று சொல்லி, “வேயுறு தோளி பங்கன் விடமுண்ட கண்டன்’ எனத் தொடங்கும் கோளறு பதிகத்தைப் பாடினார். (நவகிரக தோஷம் நீங்க இப்பதிகத்தைப் பாடுவது வழக்கம்.) பின்னர் அவர்களுடன் மதுரைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

ஊர் எல்லையிலேயே அமைச்சர் குலச்சிறையார் சம்பந்தரை எதிர்கொண்டு வரவேற்றார்.

“”ஆலவாய் கோவில் எங்குள்ளது?” என சம்பந்தர் கேட்க, “”அதோ பாருங்கள் கோபுரம்” என்று சுட்டிக்காட்டினார் குலச்சிறையார். அங்கேயே சிவிகையை விட்டிறங்கிய சம்பந்தர், நடந்தே ஊருக்குள் சென்று கோவிலை அடைந்து சொக்கநாதரையும் மீனாட்சியையும் வணங்கி மகிழ்ந்தார்.

அங்கே சம்பந்தரைப் பணிந்த பாண்டிய அரசி மங்கையர்க்கரசி, “”தங்கள் வருகையால் மதுரை புனிதமடைந்தது. தங்கள் அருளால் சமணப்பற்று மிகுந்திருக்கும் எங்கள் மன்னரை சைவப்பற்றாளராக மாற்றவேண்டும்” என்று முறையிட்டாள்.

“”அச்சம் வேண்டாம்; சிவனருளால் நல்லதே நடக்கும்” என்றார் சம்பந்தர். அங்கே ஒரு மடத்தில் தங்கினார்.

சமணர்களுக்கு கதி கலங்கியது. உடனே மன்னனிடம் சென்று, “”சீர்காழிப் பிள்ளையாம், ஞானசம்பந்தனாம். அவன் வந்ததிலிருந்து ஊரே ஜொலிக்கிறது” என்றனர். “”அதனால் என்ன?” என்று அரசன் கேட்க, “”அவன் தங்கியிருக்கும் மடத்திற்குத் தீயிட்டு அவனைப் பொசுக்கவேண்டும்” என்றனர். அரசனுக்குப் புரியவில்லை. என்றாலும் சரியென்றான்.

அன்றிரவே சம்பந்தர் தங்கியிருந்த மடத்துக்கு தீ வைக்கப்பட்டது. இப்படி நடக்குமென்று யூகித்திருந்த அமைச்சர், ஆட்களைக்கொண்டு தீ பரவாமல் அணைத்தார். இந்த சலசலப்பு ஓசையைக் கேட்டு என்னவென்று வினவினார் சம்பந்தர். அமைச்சர் நடந்ததைக் கூற, சம்பந்தர் ஆலவாயப்பனைத் துதித்து “சிவனடியார்க்கு இட்ட தீ மன்னனையே பற்றட்டும்’ என்று பதிகம் பாடினார்.

அடுத்த நிமிடம் மஞ்சத்தில் படுத்திருந்த பாண்டியனுக்கு உடலெல்லாம் எரிந்தது. கடும் காய்ச்சல் பல மருத்துவர்கள் வந்து பார்த்தும் பயனில்லை. சமண குருக்கள் வந்து மந்திரம் ஓதினார். மயிற்பீலியால் தடவி நீர் தெளித்தனர்.

அரசனின் வேதனை மேலும் அதிகரித்தது.

அப்போது அமைச்சர் அரசியிடம், “”சீர்காழிப் பிள்ளையை அழைத்து வந்து திருநீறு தடவச் சொன்னால் ஜுரம் தணியுமே” என்றார்.

அரசியும் இசைந்து மன்னனிடம் சென்று, “”ஞானசம்பந்தர் என்னும் சிவபாலன் மதுரை வந்துள்ளார். அவர் தங்கியிருந்த மடத்துக்கு சமணர்கள் நேற்றிரவு தீயிட்டனர். தன்வினை தன்னைச் சுடும் என்பார்கள். அதன் விளைவுதானோ என்னவோ. சம்பந்தரை அழைத்துவந்து நீறு பூசச் செய்யலாமா?” என்று கேட்டாள்.

சம்பந்தர் என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே வெப்பம் தணிவதை அரசன் உணர்ந்து, அதற்குச் சம்மதித்தான்.

சம்பந்தர் வந்து, “மந்திரமாவது நீறு’ என்னும் பதிகம்பாடி திருநீறு பூச, அரசனின் காய்ச்சல் மெல்லத் தணிந்து சுய உணர்வு பெற்றான். உண்மை உணர்ந்து சைவம் சார்ந்தான்.

மயிலாப்பூரில் பூம்பாவையை உயிர்ப்பித்தது, திருவோத்தூரில் ஆண் பனையை பெண் பனையாக்கியது, திருக் கொள்ளம்புத்தூரில் ஓடக்காரனின்றி தானாக ஓடத்தை ஓடச்செய்தது என பல்வேறு அற்புதங்கள் நிகழ்த்திய சம்பந்தர், திருவண்ணா மலை சிவனையும் பணிந்து பாடினார்.

சம்பந்தர் சீர்காழி வந்ததும், அவருக்குத் திருமணம் செய்விக்க எண்ணம் கொண்டார் சிவபாதர். சம்பந்தருக்கு விருப்பமில்லை எனினும், சிவன் விருப்பம் என்றெண்ணி தந்தையின் வாக்குக்குக் கட்டுப்பட்டார். நல்லூர் நம்பி யாண்டார் மகளை மணந்தார். நல்லூர்- ஆச்சாள்புரம் கோவிலுக்கு அனைவரும் செல்ல, ஈசன் பேரொளியாகத் தோன்றி, “யாவரும் வருக’ என்று தம்முள் இணைத்துக்கொண்டான். இவ்வாறு வைகாசி மூல நட்சத்திரத்தன்று குழாத்தோடு திருஞானசம்பந்தர் இறையொளியில் கலந்தார்.

சைவத் தொண்டோடு தமிழ்த்தொண்டும் புரிந்த சீர்காழிச் செல்வனை கைதொழுவோம்.

பாண்டிச்சேரி ஸ்ரீஅன்னையை, அண்மைக் காலத்தில் வாழ்ந்த பெண் சித்தர்களில் ஒருவரென்று குறிப்பிடுவதே பொருந்தும். ஸ்ரீஅரவிந்தரின் சிஷ்யையாக தம் ஆன்மிக வாழ்வை நடத்தி, பின் அவருக்கிணையாக ஆன்மிகத்தில் உயர்ந்து, அவருக்குப்பின்னும் அவர் நெறிகளைப் பரப்பி வாழ்ந்து, இன்று தெய்வமாக வழிபடப்படுபவர் மிர்ரா என்ற இயற்பெயருடைய ஸ்ரீஅன்னை. அழிவேயில்லாத அவருடைய அருள்சக்தி இன்றும் உலகை ஆண்டுகொண்டிருக்கிறது.

சாரதாதேவி, மாயம்மா, ஆனந்தமயி உள்ளிட்ட பெண்துறவிகளுக்கு பாரதத்தில் பஞ்சமே இல்லை. பாரத வேதநெறியானது, ஆண்களுக்கு இணையாக பெண்களும் ஆன்மிகத்தில் உயரலாம் என்பதையே போதித்தது. வேத காலத்திலேயே பெண் துறவிகள் இருந்ததை ராமாயண, மகாபாரத இதிகாசங்களும், பின்னர் தோன்றிய காப்பியங்களும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

கவுந்தியடிகள் என்ற பெண் துறவி பற்றியும், அவரே கோவலனையும் கண்ணகியையும் மதுரைக்கு அழைத்துச்சென்றார் என்பதுபற்றியும் சிலப்பதிகாரம் பேசுகிறது. குண்டலகேசியில் வரும் கதாநாயகியான பத்தரையும் மணிமேகலையில் வரும் மாதவியின் மகளான மணிமேகலையும் துறவுநெறி சார்ந்து வாழ்ந்தவர்களே.

ஆனால் ஸ்ரீஅன்னைக்கும் நம் இந்தியப் பெண்துறவிகள் அத்தனை பேருக்கும் ஒரு பெரும் வேறுபாடு உண்டு. ஸ்ரீஅன்னை வெளிதேசத்திலிலிருந்து இங்கு வந்தவர்.

மாக்ஸ்முல்லர் என்ற தத்துவஞானி ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், எப்படி இந்திய ஆன்மிகத்தால் கொள்ளைகொள்ளப்பட்டாரோ- எப்படி வேதங்களையெல்லாம் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து ஆங்கிலத்தில் அவர் மொழிபெயர்த்தாரோ, அப்படி மிர்ராவாக ஃபிரான்ஸ் தேசத்தில் வாழ்ந்த ஸ்ரீஅன்னையும் நமது வேத நெறிகளால் பெரிதும் கவரப்பட்டார். தம் ஞான அக்கினியில் வேத நெறியைப் புடம்போட்டு, அதன் உண்மைத் தன்மையைக் கண்டு மனதைப் பறிகொடுத்தார். அந்த நெறியிலேயே வாழத் தலைப்பட்டார்.

ஸ்ரீஅரவிந்தரோடு தியானம் பழகி, எங்குமுள்ள இறைசக்தியைத் தன் உடலிலில் இறக்கிக்கொள்ளும் யோகம் பயின்று, தம் உடலிலில் தெய்வ சக்தி இறங்கியதால் தெய்வமாகவே மாறினார் ஸ்ரீஅன்னை.

அவர் நிகழ்த்திய சித்துக் கலை சார்ந்த அற்புதங்கள் பலப்பல. தம் கண் பார்வையாலேயே ஏராளமான அடியவர்களின் துயரங்களைத் துடைத்தவர் அவர். புதுச்சேரியில் தவமிருந்த அவர், என்று எப்போது பால்கனிக்கு வரப்போகிறார்-  தங்களைக் கண்டு தம் பார்வை சக்தியால் தங்கள் துயரங்களைத் துடைக்கப்போகிறார் என ஏழை எளிய மக்கள் காத்திருந்தார்கள். அவரது கடாட்சத்தால் தங்கள் துயரங்களைப் போக்கிக்கொண்டு அவர்கள் மன அமைதி கண்டது புராணக் கதையல்ல; அண்மைக்கால வரலாறு.

1878 பிப்ரவரி 21 தான் அன்னையின் அவதார தினம். தந்தை துருக்கியைச் சேர்ந்தவர்; தாய் எகிப்து நாட்டவர். அவர்கள் பிரான்ஸில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். மிர்ரா என்பது ஸ்ரீஅன்னைக்கு இடப்பட்ட பெயர்.

குழந்தைப் பருவத்திலேயே தனிமையை அதிகம் விரும்பியவராய்க் காணப்பட்டார் மிர்ரா. தன்னில் இறைச்சக்தி செயல்படுவதை அவர் மெல்ல மெல்ல உணரத் தலைப்பட்டார்.

மிர்ராவுக்கு ஏழு வயது நடக்கும்போது தன்னை கிண்டல் செய்த பதினான்கு வயது வாலிலிபனை சடாரெனத் தன் தலைக்குமேலே தூக்கினார். ஏழு வயதுச் சிறுமிக்கு எப்படி இத்தனை உடல் வலிலிமை வந்ததென அவன் திகைத்துப்போனான்.

மேலிலிருந்து ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றி அவனைத் தொப்பெனக் கீழே போட்ட மிர்ரா, “”எங்கே இப்போது என்னை கேலிலிசெய் பார்க்கலாம்” என்றார். அவன் வெலவெலத்து ஒரே ஓட்டமாய் ஓடியே போய்விட்டான்!

மிர்ரா, தன்னைத் தாக்கவிருக்கும் தீய சக்திகள் அனைத் தையும் தகர்க்கும் ஆற்றலை இறைவன் தனக்குத் தந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்துகொண்டார். அவரது தோழிகள் அவர் சாதாரண பிறவியல்ல என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்கள். தெய்வீக சக்தி மனித வடிவெடுக்கும் போது, அந்த வடிவத்திற்கு வேண்டுமானால் வயது உண்டே தவிர, அந்த வடிவத்தின் உள்ளிருந்து செயல்படும் தெய்வ சக்திக்கு வயது ஏது?

ஒருமுறை தன் தோழிகளோடு ஃபான்டென்ப்லோ என்ற இடத்தின் அருகேயுள்ள ஒரு குன்றுக்குப் போனார் மிர்ரா. தோழிகள் விளையாடும்போது அவர் மட்டும் குன்றின் உச்சிக்கு ஏறிச்சென்றார். அங்கே தனிமையில் தியானம் செய்யலாம் என்பது  அவரது எண்ணம்.

ஆனால் தோழிகள் பார்த்துக்கொண்டி ருக்கும்போதே குன்றின் உச்சியிலிலிருந்து கால்தடுமாறி அப்படியே மாபெரும் பள்ளத்தில் சரசரவென வீழ்ந்தார் அவர். மிர்ராவின் பொடிப்பொடியான எலும்புகளைத்தான் பார்க்கப்போகிறோம் என்றெண்ணி தோழிகள் அலறி அழுதவாறே பள்ளத்தாக்கின் கீழே ஓடிவந்தார்கள்.

ஆனால் அதற்குள் அங்கே ஓர் அற்புதம் நடந்தது. இரு தெய்வீகப் பொற்கரங்கள் மிர்ராவை அப்படியே தாங்கி எந்தவித பாதிப்பும் நேராமல் மண்ணில் இறக்கிவைத்துவிட்டு காற்றில் மறைந்துவிட்டன!

மிர்ரா மண்ணைத் தட்டிவிட்டுக்கொண்டு சிரித்தவாறே எழுந்து நின்றார். தோழிகள் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து பேசமறந்து நின்றார்கள்.

அருணகிரிநாதரின் வாழ்விலும், அவர் வல்லாள கோபுரத்தின் உச்சியிலிலிருந்து குதித்தபோது முருகப் பெருமானின் பன்னிரு கரங்கள் அவரைத் தாங்கி, எந்த பாதிப்பும் அவருக்கு நேர்ந்துவிடாமல் அவரை மண்ணில் இறக்கியதாக நாம் படித்திருக்கிறோமே! இறைச்சக்தி தன் அடியவர்களைக் காத்து ரட்சிப்பதற்குதானே ஆவலாய்க் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது?

ஸ்ரீஅன்னை, அஃறிணைப் பொருள் என நாம் கருதுவனவற்றுக்குக்கூட உயிருண்டு என்று கருதியவர். ஒவ்வோர் அணுத் துகளிலும் புரோட்டான், நியூட்ரான் போன்ற நுண்துகள்கள் ஒன்றையொன்று சுற்றிக்கொண்டே இருப்பதை இன்று விஞ்ஞானம் கண்டுபிடித்திருக்கிறது. அப்படியானால் அசைவே இல்லாத பொருள் என்று உலகில் எதுவும் கிடையாது. அசைவிருக்கிறது என்றால் அதனளவில் உயிர் இருக்கிறது என்பதுதானே பொருள்? எனவே தாவரங்களுக்கு மட்டுமில்லாமல் எல்லா அஃறிணைப் பொருள்களுக்கும்கூட உயிருண்டு என்பது அன்னையின் சித்தாந்தம்.

அதுமட்டுமல்ல; வாயில்லாதவை என்று நாம் கருதுபவை எல்லாம் அன்னையிடம் வந்து பேசும்! ஆசிரமத்தில் ஒரு வயதான மாமரம்.

அதை வெட்டிவிட வேண்டுமென்று முடிவெடுத்தார்கள். ஆனால் அந்த மாமரத்தில் வசிக்கும் குட்டி தேவதை ஒன்று இரவில் தன்னிடம் வந்து அந்த மரத்தை வெட்டவேண்டாமென வேண்டுகோள் வைத்ததாக அன்னை குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

அந்த வேண்டுகோளை அன்னை ஏற்றுக் கொண்டதால் பின் அந்த மரம் வெட்டப்படாமல் காப்பாற்றப்பட்டது. ஸ்ரீஅன்னை என்ற பெண்சித்தரின் அருள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் தாவரங்களுக்கும் பிற உயிரினங்களுக்கும்கூட பயன்பட்டிருக்கிறது.

அடுத்தவர் மனதில் ஓடும் எண்ணங்களை அப் பட்டமாக- உள்ளது உள்ளவாறு படித்துவிடும் ஆற்றல் ஸ்ரீஅன்னைக்கு இருந்தது. எனவே அடுத்தவர்களின் பிரச்சினை என்னவென்பதை அவரால் மிகத் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. அதற்கான தீர்வையும் அவரால் எளிதாகச் சொல்லமுடிந்தது.

அன்னை கொஞ்சகாலம் ஜப்பானில் வாழ்ந்தார். அங்கு பெரும் புகழ்பெற்றிருந்த இகபானா என்ற மலர் அலங்காரக் கலையைக் கற்றார். அந்தக் கலையின் இலக்கணங்களையும், வேதம் சொல்லும் மலர் வழிபாட்டு நெறிகளையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்தார். ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வந்துசேர்ந்தார்.

மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதற்கு தமிழ், ஆங்கிலம், பிரெஞ்ச் போன்ற மானிட மொழிகள் உதவுகின்றன. அதுபோலவே ஏதேதோ ஒலிலிக்குறிப்புகள் மூலம் விலங்குகளும் தங்கள் உணர்வுகளை அவற்றுக்குள் வெளிப் படுத்திக் கொள்கின்றன. அதுபோல் மனிதன் தெய்வத்துடன் பேசுவதற்குரிய மொழி மலர்களே என்பது அன்னையின் கண்டுபிடிப்பு.

தெய்வத்திடம் இன்னின்ன மலர்கள் சமர்ப்பிக்கும் அன்பருக்கு இன்னின்ன தேவை என அவை உணர்த்துகின்றன என்றார் அன்னை.

எருக்கம்பூவைச் சமர்ப்பித்தால் தைரியம் கிடைக்கும்; செம்பருத்திப் பூவைச் சமர்ப்பித்தால் செல்வம் கிடைக்கும்; மஞ்சள் செவ்வந்தி மலர்கள் ஆரோக்கியத்தைத் தரும் என்பதெல்லாம் ஸ்ரீஅன்னை ஆராய்ந்து தெரிவித்த ஆன்மிக முடிவுகள்.

இளம்வயதிலேயே சித்துகளைப் பயின்று அந்த ஆற்றல்களை அடையவேண்டுமென்ற ஆர்வம் ஸ்ரீஅன்னைக்கு இருந்தது. அவரது அருள்மனம், தான் பெறும் சித்திகளின் மூலம் மக்களை வியக்க வைக்கவோ சொந்த ஆதாயத்திற்காகவோ அவற்றை அடைய முயலவில்லை. சித்திகளை அடைவதன்மூலம் மக்களுக்கு நன்மை செய்ய முடியுமென்று நம்பி, அதன்பொருட்டே அவற்றில் ஆர்வம்காட்டினார் அவர். சித்துக் கலைகளில் வல்லவர் என்று உலக அளவில் அறியப்பட்ட தியோன் என்பவரிடம் ஸ்ரீஅன்னை சித்துக் கலையைப் பயின்றார்.

தியோன் அல்ஜீரியாவில் தம் மனைவியுடன் வாழ்ந்துவந்தார். தியோன் தம்பதியர் இருவருமே மிகக்சிறந்த சித்துக் கலை நிபுணர்கள் என்று கூறப்பட்டார்கள். அதாவது மறைஞானக் கலை என்று கூறப்படும் அக்கல்டிசத்தில் அவர்கள் பெரும் தேர்ச்சிபெற்றவர்கள்.

நுண்ணறிவுக் கலை என்று சொல்லப்படும் சித்துக் கலை சாமான்யமானதல்ல. அதைக் கற்றுக்கொள்ள அபாரத் துணிச்சல் தேவை. சுயநலமற்ற மனப்போக்கும்கூட தேவை.

சித்துக்களைப் பயில்வதன் பொருட்டு பிரான்சிலிலிருந்து அல்ஜீரியா சென்றார் ஸ்ரீஅன்னை. திருமதி தியோன் வாயால் உண்ணாமலேயே பழங்களின் சக்தியைத் தம் உடலுக்குக் கொண்டுபோகும் திறனுள்ளவர். தியோன் தன்னிடம் வம்புசெய்த சில அரேபியர்களை தம் சித்து விளையாட்டுகளின் மூலம் மிரண்டு ஓடும்படிச் செய்தவர்.

கண்ணுக்குப் புலப்படாத பல விஷயங்கள் இந்த உலகில் என்றென்றும் உண்டு. இந்த உலகைத் தவிரவும் வேறு வேறு உலகங்கள் இருக்கின்றன. அந்த வெவ்வேறு உலகங்களில் பல ஜீவர்கள் வாழ்ந்துவருகிறார்கள். அவர் களிடம் உதவி கோரினால் அவர்கள் உதவத் தயாராய் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மூலம் இந்த பூமிக்குப் புதிய ஆன்மிக ஒளியைக் கொண்டு வர முடியும். இத்தகைய சிந்தனைகள் எல்லாம்தான் ஸ்ரீஅன்னை சித்துக் கலைகளில் நாட்டம் காட்டக் காரணம்.

ஒருமுறை அன்னை பயணம் செய்து கொண்டிருந்த கப்பல் கடல் நீரில் மூழ்கத் தொடங்கியது. சுற்றிலும் பலத்த புயல்காற்று அடித்ததால், கப்பல் தடுமாறி ஆடி மூழ்கும் நிலைக்கு வந்தது.

ஸ்ரீஅன்னை அந்தக் கப்பலில் பயணம் செய்த அத்தனை பேரையும் காப்பாற்றத் திருவுளம் கொண்டார். ஏதோ ஒரு முடிவோடு கப்பலிலின் மேல்தளத்திற்கு அவர் சென்றபோது சக பயணிகள் பலரும் அவரையே நம்பிக்கையோடு பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஸ்ரீஅன்னை மேல்தளத்தில் கால்நீட்டி கட்டைபோல் படுத்துக் கொண்டார். அடுத்த கணம் தன் உடலிலிலிலிருந்து தன் உயிரைப் பிரித் தெடுத்தார். அவரின் உயிரில்லாத உடலைப் பார்த்து எல்லாப் பயணிகளும் விக்கித்து நின்றிருந்தார்கள். அப்போது….

(தொடரும்)

—————————————————————————————————————————————————————

பாபஹர தசமி- 28-5-2015
வைகாசி விசாகம்- 1-6-2015
பொற்குன்றம் சுகந்தன்

வசந்தம் தரும் வைகாசி மாதத்தை மாதவ மாதம், வைசாகம் என்றும் அழைப் பதுண்டு.

“வைகாசி’ என்னும் சொல்லில் “காசி’ என்னும் சொல்லும் இருப்பதால், இம்மாதத்தில் காசியில் கால்வைப்பது போற்றப்படுகிறது. ஏனெனில் பகீரதன் செய்த கடுந்தவத் தின் பயனாக, வைகாசி மாத வளர்பிறை திரிதியை திதியும் செவ்வாய்க்கிழமையும் அஸ்த நட்சத்திரமும் கூடிய நன்னா ளில் கங்கை பூமிக்கு வந்ததாக புராணங்கள் பகர்கின்றன. கங்கை மூன்று உலகிலும் ஓடுவ தால் திரிபதகாமினி, த்ரைலோகி என்றெல்லாம் போற்றப்படுகிறாள்.

காசிக்குச் செல்ல வாய்ப்பில்லாதவர்கள் தமிழகத்தில் காசிக்குச் சமமான திருத்தலங் களுக்குச் சென்று அங்குள்ள புனிதத் தீர்த்தத்தில் நீராடலாம். அவற்றில் சிலவற்றை இங்கு காண்போம்.

திருவாரூர் மாவட்டம், கூத்தனூர் அருகில் ஓடும் ஆறுக்கு ருத்ரகங்கை என்று பெயர். இங்கு மூன்று ஆறுகள் சங்கமமாவதால் திரிவேணி என்றும் சொல்வர். இதில் நீராடினால் கங்கையில் நீராடிய பலன் கிட்டும்.

திருப்பூர் பழைய பேருந்து நிலையம் அருகே அமைந்துள்ளது விஸ்வேஸ்வரர் திருக் கோவில். பாண்டவர்கள் அஞ்ஞாதவாசத்தின்போது இத்தல இறைவனை வழிபட்டுப் பேறுபெற்றார் கள் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. கங்கையும் இங்கே வழிபட்டுப் பேறுபெற்றாளாம். கங்காதேவி இங்கே கிணற்றிலுள்ள தீர்த்தமாகவும் சிலா ரூபத்திலும் காட்சிதருகிறாள். இங்கே நீராடி பிதுர் பூஜை செய்தால் கங்கையில் நீராடிய பலன்களைப் பெறலாம்.

திருச்செந்தூர் கடலில் தினமும் மதியம் பன்னிரண்டு மணியளவில் கங்கை எழுந்தருள்வதாக ஐதீகம். அந்தநேரத்தில் கோவில் அர்ச்சகர் கடல்தீர்த்தத்திற்கு தீபாராதனை மற்றும் வழிபாடுகள் செய்வார்.

அப்போது கடலில் நீராடி கடலை வழிபட்டால் கங்கையை வழிபட்ட பலன் கிட்டும்.

காஞ்சிபுரம் ஸ்ரீஏகாம்பரேஸ்வரர் ஆலயத்திலுள்ள சிவகங்கை தீர்த்தத்தில் நீராடினாலும் கங்கையில் நீராடிய பலனைப் பெறலாம். சிதம்பரம் தலத்தில் உள்ள சிவகங்கை தீர்த்தத்தில் நீராடினாலும் மேற்சொன்ன புண்ணியம் கிட்டும்.

கோடியக்கரையில் மணிகர்ணிகா தீர்த்தம் உள்ளது. இதில் கங்கை, யமுனை, நர்மதை, சிந்து, காவேரி போன்ற நதிகள் மக்கள் தங்களிடம் கரைத்த பாவக் கறைகளைப் போக்கிக்கொள்ள நீராடியதாகப் புராணம் கூறுகிறது.  எனவே இத்தீர்த்தத்தில் நீராடினாலும் பாவங்கள் நீங்கி சுகம்பெறலாம். மேற்கண்ட தீர்த்தத் தலங்களுக்குச் செல்ல இயலாதவர்கள் தங்கள் ஊருக்கு அருகிலுள்ள புனித ஆறு, தீர்த்தக்குளத்தில் நீராடியும் பலன்பெறலாம்.

வைகாசி மாதம் பல சிறப்புகளைப் பெற்றுத் திகழ்கிறது. அதிலொன்று வைகாசி மாத வளர்பிறை தசமியில் அஸ்த நட்சத்திரம் சேர்ந்துவரும் தசஹர புண்ணிய காலமும் ஒன்று. இந்த நாளில்தான் ஸ்ரீராமபிரான் சேதுக்கரையில் ஈஸ்வரனை மணலில் லிங்கமாகப் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டதாக புராணம் பகர்கிறது.

வைகாசி மாத வளர்பிறை தசமி திதியானது பத்துவிதப் பாவங்களைப் போக்கும் புண்ணிய நாளாகும். இந்த தினத்தை பாபஹரதசமி என்பார்கள். அந்நாளில் ராமேஸ்வரத்தில் புனித தீர்த்தங்களில் நீராடி சிவபிரானை வழிபட்டால் பத்து பாவங்கள் நீங்கி அளவற்ற புண்ணியம் கிடைக்கும் என்று ஸ்ரீஸ்காந்தம் கூறுகிறது. அது என்ன பத்து பாவங்கள்?வாக்கினால் செய்வது நான்கு: கடுஞ்சொல்; உண்மையில்லாத பேச்சு; அவதூறு பேசுவது; அறிவுக்குப் பொருந்தாமல் ஏடாகூடமாகப் பேசுவது. இவைதான் வாக்கினால் செய்யப்படும் பாவங்கள்.

சரீரத்தால் செய்வது மூன்று: நமக்குக் கொடுக்கப்படாத பொருட்களை யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்துக்கொள்வது- அதாவது திருடுவது; அநியாயமாய் பிறரைத் துன்புறுத்துவது; பிறர் மனைவிமீது ஆசைப்படுவது.

மனதால் செய்வது மூன்று: மற்றவர் பொருளை அடைய திட்டமிடுவது; தீமையான செயல்களை எண்ணுதல்; பிறபொருட்களிடமும் மனிதர்களிடமும் தவறான- பொய்யான ஆசைகொள்ளுதல்.

இந்த பத்துப் பாவங்களும் வைகாசி வளர்பிறை தசமியன்று சேதுவில் நீராடினால் நீங்கும்.

ஒவ்வொரு வருடமும் ராமேஸ்வரம் செல்வது எல்லாராலும் இயலாத காரியம். எனவே அந்தப் புண்ணிய காலத்தில் நீங்கள் வசிக்கும் ஊரிலுள்ள நதியிலோ, குளத்திலோ நீராடலாம். அதுவும்  இயலாதவர்கள் வீட்டிலேயே சிவபெருமானையும் திருமாலையும் நினைத்து “இனிமேல் பாவங்கள் செய்யமாட் டேன்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு நீராடி இறை வழிபாடு செய்யலாம்.

தசமியில் நீராடி வழிபட இயலாதவர்கள் வைகாசிப் பௌர்ணமியில் இதனைக் கடைப்பிடித்து பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்ளலாம்.

முருகப்பெருமான் அவதரிக்கக் காரண மான சிவபெருமான் அபிஷேகப்பிரியர். அவருக்கு வைகாசிப் பௌர்ணமியில் 18 வகையான அபிஷேகங்கள் புகழ்பெற்ற சிவாலயங்களில் நடைபெறுகிறது.

அன்று அம்பாளுக்கு சந்தானாபிஷேகம் செய்து, செந்தாமரை மலர், அலரிப்பூ, செவ்வந்திப்பூ ஆகிய மலர் மாலைகளை அணிவித்து ஆராதனை செய்து வழிபட்டால் ஸ்ரீலட்சுமி கடாட்சம் நிறைந்து காணப்படும்.

வைகாசி மாத மதி நிறைந்த நன்னாளில்தான் புத்தர் அவதரித்தார். இதனை புத்தபூர்ணிமா என்று பௌத்தர்கள் கொண்டாடுவர். புத்தர் அரண்மனையைத் துறந்து, போதிமரத்தடியில் அமர்ந்து தவம் செய்து ஞானம் பெற்ற திருநாளும் வைகாசிப் பௌர்ணமியே. அதேபோல் அவர் மோட்சம் அடைந்ததும் இந்நாளில்தான் என்று வரலாறு கூறுகிறது.

ஜோதி வழிபாடு, ஜீவகாருண்யம் முதலானவற்றை இந்த உலகிற்கு போதித்த ராமலிங்க வள்ளலார், வடலூரில்- சத்திய ஞானசபை என்னும் அமைப்பைத் தோற்றுவித்து அங்கே தர்மசாலையையும் நிறுவினார். இந்த நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் ஒரு வைகாசிப் பௌர்ணமியில்தான் நடந்தன.

தெற்கு திசையின் திக்பாலகரான எமதர்மராஜனுக்குரியது வைகாசி விசாகமே. இந்நாளில் எமதர்மராஜன் அருள்புரியும் கோவில் களில் விசேஷ வழிபாடு கள் நடைபெறும். குறிப்பாக ஸ்ரீவாஞ்சியம், திருப்பைஞ்ஞீலி, திருக்கடையூர் ஆகிய தலங்களில் சிறப்பு ஆராதனைகள் நடை பெறும்.

குருவின் நட்சத்திரம் விசாகம். அன்று நவ கிரகத்திலிருக்கும் குரு பகவானுக்கு சந்தனாபிஷேகம் செய்து, மஞ்சள் ஆடை அணிவித்து, மஞ்சள் நிற மலர் களாலான மாலை அணிவித்து வழிபட்டால் குரு தோஷம் இருந்தால் விலகும். மேலும், கல்வி, கேள்வி, ஞானத்திலும் சிறந்து விளங்கலாம்.

நம்மாழ்வார் அவதரித்ததும் விசாக நட்சத்திரமாகும். வைகாசி விசாகத்தில் காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் கோவிலில் கருடசேவை விழா நடைபெறும்.

பல பெருமைகள் பெற்ற வைகாசிப் பௌர்ணமியில் (விசாகம்) காலையில் புனிதத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, அருகிலுள்ள கோவிலுக்குச் சென்று அங்கு அருள்புரியும் தெய்வங்களை வழிபட வாழ்வில் என்றும் வசந்தம் வீசும்.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

சித்திரை மாதத்தில் புதுவருடம்  தொடங்கிவிட்டது. “சித்ரா நட்சத்திரம் பவதி’ என்றே வைதீகர்கள் ஆசீர்வாத வாக்குகள் கூறுவர்.

திருவாரூரில் சிவன் ஆணையிட, 63 நாயன்மார்கள் பற்றி திருத்தொண்டத் தொகையில் வரிசைப்படுத்தினார் சுந்தரர். அதனை சேக்கிழார் திருத்தொண்டர் புராணம் அல்லது பெரிய புராணம் என்று விரித்து வகுத்தார். அதனுள் சித்திரை மாதத்தில் ஏழு நாயன்மார்கள் நினைக்கப்படுகின்றனர். யாவர்?

சித்திரை வைசாகம்- சிறுத்தொண்ட நாயனார்

(கி.பி. 600- 660).

சித்திரை ரோகிணி- மங்கையர்க்கரசியார் (கி.பி. 600- 680).

சித்திரை திருவாதிரை- விரன்மிண்ட நாயனார்

(கி.பி. 700- 730).

சித்திரை ஹஸ்தம்- உமாபதி சிவாச்சாரியார் (கி.பி. 600- 665).

சித்திரை மாத சித்திரை- இசைஞானியார் (கி.பி. 700- 730).

சித்திரை சுவாதி- திருக்குறிப்புத் தொண்டர் (கி.பி. 660- 700).

சித்திரை சதயம்- அப்பர் (600- 665).

சிவன் விரும்பியபடி சிவனடியார்

களை நினைப்பதே சௌபாக்யம்; மங்களம். தேவார மூவர் எனப்படும் அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர் பாடிய 274 சிவத்தலங்களில் அப்பர் 125 தலங்களிலும், சுந்தரர் 135 தலங்களிலும், சம்பந்தர் 167 தலங்களிலும் பாடியுள்ளனர். சித்திரை சதயத்தில் சிவபதம் அடைந்தவர் அப்பர். ஞானசம்பந்தரால் “அப்பா’ என்றும், சிவபெருமானால் “திருநாவுக்கரசரே’ என்றும் அழைக்கப்பட்டவர். அவரது இயற்பெயர் மருள்நீக்கியார். அவரது வரலாறையும், சிவலீலையையும் சற்று சிந்திப்போமா?

நாராயண பட்டத்ரிக்கு தொழுநோய் வந்ததால்தான் குருவாயூரப்பன் அருளால் நமக்கு “நாராயணீயம்’ கிடைத்தது. குமரகுருபரர் ஊமையாய்ப் பிறந்ததால்தான் திருச்செந்தூர் முருகன் அருளால் “கந்தர் கலிவெண்பா’ முதலிய துதிகள் கிடைத்தன. யாதும் அறிந்த அருணகிரியாருக்கு வேசி ஆசை சூழ்ந்ததால்தான் திருவண்ணாமலை முருகன் அருளால் நமக்கு திருப்புகழ் எனும் நவரத்தினங்கள் கிடைத்தன. கோவிந்த சாஸ்திரிக்கு மனைவி மோகம் அதிகமானதால்தான் நமக்கு “கிருஷ்ணலீலா தரங்கிணி’ என்கிற குச்சுப்பிடி நாட்டியத்திற்கு உகந்த கண்ணலீலை கீதங்கள் கிடைத்தன. பில்வமங்கள் என்கிற கேரளருக்கு சிந்தாமணி என்னும் வேசியிடம் மோகம் நிறைந்ததால்தான் நமக்கு “ஸ்ரீக்ருஷ்ண கானாம்ருதம்’ என்கிற நெகிழச் செய்யும் கண்ணலீலைத் துதிகள் கிடைத்தன. காமாட்சி கோவிலில் பணிசெய்த முககவி ஊமையென்பதால்தான் காமாட்சி அருளால் நமக்கு சௌந் தர்யலஹரிபோல் 500 துதிகள் கிடைத்தன.

அதுபோல, மருள்நீக்கியார் சமணம் சார்ந்ததால்தான் தேனினும் இனிய தேவாரப் பாடல்கள் நமக்குக் கிடைத்தன. அவரது வாழ்க்கை மூலம் சிவனருளை நாம் சிந்திக்கலாம்.

பண்ருட்டி அருகேயுள்ள திருவாரூர் தலத்தில் வேளாள குலத்தில் வந்த சிவத்தொண்டர்களான புகழனார்- மாதினியார் தம்பதிக்கு முதலில் திலகவதி என்ற பெண்ணும், பின்பு மருள்நீக்கியார் என்ற புதல்வனும் பிறந்தனர். திலகவதி சிவபக்தித் தொண்டில் ஈடுபட்டாள். மருள்நீக்கியார் அரும்பெருங் கலைகள் யாவும் கற்றார்.

திலகவதியாருக்கு 12 வயது நடக்கும் சமயத்தில், கலிப்பகையார் என்பவருக்கு திருமணம் செய்துவைக்க நிச்சயிக்கப்பட்டது. அவர் அரச சேனாதிபதி. அப்போது ஒரு போருக்குச் சென்ற கலிப்பகையார் களத்தில் வீரசொர்க்கம் சேர்ந்தார்.

மணமாகாவிட்டாலும் மனதிலே பதியாக ஏற்றதால், திலகவதி தான் விதவை என்று நிச்சயித்தார். இந்த துன்பத்தைக் கண்டு சகியாமல் தந்தை புகழனார் உயிர்துறந்தார்; தாயார் மாதினியார் உடன்கட்டை ஏறினார்.

இதனால் துயருற்ற திலகவதி தன்னையும் மாய்த்துக்கொள்ள நிச்சயித்தாள். இதனையறிந்த மருள்நீக்கியார், “”தாய்- தந்தையரை இழந்துநிற்கும் எனக்கு நீதான் ஆதாரம் என நினைக்க, நீயே மாண்டுபோவதாக இருந்தால் அதற்குமுன் நான் இறந்துபோகிறேன்” என்றார்.

தம்பியின் மீதிருந்த பாசத்தால் தன் முடிவை மாற்றிக்கொண்டாள் திலகவதி. இருவரும் சிவபக்தித் தொண்டில் ஈடுபட்டனர்.

மருள்நீக்கியார் சமயவழிபாட்டில் ஆராய்ச்சி செய்தார். அருகேயுள்ள திருப்பாதிரிப்புலியூர் சென்றபோது, அங்குள்ள சமண மதத்தில் பற்று ஏற்பட்டது. இவரது மதப்பற்று, ஆழ்ந்த சிந்தனையை உணர்ந்த சமணர்கள் மருள்நீக்கியாரை மதம் மாற்றி தர்மசேனர் என்று பெயர் சூட்டினர்.

தர்மசேனர் சமண மதத்தில் ஊறி, பௌத்தர்களுடன் வாதாடி சமண மதத்தைப் பரப்பி, சமணப் பள்ளிக்கு குருவாகவும் ஆனார்.

தம்பியின் இச்செயல்கண்டு பெரிதும் வருந்திய திலகவதி திருவதிகை வீரட்டானேஸ்வரரை பிரார்த்தித்தாள். அவளது பக்தியில் உளம்கனிந்த சிவன் திலகவதியின் கனவில் தோன்றி, “கவலை வேண்டாம்; அவனைத் தடுத்தாட்கொள்வேன்’ என்றார்.

தருமசேனருக்கு சூலை நோய் வந்தது. சமண மதத்தினர் மயில்பீலி அடித்தல், மந்திரம், தந்திரம், மருந்துகள் என பலவிதமாய் குணப்படுத்த முயற்சித்தனர். அவர்கள் முயற்சிகள் எவையும் பயனளிக்கவில்லை. தருமசேனருக்கோ வலி பொறுக்கமுடியவில்லை; தவித்தார். சமண மடத்திலிருந்து நழுவி, தமக்கை பதம் பணிந்து தனது நோயைத் தீர்க்க வேண்டினார். திலகவதிக்கு ஈஸ்வரன் கனவு ஞாபகம்வர, மனதார சிவனடி பணிந்தாள். “”தம்பி, நீராடிவிட்டு தூய மனதுடன்- நம்பிக்கையுடன்- பக்தியுடன் சிவனது இந்த திருநீறை அணி. வைத்தியநாதன் உன்னைக் காப்பார்” என்றாள்.

என்னே விநோதம். சிவநாமம் கூறி விபூதி அணிய, அவரை பல நாட்கள் வருத்திய நோய் மாயமாய் மறைந்தது. திருவதிகை வீரட்டானம் சிவாலயத்தை வலம் வந்து மனமுருகப் பதிகம் பாடினார். முதல் பாட்டு சிந்திப்போமா.

“கூற்றாயினவாறு விலக்ககிலீர்
கொடுமை பல செய்தன நானறியேன்
ஏற்றாய் அடிக்கே இரவும் பகலும்
பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்
தோற்றாதென் வயிற்றினகம் படியே
குடரோடு துடக்கி முடக்கியிட
ஆற்றேன் அடியேன் அதிகைக்கெடில
வீரட்டானத்துறை அம்மானே.’

அப்போது சிவலிங்கத்திலிருந்து ஒரு அசரீரி, “”எம்மைத் தீந்தமிழால் பாடிய நீ “நாவுக்கரசன்’ என்று புகழ(ல)ப்படுவாய்” என்றருளியது.

சகோதரி மனங்குளிர்ந்து, “”சிவனைப் பணிந்து உழவாரப் பணி செய்து நற்கதி பெறுவாய்” என்றருள, தருமசேனரான மருள்நீக்கியார் நாவுக்கரசரானார். மடத்தில் தருமசேனரைக் காணாது தவித்த சமணர்கள், பல ஊர்களிலும் சென்று தேடினர். திருவதிகையில் விபூதி, ருத்ராட்சம், வெள்ளாடை அணிந்து, சிவப்பழமாய் பணிசெய்யக்கண்டனர்.

அதைக்கண்ட சமணர்கள், இவனை இப்படியே விட்டுவைத்தால் சமண மதம் அழியும் என்றெண்ணி, மன்னரிடம் சென்றனர். “”சமண மந்திரத்தால் கடும்நோய் நீங்கப்பெற்ற இவன் சைவம் சார்ந்துவிட்டான். இத்தகைய துரோகியை சுண்ணாம்புக் காளவாயில் இட்டுப் பொசுக்கவேண்டும்” என்றனர்.

மன்னனும் ஆணையிட, அப்பரோ, “யாவும் சிவலீலை; சிவன் காப்பாற்றுவான்’ என்ற திடமனத்துடன் காளவாயில் அமர்ந்து தியானித்து பதிகம் பாடினார்.

“மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்
வீசுதென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்
மூசுவண்டறை பொய்கையும் போன்றதே
ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே.’

“நமச்சிவாயவே ஞானமும் கல்வியும்
நமச்சிவாயவே நானறிவிச்சையும்
நமச்சிவாயவே நாநவின்றேத்துமே
நமச்சிவாயவே நன்னெறிக்காட்டுமே.’
சிவ பஞ்சாக்ஷர மகிமையால் காளவாய்
அவரை யாதும் செய்யமுடியவில்லை!

ஒரு வாரம் கழித்து காளவாயைத் திறந்து பார்த்தனர். குளிர்ச்சோலையில் அமர்ந்திருப்பது போல அவர் சிவ தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்.

ஆச்சரியமும் ஆத்திரமும் கொண்ட சமணர்கள் மீண்டும் அரசனிடம் சென்று “யானையைக் கொண்டு மிதிக்கச் செய்ய வேண்டும்’ என்றனர்.

அவரோ மீண்டும் சிவனைத் தொழுது பதிகம் பாடினார்- யானை அவரை துதிக்கையால் வணங்கிச் சென்றுவிட்டது.

விஷம் கொடுத்தல் போன்ற பல துன்பங்களையும் அவர்கள் இழைக்க, சிவனருளால் அனைத்திலும் மீண்டுவந்தார்.

சமணர்களின் கோபம், பயம் தலைக்கேறியது. அரசன் சமண மதம்விட்டு  மாறி சிவமதம் சேர்ந்துவிட்டால் தமது மதம் சிதைந்து விடுமோ என்று துக்கித்து, ஒரு பெரிய கல்லில் நாவுக்கரசரை வைத்துக் கயிறால் கட்டி கடலிலே எறிந்தனர். இச்சமயம் அவர் தப்பமுடியாதென்று சமணர்கள் எண்ணினர்.

நாவுக்கரசரோ சிவனை நினைந்துருகி பதிகம் பாடினார்.

“சொற்றுணை வேதியன் சோதிவானவன்
பொற்றுணைத் திருந்தடி பொருந்த கைதொழக்
கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்
நற்றுணையாவது நமச்சிவாயமே.’
“மாப்பிணைத் தழுவிய மாதொரு பாகத்தான்
பூப்பிணைத் திருந்தடி பொருந்த கைதொழ
நாப்பிணைத் தழுவிய நமச்சிவாயப் பத்து
ஏத்த வல்லார் தமக்கு இடுக்கண் இல்லையே!’

அவ்வளவில், கருங்கல்லானது படகுபோல் கடலில் மிதந்தது. குப்பம் என்ற இடத்தில் கரைசேர்ந்தது.

இதனையறிந்த அரசன் நாவுக்கரசரின் சிவபக்தியில் நெகிழ்ந்து அவரைப் பணிந்தான். சிவசமயம் சேர்ந்தான்.

தான் சமண மதத்திலிருந்தோமே என்று மனம்நொந்து, திருத்தூங்காமனை மாடக்கோவில் (விருத்தாசலம் அருகே) அடைந்து, சிவனைப் பதிகம் பாடினார்.

அங்கே தோன்றிய சிவகணங்கள் அவர் கையில் சூலம், நந்தி ஆகிய குறிகளை இட்டன.

அப்பர் நெகிழ்ந்து மகிழ்ந்தார்.

அவர் மீண்டும் சிவபெருமானை வணங்கி, திருச்சத்தி முற்றத்தில் தன்மீது திருவடி வைத்து அருளவேண்டுமென, சிவன் “நல்லூர் வருக’ என்றார். திருநல்லூர் பெரியாண்டேஸ் வரரை தரிசித்து துதிக்க, சிவபெருமான் நாவுக்கரசரின் தலையில் திருவடி தீட்சை அளித்தார்.

பின்னர் சம்பந்தருடன் இணைந்து பல தலங்களுக்கும் சென்று பதிகம் பாடினார். ஆண்டுகள் பல கடந்தன.

அப்பருக்கு கயிலைநாதனை தரிசிக்க ஆசை. பல ஊர்களைக் கடந்து காசியை அடைந்து, விஸ்வநாதரை தரிசித்து அங்கிருந்து காடு மலைகளில் உடல் தள்ளாமையுடன் கயிலை நோக்கிப் பயணமானார். கால்கள் சோர்ந்துபோக, ஊர்ந்துசென்றார். உடல்முழுவதும் காயம், ரத்தம்! மனதிலோ கயிலை தரிசனம் கண்டாகவேண்டும் என்கிற ஆழ்ந்த வேட்கை!

அங்கே ஒரு குளமிருந்தது. அதனருகே தோன்றிய முனிவர் ஒருவர் நாவுக்கரசரிடம், “”எங்கே போகிறீர்கள்” என்று கேட்க, தன் விருப்பத்தைக் கூறினார் அப்பர். “”அப்படியா! வழிதவறிவிட்டீர்களே. இந்தக் குளத்தில் மூழ்கினால் திருவையாறு குளத்தில் எழலாம். அங்கே நீர் விரும்பிய கயிலைக் காட்சியைக் கண்டு இன்புறலாம்” என்றார். அதன்படியே மூழ்கிய நாவுக்கரசர் திருவையாறு குளத்தில் வெளித்தோன்றினார். கயிலைக் காட்சியையும் கண்டு சிலிர்த்தார். அப்போது அவர் பாடிய பதிகம் காண்போமா…

“மாதர்ப் பிறைக் கண்ணியானை
மலையான் மகளொடும் பாடி
போதொடு நீர் சுமந்தேந்தி
புகுவார் அவர்பின் புகுவேன்
யாதும் சுவடு படாமல்
ஐயாறடைகின்றபோது
காதல் மடைப்பிடியொடும்
களிறு வருவன கண்டேன்
கண்டேன் அவன் திருப்பாதங்
கண்டறியாதன கண்டேன்.’

கடைசி நாட்களில் திருப்புகலூரில் ஆலயத்தொண்டுகள் செய்தார். இறையடி சேரும் வேட்கை பெருகியது. சிவனை சிந்தித்துப் பதிகம் பாடினார்.

“எண்ணுகேன் என் சொல்லி எண்ணுகேனோ
எம்பெருமான் திருவடியே எண்ணின் அல்லால்
கண்ணிலேன் மற்றோர் களை கண்இலேன்
கழலடியே கைதொழுது காணின் அல்லால்
ஒண்ணுளே ஒன்பது வாசல் வைத்தாய்
ஒக்க அடைக்கும்போது உணரமாட்டேன்
புண்ணியா உன்னடிக்கே போதுகின்றேன்
பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!’

அன்று சித்திரை சதயம். சிவனடியில் கலந்தார். அந்த தினம் இவ்வாண்டு 12-5-2015-ல் அமைகிறது. அவரது நெக்குருகும் பாடல்களை உணர்ந்து பாடி நாமும் சிவமயமாகுவோமே!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 அள்ளித் தரும் அட்சய திரிதியை ராம்திலக்

‘அட்சய’ என்றால் குறையாது வளர்வது என்று பொருள். சித்திரை மாதம் வளர்பிறை திரிதியை திருநாளும் குறைவில்லாத வரங்களை வாரி வழங்கும் நன்னாள் என்பதால், அதை அட்சய திரிதியை எனப் போற்றுகிறோம்.

இந்த வருடம், சித்திரை மாதம் 8ம் நாள் (21.4.15) செவ்வாய்க் கிழமை அட்சய திரிதியை திருநாளாகும். அன்று 36 நாழிகை 06 விநாடி வரையிலும் திரிதியை திதி இருக்கும். அதாவது இரவு 8:29 மணி வரை இருக்கும். சூரிய உதயம் காலை 6:00 முதல் இரவு 8:29 மணிக்குள் புதிய பொருட்கள் வாங்க உகந்த நேரம்.

இந்த நாளில் சூரியனும் சந்திரனும் உச்ச ராசியில் இருப்பார்கள். மேஷத்தில் சூரியனும், ரிஷபத்தில் சந்திரனும் இருக்கும் நாள் இது. சூரியன் பிதுர்க்காரகர். சந்திரன் மாத்ருகாரகர். பெரியவர்கள் வாழ்த்தும்போது ‘சூரிய சந்திரர் போல் நிலைத்து வாழ்க’ என்பார்கள். நீடுழி காலம் வாழ ஆத்மகாரகனாகிய சூரியனும் மனோகாரகனாகிய சந்திரனும் வலுப்பெற்றிருப்பது அவசியமாகும். அவ்வாறு சூரியனும் சந்திரனும் பலம் பெற்றுள்ள அட்சய திரிதியை நாளில், நாம் செய்யும் நற்காரியங்கள் பல்கிப்பெருகும். அதனால் நமக்குக் கிடைக்கும் பலன்களும் பன்மடங்காகும். அன்று நாம் வாங்கும் பொருட்களும் அழியாது நிலைத்திருக்கும்.

புராணங்கள் போற்றும் அட்சயதிரிதியை!

மகாவிஷ்ணு பலராமராக அவதரித்தது, சிவனருளாலும் திருமகள் அனுக்ரஹத்தாலும் குபேரனுக்கு செல்வங்களின் அதிபதியாகும் வரம் கிடைத்தது, கணபதி தன் ஒற்றைத் தந்தத்தை முறித்து அதையே எழுதுகோலாகக் கொண்டு பாரதம் எழுதத் துவங்கியது, சூரியபகவான் அருளால் திரெளபதி அட்சய பாத்திரம் பெற்றது,  கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் கருணையால் குசேலன் குபேர சம்பத்து பெற்றது, ஆதிசங்கரரின் கனகதாரா ஸ்தோத்திரத்தில் மகிழ்ந்து மகாலட்சுமிதேவி பொன்மாரி பொழிந்தது… இந்த அற்புதங்கள் யாவும் நிகழ்ந்தது அட்சய திரிதியை திருநாளில்தான்.

பொதுவாகவே வளர்பிறை 3வது திதிநாளில் சந்திர உதய நேரத்தில் சந்திரனைத் தரிசிப்பது விசேஷமாகும். அதிலும் அட்சய திரிதியை நாளில் செய்யப்படும் சந்திர தரிசனத்துக்குக் கூடுதல் சிறப்பு உண்டு. வருடத்தில் யுகாதி, விஜய தசமி, தைப்பூசம் ஆகிய நாட்களுக்கு தனிச் சிறப்பம்சம் உண்டு. இந்நாட்களில் யோகம் சரியில்லை என்றாலும், முக்கியமான காரியங்களைச் செய்யலாம் என்கின்றன ஞானநூல்கள். இந்த பட்டியலில் அட்சயதிரிதியையும் அடங்கும்.

இந்து தர்ம சாஸ்திரப்படி சுபகாரியங்கள் அனைத்தையும் வளர்பிறை திதிகளில் ஆரம்பிப்பது விசேஷம். அதிலும் திரிதியை விசேஷமான திதியாகும். இந்தத் திதிநாளில் நட்சத்திரம், யோகம், லக்னம், துருவம் பார்த்து நல்ல நேரத்தில் ஆரம்பிக்கும் காரியம் நிச்சயம் வெற்றி பெறும் என்பார்கள்.

பொதுவாக திரிதியை திதியில், குழந்தைக்கு அன்னப் பிராசனம் செய்யலாம், சங்கீத வித்தை பயிலத் துவங்குவது, சிற்ப காரியங்களில் ஈடுபடுவது, சீமந்தம், மாங்கல்யம் செய்ய, விவாகம், நிஷேகம், பும்சவனம், தொட்டிலில் குழந்தையை விட, காது குத்த, வித்தியாரம்பம் செய்ய, உபநயனம் செய்ய, விவசாயப் பணிகளில் ஈடுபட, நிலங்களில் எரு இட, விதை விதைக்க, கதிர் அறுக்க, தானியத்தைக் களஞ்சியத்தில் சேர்க்க, தானியம் உபயோகிக்க, கால்நடைகள் வாங்க, வாகனம் வாங்க, புதிய ஆடை அணிய, கிரகப்பிரவேசம் செய்ய, மருந்து உட்கொள்ள, பயணம் மேற்கொள்ள ஆகிய அனைத்து சுப காரியங்களையும்  திரிதியையில் செய்யலாம். வளர்பிறை திரிதியை என்றில்லாமல் தேய்பிறை திரிதியையும் சுப காரியங்களில் ஈடுபட உகந்ததாகும். தேய்பிறை பிரதமை, துவிதியை, திரிதியை, சதுர்த்தி, பஞ்சமி வரை வளர்பிறை போல் பலன் தரும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

சாதாரண திரிதியையே இப்படியென்றால், அட்சய திரிதியை திருநாளைக் கேட்கவும் வேண்டுமா? அன்றைக்கு இந்த சுப காரியங்களில் ஈடுபட்டால், இரட்டிப்பு சுபபலன்கள் உண்டாகும்.

என்னென்ன செய்யலாம்?

இந்து மதம் முதன்மையானதாக அறிவுறுத்துவது தர்மத்தையே! இங்கு ஒருவர் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய அறநெறிகளே தர்மம் என்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மனிதர்களுக்கான அறநெறிகளில் குறிப்பிடத்தக்கது தானம். அட்சய திரிதியை நாளில் தான தர்மம் செய்பவர்களுக்கு பல மடங்கு புண்ணியம் கிடைக்கும். நம்மால் முடிந்த சிறிதளவு தர்மம் செய்தாலும் அதற்கான பலன் பலமடங்கு கிட்டும்.செல்வம், மகிழ்ச்சி, அதிர்ஷ்டம் பெருக இந்நாளில் தானம் செய்வது விசேஷம். குறிப்பாக அன்னதானம், சொர்ண தானம், வஸ்திர தானம் செய்வது மிகவும் விசேஷம்.

தங்கத்தைத் தானமாகத் தர இயலாதவர்கள் தங்களால் இயன்றளவு பணத்தை அநாதைகள், ஏழைகள், வயோதிகர்கள், ஆதரவு இல்லாத உடல் ஊனமுற்றோர் ஆகியோருக்குத் தர்மம் செய்வது விசேஷமாகும்.

லட்சுமி கடாட்சம் பெருகும்!

அதேபோல், அட்சயதிரிதியை அன்று செய்யும் வழிபாடுகளுக்கும் இரட்டிப்பு பலன்கள் உண்டு. அன்று, மகாலட்சுமி தேவியானவள் குபேரன் இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்று ஆசி புரிவதாக ஐதீகம்.

ஆக, இந்நாளில் முழுமுதற் தெய்வமான விநாயகரை வணங்குவதுடன், திருமகளையும் குபேரனையும் வழிபடுவது சிறப்பு. இதனால் திருமகள் நம் வீட்டுக்கும் எழுந்தருள்வாள்; அவள் அருளால் அஷ்ட ஐஸ்வரியங்களும் நம் இல்லத்தில் பொங்கிப் பெருகும்.

அன்று குபேர லட்சுமி ஹோமம் செய்வதும், ஸ்ரீ சூக்தம் படிப்பதும், கேட்பதும் நலம் தரும். மேலும் மகாலட்சுமி அஷ்டகம் சொல்லி, மகாலட்சுமியை வழிபடுவதன் மூலமும் லட்சுமி கடாட்சத்தை தங்குதடையின்றி பெறலாம். மேலும் இந்தத் திருநாளில் தனகாரகன் குருபகவானையும் வழிபட்டு வரம் பெறலாம்.

பொன்  பொருள் வாங்க உகந்த நேரம்

இவ்வருடம் அட்சயதிரிதியை செவ்வாய்க்கிழமையில் வருகிறது. என்றாலும், அன்று சுக்கிர ஹோரையில் புதிய பொருள்களை வாங்குவது சிறப்பாகும். பொதுவாகப் பொருள் வாங்க சுக்கிரனின் காலம் சிறப்பு என்பார்கள். ஆக, அன்று காலை 8 முதல் 9 மணி வரை; பிறகு 3.00 முதல் 4.00 மணி வரையிலான நேரம் உகந்தது.இந்த நேரத்தில் வாங்க முடியாதவர்கள் குரு ஹோரையிலும் வாங்கலாம். அதாவது நண்பகல் 12 முதல் 1 மணி வரை உள்ள நேரம் சிறப்பானது.

தங்கம் வாங்க வசதி இல்லாதவர்கள் வெண்மை நிறப் பொருட்களை வாங்கலாம். வெள்ளிப் பொருட்கள், பால், உப்பு, வெண்மை நிற ஆடைகள் முதலானவற்றையும் வாங்கலாம்.

இனி, ஒவ்வொரு ராசிக்காரர்களும் அட்சய திரிதியையில் என்ன பொருட்களை வாங்கலாம், என்னென்ன பொருட்களை தானம் வழங்கலாம் என்பது குறித்து விரிவாக அறிவோம்.

பன்னிரு ராசிகளும் அட்சயதிரிதியையும்

* மேஷம்: புதிய ஆடை அணிமணிகள், அலங்காரப்பொருட்கள், வெள்ளி, உணவுப்பொருட்களை வாங்கலாம். அன்ன தானம், கொள்ளு தானம் செய்வது சிறப்பாகும்.

*  ரிஷபம்: அயல்நாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களையும் பெண்களுக்கு உபயோகப்படும் பொருட்களையும் வாங்கலாம். இந்த ராசிக்காரர்கள் கோதுமை, துவரை, பச்சைப் பயிறு சம்பந்தமான பொருட்களைத் தானம் செய்வது நல்லது.

* மிதுனம்: வீட்டுக்கு அழகூட்டும் பொருட்களை வாங்கலாம். பச்சை அரிசி, மொச்சைப் பயிறு தானம் செய்யலாம்.

*  கடகம்: நிலபுலன்கள், வீடு, வாகனம் வாங்கலாம். இயந்திரங்கள் வாங்குவதற்கும் உகந்த நாள் இது. இவர்கள் எள் மற்றும் எண்ணெய் தானம் செய்வது நல்லது.

* சிம்மம்: வியாபார அபிவிருத்திக்கான காரியங்களில் ஈடுபடலாம். இயந்திரங்கள் வாங்கலாம். இந்த ராசிக்காரர்கள் வேத விற்பன்னர்களுக்கு வஸ்திர தானம் அளிப்பது நல்லது.

*  கன்னி: ஆடைஅணிமணிகள், அலங்காரப் பொருட்களை வாங்கலாம். தங்கம் வாங்குவதற்கும் உகந்த நாள் இது. இவர்கள், கோதுமை, துவரை ஆகியவற்றைத் தானம் வழங்கலாம்.

*  துலாம்: தாதுப் பொருட்கள் இரும்பு, எஃகு மற்றும் எண்ணெய் வாங்கலாம். உடைக்கப்படாத கருப்பு உளுந்து, பாய், தலையணை, பெட்ஷீட் ஆகியவற்றை தானம் செய்யலாம்.

* விருச்சிகம்: தண்ணீர் சம்பந்தமான பொருட்களை வாங்கலாம். மேலும், தெய்விகமான  பூஜையறைப் பொருட்களை வாங்குவதும் சிறப்பு. இவர்கள் ஏழைப் பெண்களின் திருமணத்துக்கு உதவுவதும், மங்கலப் பொருட்களை தானமளிப்பதும் சிறப்பு.

*  தனுசு: வீட்டுப் பெண்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கித் தரலாம். எள், நல்லெண்ணெய், இரும்பு ஆகியவற்றை தானம் செய்யலாம்.

*  மகரம்: இரும்பு, எஃகு, எண்ணெய் வகையறாக்களை வாங்கலாம். ஆடை, அணிமணிகளை வாங்குவதும் நல்லது. இவர்கள் அந்தணர்களுக்கும், வேதம் படித்தவர்களுக்கும் உதவி செய்வது நல்லது. பசு நெய் வாங்கி, அருகில் உள்ள ஆலயத்துக்குக் கொடுப்பதால் விசேஷ பலன்கள் கைகூடும்.

*  கும்பம்: தெய்விகப் பொருட்களை வாங்கலாம். வீடு, நிலம், மனை, வாகனம் வாங்குவதும் நல்லது. எள், கருப்பு உளுந்து, கொள்ளு தானம் செய்வது சிறப்பாகும்.

*  மீனம்: இயந்திரங்கள், எரிபொருட்கள், மின்சாதனங்கள் வாங்கலாம். நிலம், மனை, வீடு போன்ற ஸ்திரச் சொத்துக்கள்  வாங்குவதற்கும் இந்நாள் சிறப்பானதாகும். இந்த ராசிக்காரர்கள் கோதுமை தானம் செய்வது நல்லது.

நன்றி /விகடன்

 

கடவுளைத் தேடி என்கிற இந்தத் தொடர் மூலம் ஐந்து வயதிலிருந்து என் வாழ்வில் ஏற்பட்ட விதவிதமான கடவுள் தேடல் முயற்சிகளைச் சொல்லப்போகிறேன். என் உந்துதலாகவும், வழிகாட்டலின் விளைவாகவும் இவ்விஷயம் தொடர்ந்து நடந்தது. இது சுயசரிதைஇல்லை. ஆனால் என் சரிதையை- அந்தச் சூழலைச் சொல்லி இந்தத் தேடலைப் பகிர்கிறேன். சுயசரிதையாய் த்வனிப்பது தவிர்க்க முடியாதது.

தத்துவரீதியான விஷயங்களை, நீதி போதனைகளை விளக்க ஒரு கதை வடிவம் தருவதில்லையா.

உதாரணத்திற்கு, குருவைத் தேடல் என்பது எனக்கு எப்போது ஆரம்பித்ததென்று யோசித் துப் பார்த்தபோது, மிகமிக இளம்வயதில் அது சொல்லப்பட்டதை நான் ஞாபகம் வைத்திருக்கிறேன். தந்தையாலோ அல்லது சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலையாலோ, என் இனத்தாரின் புத்தியாலோ என் வாழ்க்கை அவ்வளவு செம்மையாக இல்லை. எல்லா விஷயங்களிலும் குழப்பமும் தடுமாற்றமும் அதிகமிருந்தன.

“மகாபெரியவாதான் எல்லாம்’ என்று நிறைய பேர் அலட்டிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் அனுபவம் என்னவோ. ஆனால் அந்த அனுபவத்தைப் பகிராது “பிராமணாளுக்கு மகா பெரியவாதான்’ என்று வேறு விதமாக குழு பிரித்தார்கள். “அவாளுக்கு அவா அவா குரு. நமக்கு மகா பெரியவாதான் குரு.’

சைவர்களும் வைஷ்ணவர்களும் தனித்தனியானவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டது. வெவ்வேறு வழி என்று உணர்த்தப்பட்டது. ஆனால் சைவர்கள் “கிருஷ்ணா நாராயணா கோவிந்தா’ என்று அலறுவது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதேநேரம் வைணவர்கள் “சிவனை சிந்தித்தும் பார்ப்பதில்லை’ என்ற உறுதியைக் கண்டு வியப்பு ஏற்பட்டது. “இப் போதைக்கு நாராயணனைக் கும்பிடலாம். காசு சம்பாதித்தபிறகு சிவன்கிட்ட போகலாம். என்ன நான் சொல்றது’ என்று என் வயது ஒத்த இளைஞர்கள் பேசுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அப் பொழுதே இது எனக்கு அபத்தமாகப்பட்டது. பதினைந்து வயது சிறுவனுக்கு ஏற்படுகின்ற பெரும் குழப்பத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி இது. வீடு “மகா பெரியவா மகா பெரியவா’ என்று ஒரு கறுப்பு வெள்ளைப் படத்தை ப்ரேம் போட்டு வைத்துக் கொண்டது. “குலகுரு’ என்று அம்மா சொன்னாள்.

ஆனால் என் அப்பா ஒருமுறைகூட அவரை சந்தித்ததில்லை. அவரோடு பேசியதில்லை.

அவர் பேச்சைக் கேட்டதில்லை. அவர் சொன்ன ஒழுக்கங்களைக் கடைப்பிடித்ததில்லை. இதுதான் என்னை பெரிதும் இம்சைப்படுத்தியது. என் தகப்பனார் சந்தியாவந்தனம் செய்து நான் பார்த்ததே இல்லை. தோளில் போர்த்தி காயத்திரி ஜபம் செய்து நான் கண்டதில்லை. பூணூல் மாற்றுகின்ற அந்த ஆவணி அவிட்டத் தன்று ஒருநாள் மட்டும் மொடமொடப்பாக உட்கார்ந்து ஜபம் செய்வதுபோல நடித்துக் கொண்டிருப்பார். அன்றுதான் தோளில் அங்கவஸ்திரத்தோடு குனிந்து குனிந்து போய் நாற்பது பேர் வரிசையில் உட்காருவார். வெகு தொலைவில் நின்று கத்துகின்ற அந்த அந்தணருடைய குரல், “இது ஆறாவது பேட்ச்’ என்று அலட்டிக்கொள்கின்ற அந்த அந்தணர் குரல் நாலாவது வரிசைக்கு கேட்கவே கேட்காது. ஐந்து பேட்ச்சிற்கு கத்தி அவர் குரல் செத்துப் போயிருக்கும். என்ன சொல்கிறார் என்று தெரியாது. அவர் சொல்வதை திருப்பிச் சொல்லவேண்டும். சொல்லவேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும் எனக்கு அது விளங்காது. விளங்காத ஒன்றை சொல்லப் பிடிக்காது. எனவே, ஆவணி அவிட்டம் என்பது அப்பம், வடை, புளியோதரை என்பதா கவே போகும். போளியும், பொங்கலுமாய்ப் போகும். வாழ்க்கையும் கடவுள் தேடலும் வேறு வேறாய் இருந்தன.

தினசரி வெள்ளை பேன்ட், வெள்ளைச் சட்டை போட்டுக்கொண்டு, ப்ரௌன் நிற செப்பல்களுடன் பால் பாயின்ட் பென், ஃபௌண்டன் பென் பையில் வைத்துக்கொண்டு, ஐந்து ரூபாய், ஆறு ரூபாய் வைத்துக்கொண்டு, கம்பெனி அடையாள அட்டையை பைக்குள் சொருகிக்கொண்டு விசுக்விசுக்கென்று அலுவலகத்திற்குப் போகின்ற பதினெட்டு வயதில் வாழ்க்கை பிரம்மிப்பாகத்தான் இருந்தது.

நாமம் இட்டவர்கள் அந்த கம்பெனியில் சைவர்களை இழிவுபடுத்துவதை நான் உணர்ந்தேன். “சார் பட்டை’ என்று அவர்கள் கட்டை விரலைக் காட்டுவார்கள். அது சைவம் குடி போதை விஷயமாகச் சொல்லப்பட்டது. அது விபூதிப்பட்டை என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படும். பட்டை என்றால் இரண்டு அர்த்தமுமாக வரும்.

கடவுள் பற்றி நான் மிகவும் குழம்பித் தவித்த நேரமது. “ருத்ரம் சமகம் சொல்லணும். விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் சொல்லணும்’ என்று அலட்டி, வாயை கொழகொழவென்று வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் நீட்டி முழங்கியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். என் வயதொத்த இளைஞர் கள் கோணலாய் நின்று, நெஞ்சு நிமிர்த்தி இதை குரல் உயர்த்திச் சொல்வதை வியப்போடு பார்த்திருக்கிறேன்.

என்னுடையது தமிழ் வீடு. “கைத்தலம் நிறைகனி அப்பமொடு அவல்பொரி கப்பிய கரிமுகன் அடிபேணி’ என்று புரிந்தும் புரியாமலும் பாடி, பிறகு அர்த்தம் தெளிந்து அனுபவித்துப் பாடி, “இடரினும் தளரினும் எனதுருநோய் தொடரினும் உன்கழல் தொழுதெழுவேன்’ என்று உருகி, “பற்றே ஒன்றுமிலேன் பாவமே செய்து பாவியானேன் மற்றே ஒன்றறியேன் எங்கள் மாயனே மாதவனே’ என்று தோய்ந்து, ஒன்றுமே தெரியாத அந்தணச் சிறுவர்களுக்கு நடுவே நாங்கள் ஏதோ தெரிந்தவர்களாய் மின்னினோம்.

ஆனால் தமிழுக்கு மரியாதை இல்லாத நேரம் அது. அந்தணச் சிறுவர்களுக்கிடையே வடமொழி பயிலுவதும் ஸ்லோக உச்சரிப்பு களும்தான் மிகப்பெரிய கம்பீரம் காட்டிய தருணம் அது. பாசுரங்களை சந்தை என்று ஒரு அசைவில் சொல்லுவார்கள். அந்த அசைவில் வேறொருவர் சொன்னால் கூடாது என்பார்கள். அதைக் கற்றுக்கொள்ள மற்றவர்களை அனுமதித்ததில்லை. மிகமிக அழகான அந்தத் தமிழ் வேறுவித அசைவுகளோடு என் காதில் விழுந்தது. எதற்கு இப்படி என்று கேள்வி எழுந்தது. பதில் சொல்வார் யாருமில்லை. “அதற்கு ஒரு தனித்துவம் கிடைக்க வேண்டுமென்று பேசுகிறார்கள்; அப்படிச் சொல்கிறார்கள்’ என்று என் தாயார் சொன்னார். அது  எனக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. மொழி முக்கி யமா, மொழி சொல்லும் கடவுள் முக்கியமா? எனக்கு அப்பொழுது வயது பதினாறு.

இதைவிட இன்னொரு பெரும் கூத்து ஒன்று என்னுடைய இளம்வயதில் நடந்தது. “லெக்சர் ஆன் கீதா’ என்று போஸ்டர்கள் ஒட்டியிருக்கும். அற்புதமான ஆங்கிலத்தில் கீதை உரையைப் பற்றி சொல்வார்கள். எல்லாரும் அதைப் புரிந்துகொண்டு ஆஹா ஓஹோ என்பார்கள்.

எனக்கு ஒரு அட்சரம்கூட புரியாது. என்னுடைய ஆங்கில அறிவுக்கு கிரிக்கெட் கமென்ட்ரியும் தெரியாது; கீதை உபதேசமும் புரியாது.

ஊரை குறைசொல்லவில்லை. இதைப்போல நூறு சதவிகிதம் விழித்துக்கொண்டு, தவித்துக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களைப் பற்றி சொல் கிறேன். பட்டணத்தில் இருக்கின்ற அந்தணச் சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கே இந்த பரிதாப நிலையென்றால், கிராமப்புறங்களில் வாழும் தமிழ் மட்டுமே அரைகுறையாகப் பேசத்தெரிந்த இளைஞர்கள் நிலை இன்னும் மோசமாகத்தான் இருந்தது. அவர்களுக்குமுன் நாங்கள் எல்லாம் தெரிந்தவர்களாக அலட்டிக்கொண்டோம். ஆனால் எதுவும் தெரியவில்லை என்று எனக் குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இம்மாதிரியான அந்தணரல்லாத தமிழ் மட்டுமே தெரிந்த இளைஞர்களோடு சினேகம் கொள்ள முயற்சித்தபோது, அவர்கள் வேகமாக அந்த சினேகத்தை மறுத்தார்கள். “பார்ப்பானை நம்பாதே’ என்றார்கள். அவர்களில் பல்வேறு ஜாதியினர் ஒன்றாகக்கூடி உறவாக, உறுதியாக நின்றார்கள். அந்த காலகட்டத்தில் அந்தண இளைஞர்களின் நிலைமைதான் மிக மோசமாக இருந்தது. “பாம்பையும், பார்ப்பானையும் கண்டா பார்ப்பானை அடி; பாம்பை விட்டுவிடு’ என்று புதுமொழி இருந்தது. இந்த கடும் துவேஷத்திற்கு என்ன காரணம் என்பது என் சிறிய மூளைக்குப் புரியவேயில்லை.

எல்லாரையும் பகைத்துக்கொள்ளும் மோசமான தகப்பன். எல்லாராலும் வெறுக்கப்படும் அந்தணக் குழு இளைஞன். சேர்ந்து வாழலாமென்று நினைத்த இளைஞர்களுக்கிடையே உள்ள பொறாமை. மிகமிக கற்பனையான எம்.ஜி.ஆர். படங்கள். “அடித்து நொறுக்கிவிடலாம். உடல் வலிமைதான் முக்கியம். நல்லவனாகவும் இருக்கவேண்டும். அடித்து நொறுக்குபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லித்தரப்பட்ட பாடம் அபத்தமாய் இருந்தது. சண்டை எளிதே இல்லை. அது வலி மிகுந்தது. அவமானம் மிக்கது. தெருவில் சண்டையிட்டு அடித்து ஜெயித்தாலும், “தெருவில் அடித்த அயோக்கியன்’ என்றுதான் வருமே தவிர, ஜெயித்தது வராது. எம்.ஜி.ஆரை மட்டும் கொண்டாடுகிறார்களே, அது எப்படி? அது சினிமா. எம்.ஜி.ஆரைக் கொண்டாடுவார்கள். ஆனால் நீ சண்டையிட்டால் அசிங்கப்படுத்துவார்கள். பொறுக்கி என்பார்கள். இதை வெகு எளிதில் கற்றுக் கொண்டேன்.

அந்தக்கால படங்களில் சிவாஜி உதடு பிதுக்கி நிறைய அழுவார். அப்படி அழவும் அவமானமாக இருந்தது. அழும்போது பின்னால் வயலின்கள் ஒலிக்கவேண்டும். கிட்டார் அழ வேண்டும். புல்லாங்குழல் இசைக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அந்த அழுகை மற்றவருக்குள் பெரிய துக்கமாகப் படரும். இந்த இசையில்லாத அழுகை ஒரு எழவும் செய்யாது. அதுவும் புரிந்தது. நான் சினிமாவிலிருந்து வெகுவேகமாக விலகினேன். சினிமா சொல்லித் தராது என்று நம்பினேன்.

இவர்கள் இரண்டு பேருக்கு பதில் ஜெய்சங்கர் படங்கள் அர்த்தமுள்ளதாய் எனக்குப் பட்டன. அவருடைய உயரமும் பேன்ட், உள்ளே சொருகப்பட்ட சட்டை, தலைமுடி, ஒரு குறுகிய நடை, கோணலாய் நிற்கின்ற போஸ். இதுதான் பல இளைஞர்களைக் கவர்ந்தது. ரவிச்சந்திரன் என்ற நடிகர் வேறுவிதமான தலை அலங்காரம், வேறுவிதமான மீசையோடு வர, அவர் பின்னாலும் கூட்டம் திரண்டது. இவையெல்லாம் பெரிய ஆதர்சமா?  இல்லை என்பதை நான் தெள்ளத் தெளிவாய் உணர்ந்தேன்.

“சிவாஜி மன்றத்தில் சேந்துர்ரியா. முதல் நாள் முதல் ஷோ ஒரு டிக்கெட் நிச்சயம்.’ நான் சேரவில்லை. ஆனால் டிக்கெட் கிடைத்தது. “குங்குமம்’ என்ற படம். சகிக்கவில்லை. “எப்படி இருக்கிறது படம்’ என்று கேட்டால், “அற்புதம், பிச்சி உதறிட்டாரு’ என்றுதான் சொல்லவேண்டும். மாறாக தயங்கினால்கூட “என்னா’ என்று முறைப்பார்கள். இந்தக் கூட்டமே நமக்கு ஆகாது என்று நான் அந்த இடத்திலிருந்து நகர்ந்தேன். ஒருவேளை அங்கு ஐக்கியமாகி இருந்தால்- ஒருவேளை சினிமா நிறைய பார்த்திருந்தால், பிற்பாடு சினிமாவில் சேர்ந்தபோது சினிமாவைப் பற்றி இன்னும் அதிகம் தெளிவுள்ளவனாக இறங்கியிருப்பேன். சினிமாவே பார்க்காது சினிமாவில் இறங்கியது பிற்பாடு செய்த தவறு. ஒரு எம்.ஜி.ஆர். படத்தை இருபத்தைந்து முறை பார்த்தவர்கள் எல்லாரும் சினிமாவில் இருந்தார்கள். சிவாஜி கணேசன் வசனங்கள் அத்தனையும் உருப்போட்டவர்கள் அத்தனை பேரும் சினிமாவில் கொடி நாட்டினார்கள்.

அப்பொழுது எனக்கு யார் தலைவர்? ஆங்கிலத்தில் கீதை பேசும் இந்தானந்தா, அந்தானந்தா எவருமில்லை. உணர்ச்சி வேகம் கொடுத்து உடல் உறுதி கொடுக்கும் சினிமா நடிகர்கள் இல்லை. இலக்கியம் உதவுமா? நான் அந்தப் பக்கம் திரும்பியபோது, யாப்பிலக்கணக் கவிதைகளே கவிதைகள் என்று சொல்லப்பட்டன. புதுக்கவிதை எழுதுகிறவன் சோம்பேறி என்று மரபுக்கவிதை தெரியாதவனாலேயே இழித் துரைக்கப்பட்டோம்.

அம்மா யாப்பு சொல்லிக்கொடுத்தாள்.

ஆனால் கவிதை மிகப்பொய்யாக இருந்தது.

யாப்பில் அடங்குவதற்காக கவிதைக்கு வாலும், தலையும் ஒட்டவைக்கப் பட்டன. கழுதைக்கு யானைக் காதுகள் ஒட்டவைக்கப்பட்டன. “பொங்கலே வா’ என்று நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கினேன். அது பச்சைப் பசப்பல். தமிழ்க்கவிதைகள் எழுதுவதற்கு பொங்கல் ஒரு நேரம். தீபாவளிக்குக்கூட தமிழ்க்கவிதை எழுத முடியாது. “ஹேப்பி தீபாவளி’ என்று ஆங்கிலத்தில்தான் வர்ண அட்டைகள் அனுப்பமுடியும்.

வேறு யார் நல்ல தலைவர்? யார் வழிகாட்டி? கண்ணதாசனா. அவர் கவிதைகளில் கிறக்கம்கொண்டு, அவர் சினிமா பாடல்களில் மோகம் கொண்டு அவருடைய கூட்டங்களுக்கு நான் போனேன். “சிவாஜிகணேசன் நின்றால் ஒரு நடிப்பு, அமர்ந்தால் ஒரு நடிப்பு, திரும்பினால் ஒரு நடிப்பு. இவனை சிரிக்கச் சொன்னால் அழுவான். அழச் சொன்னால் சிரிப்பான். மர…க்கட்டை’ என்று எம்.ஜி. ராமச்சந்திரனை அவர் இழித்துப் பேசியபோது நான் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தேன்.

கவிஞர் கண்ணதாசனை நான் ஆதரிக்கிறேன் என்று நான் எப்படி சொல்ல முடியும்? இப்படித்தானே.

ஆனால் கண்ணதாசன் மது அருந்துபவர். மது அருந்துதலைப் பற்றி பேசுபவர்.

“ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு. ஒரு கோலமயில் என் துணையிருப்பு’ என்று சொல்பவர். அவரைப் பற்றிய வதந்திகள் என்னை வியக்கவைத்தன. இவரை எப்படி தலைவராகக் கொள்வது என்று தடுமாறினேன். ஆனால் கவிஞர் கண்ணதாசனுக்குப் பின்னால் மிகப் பெரிய இளைஞர் பட்டாளம் இருந்தது.

அவர்மீது கட்டுக்கடங்காத பிரேமை யோடு கூடிய இளைஞர்கள் இருந்தார் கள். “கண்ணதாசன்’ என்ற பெயரில் வந்த சஞ்சிகை நன்கு விற்பனை ஆனது. முன் அட்டையிலிருந்து பின் அட்டை வரை அந்த “கண்ண தாசன்’ புத்தகத்தை பலமுறை விடாது படித்தேன்.

அம்மாதிரி படிக்க உதவி செய்த இன்னொரு புத்தகம் இலக்கிய மாதாந்திரி “கணையாழி’.

நல்ல சிறுகதைகள் வந்தன. குமுதத்தில் சாண்டில்யன் கொடிகட்டிப் பறந்தார். அவரு டைய சரித்திரக் கதை வர்ணனைகள் மனதை பிய்த்துப் போட்டன. தப்பித்துக்கொள்ள மிகப்பெரிய பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. கதைகளில் சரித்திரம் பின்னுக்குத் தள்ளப் பட்டது. வர்ணனைகள் வேதாளம்போல பின் பக்கம் வந்து தோளைக் கட்டிக்கொண்டன. பெரிய மார்புகள் உள்ள மஞ்சள் அழகி சாகடித்தாள்.

“இதுக்குத்தான் நான் கதை படிப்பதே கிடையாது. புத்தகம் படிப்பதே கிடையாது. எல்லா வாரப்பத்திரிகையும் தப்பு. பேசாத உட்கார்ந்திட்டு இருக்கணும்’ என்று ஒழுக்கசீடர்களான சில நண்பர்கள் உபதேசம் செய்தார்கள். யார் வீட்டிலோ போர்ன்வீட்டா டப்பாவை திருடிக்கொண்டு வந்து அவசர அவசரமாக வாயில் போட்டுக்கொண்டார்கள். என் வீட்டில் ஓவல் டின் இருந்தது. அதனால் எனக்கு போர்ன்வீட்டா ரசிக்கவில்லை. அதை வாயில் அடைத்துத் தின்னப் பிடிக்கவில்லை. போர்ன்வீட்டா தின்றுவிட்டு புஜத்தை முறுக்கிப் பார்த்துக்கொள்கின்ற இளைஞர்களை நான் ஆவலோடு வேடிக்கை பார்த்தேன்.

பதினாறிலிருந்து பதினேழு வயது காலகட்டத்தில்தான் நான் கௌடியா மடத்து பிரம்மச்சாரியை சந்தித்தேன். இதைப்பற்றி ஏற்கெனவே “முன்கதைச் சுருக்கம்’ என்கிற என்னுடைய நூலில் எழுதியிருக்கிறேன். பதினாறு வயதில் நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. முடித்தபோது டைப்ரைட்டிங் ஹையர் பாஸ் செய்திருந்தேன். பதினேழு வயதில் ஒரு ஜெனரல் இன்ஷுரன்ஸ் கம்பெனியில் எனக்கு வேலை கிடைத்தது. டைப்பிஸ்ட் வேலை. முதுபெரும் கிழவர்களுக்கு நடுவே நான் புகுந்து புறப்பட்டு வரவேண்டும். அவர்கள் பந்தாடினார்கள். அவர்களின் அனுபவத் திரட்சியெல்லாம் என்மீது வைத்து தைத்தார்கள். என் வெகுளித் தனத்தை தூண்டி விட்டு வாய் ஓயாது சிரித்தார் கள். “”டைப்ரடிங்தானே உனக்கு சோறு போடறது.”

“”ஆமா.”

“”வந்தவுடனே அந்த கவரை எடுத்துட்டு அதைப் பார்த்து நின்னு கும்பிட வேண்டாமா.

அதை வேண்டிக்க வேண்டாமா. எது தொழிலோ அதுதானடா தெய்வம்.”

“”ஆமா ஆமா.”

“”கண்ணை மூடிண்டு அஞ்சு நிமிஷம் நில்லு.” என்னை நிற்க வைத்துவிட்டு அவர்கள் சுற்றி நின்று வாய்பொத்திச் சிரிப்பார்கள். “”பைத்தியமாடா நீ. டைப்ரைட்டருக்கெல்லாம் நமஸ்காரம் பண்றே. விழுந்து கும்பிடுன்னா கீழே விழுந்து கும்பிடுவியா. அவங்க கேலி செய்றாங்கன்னு தெரியலியா.” என் வயதொத்த இன்னொரு இளைஞன் எனக்கு புத்தி சொன்னான். நான் அவ்வளவு மக்காக இருந்தேன். தவறு உலகத்தின் மீது இல்லை. என்மீது.

இந்த ஒரு நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் தான் நான் இராயப்பேட்டை கௌடியா மடம் பிரம்மச்சாரி ஒருவரை சந்தித்தேன்.

ஒரு சொல்லுக்கு ஸ்பெல்லிங் தெரியாத விஷயம். பின்தலையில் லொட்டென்று அடித் தார்கள். அதை ஒருவர் கண்டித்தார். என்னை அடித்தவர் தட்டை எடுத்து அவர்மீது வீச, அவர் செருப்பைக் கழற்றிக்கொண்டு பாய, பெரும் கலவரம் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. செருப்பைக் கழற்றிப் பாய்ந்தவருக்கு மெமோ கிடைத்தது. நான் உள்ளுக்குள் உதறினேன்.

வேலையைவிட்டுப் போய்விடலாம் என்று நினைத்தேன். என்னுடைய சம வயது இளைஞர்கள் என்னைப் பார்த்து தலையில் அடித்துக் கொண்டார்கள். “உன்னாலதான் எல்லாம்’ என்று காதோரம் சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள். நான் என்ன தவறுசெய்தேன் என்பது எனக்குப் புரியவேயில்லை. ஒரு சொல்லுக்கு ஸ்பெல்லிங் தெரியாதது பெரிய தவறா. ஒருமுறை சொல்லிக்கொடுத்தால் கற்றுக் கொள்ள மாட்டேனா. “இதுகூட தெரியாமல் எப்படி பள்ளி இறுதி தாண்டினாய்’ என்று சொன்னால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்.

ஆனால் உலகம் உன்னிடம் எந்த இரக்க மும் காட்டாது. எந்த சலுகையும் தராது. “தெரிந்திருந்தா வா, இல்லையென்றால் போ. எங்கேயா வது செத்து ஒழி’ என்றுதான் சொல்லும். பிற்பாடுதான் தெரியவந்தது. அவருக்குத் தெரிந்த பையனை அங்கு வேலையில் வைக்கவேண்டும். ஆனால் ஏதோ காரணத்திற்காக என்னை வைத்துவிட்டார்கள் என்று அவருக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. எனவே என் தலைதான் அவருக்கு விரல் பதிய கிடைத்தது.

பதினேழு வயது பையனுக்கு இது பெரிய குழப்பமான நேரம். தெரியவில்லையே என்று வெட்கப்படுவதா, சொல்லித்தரமாட்டார்களே என்று துக்கப்படுவதா அல்லது இதற்கெல்லாம் நாம் லாயக்கில்லை; அப்பா சொன்னதுபோல் பீன்ஸ் நறுக்க, அப்பளம் பொறிக்க, எச்சிலை துடைக்க, கடைசி பந்தியில் தோளில் அழுக்குத் துண்டும், இடுப்புத்துண்டுமாய் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்திருக்கதான் லாயக்கா. வேலையை விட்டுவிடலாமா. நான் எங்கு போவதென்று தெரியாமல் அந்த மாலை நேரம், கௌடியா மடம் கிருஷ்ணர் கோவிலுக்குப் போனேன். கிருஷ்ணரைப் பார்த்தேன். ஏனோ அழுகை வந்தது.

கோவிலைச் சுற்றிவந்தபோது, ஒரு பிரம்மச் சாரி உட்கார்ந்து ஜபம் செய்துகொண்டிருந்தார். ஜபம் செய்துவந்தால் ஜெயித்துவிடலாமோ. நான் அவரிடம் போய் கைகூப்பினேன். என்னவென்று கேட்டார். “”என் வாழ்க்கை சிக்கலாக இருக்கிறது. எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. அதிகம் அவமானப்படுகிறேன். எனக்கு ஏதேனும் சொல்லிக்கொடுங்கள்” என்று கைகூப்பிக் கேட்டேன்.

“”துக்கப்படுகிறவனை கடவுள் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொள்கிறார் என்பது இந்து மதத்தில் ஒரு முக்கியமான சொல். அது உண்மையெனில் எனக்கு நடந்ததும் ஒரு அற்புதம்தான். உனக்கு சொல்லத்தான் எனக்குத் தெரியாது. நான் என் குரு சொன்னதை உனக்கு சொல்லித்தர முடியாது.

ஆனாலும் என்ன துக்கப்பட்டாலும், என்ன அவமானப்பட்டாலும், என்ன வேதனைப்பட்டாலும் உனக்கு ஒரே மந்திரம்தான். “கிருஷ்ண கிருஷ்ண’ என்று சொல்.”

அவர் மலையாளிபோல் இருக்கிறது. பெங்காலியும் பேசுவார் போலிருக்கிறது. இருபத்தொன்று இருபத்திரண்டு வயதிருக்கும். முகம் அழுத்தமாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தது. இந்த முகம் எனக்கு வரவேண்டும் என்ற ஆசையை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது. “”இப்படி சொல்ல முடியுமா என்று பார். “கிருஷ்ண கிருஷ்ணா முகுந்தா ஜனார்தனா. கிருஷ்ண கோவிந்த நாராயணா ஹரே’ என்று இடையறாது சொல். உன்னை இது எங்கோ கடைசேர்க்கும்.

உன் துக்கம் எதுவும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டாம். எல்லார் துக்கமும் ஒரேவிதம். யாரையும் நம்பாதே. கிருஷ்ணரை நம்பு” என்று சொல்லிக்கொடுத்தார்.

கடவுள் என்கிற விஷயத்திற்கு முதன்முதலாய் நான் போனது அன்றே. தகப்பன் சொல்லிக் கொடுக்காததை, மற்ற உறவுகள் சொல்லிக் கொடுக்காததை, பள்ளிக்கூடத்து ஆசிரியர்கள் சொல்லிக்கொடுக்காததை, பெயர்கூட தெரியாத அந்த பிரம்மச்சாரி மிகுந்த கருணையோடும் அக்கறையோடும் எனக்கு போதித்தார். நான் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன்.

கிருஷ்ணருக்கு அருகேபோய் நின்றேன். இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னேன். அழு தேன். சிரித்தேன். உள்ளே குதூகலமானேன்.

மறுநாள் காலை என்ன நடந்ததோ, எது நடந்ததோ, பிரம்மச்சாரியின் ஆசீர்வாதமோ, கிருஷ் ணரின் அரவணைப்போ தெரியவில்லை. நாலு பேர் முன்னால் தலையில் அடித்தவர் கைகூப்பி, “”ஐம் சோ சாரி. என்னை மன்னித்துவிடு. நான் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டேன். இரவு முழுவதும் எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை” என்று மன்னிப்பு கேட்டார். “”ஆனா நீ எங்கிட்ட வேலை செய்ய வேண்டாம். இனிமே நீ அவருக் குக் கீழே வேலை செய்” என்று நகர்த்திவிட்டார். அவர் கோபம் குறையவில்லை என்பது புரிந்தது. ஆனால் அடி வாங்குவது அவமானமில்லை என்று தெரிந்தது. தலையில் அடித்தவரும் இப்போது அதிகாரியாக உள்ளவரும் எதிரிகள் போலிருக்கிறது. பிற்பாடு தெரியவந்தது.

“”உனக்கு என்ன தெரியலையோ கேளு. நான் சொல்லித் தர்றேன். எல்லாரும் எல்லாமும் கத்துண்டு வரமுடியாது. யூ டோண்ட் ஒர்ரி. பி ஹேப்பி” என்று ஸ்ரீமான் முரளிதரன் உற்சாகமூட்டினார். எனக்கு அது போதுமானதாக இருந்தது. நான் அடிமைபோல வேலை செய்தேன். எல்லாமும் கற்றுக்கொண்டேன். நிறைய கேள்வி கேட்டேன். “”என் வீடு சுண்ணாம்பு அடிக்கப்போறேன். கொஞ்சம் வந்து ஹெல்ப் பண்றியா.” புதிய தலைவர் கேட்க, மிக சந்தோஷமாக ஒத்துக்கொண்டேன். மூன்றாள் வேலை நான் ஒருவனாக செய்தேன். பிற்பகல் சாப்பிட்டுவிட்டு ஒரு தலையணையை வைத்துக் கொண்டு, டைனிங் டேபிள் அடியில் தூங்கினேன்.

அவரும், அவர் மனைவியும் வருத்தப்படுவது காதில் விழுந்தது. ஆனால் அந்த தூக்கத்தில் ஒரு நிம்மதி இருந்தது. இந்த அன்பு, இந்த அக்கறை கிருஷ்ணருடைய கருணை என்று நினைத்துக் கொண்டேன். “”அவர் அடிச்சதனாலதான் இவருகிட்ட வந்தீரு. இவருகிட்ட வந்ததனாலதான் இப்ப நிம்மதியா இருக்கீரு. அவரு அடிச்சது அப்ப சரிதானே” என்று அவருக்குக்கீழ் தாசனாக இருந்த பையன் பேசினான். எனக்கு அதுவும் உண்மையென்று பட்டது.

இப்போது நான் மனிதர்களைவிட கௌடியா மடத்து கருப்பு கிருஷ்ணரை, பலராமரை, ராதையை முழுக்க முழுக்க நம்பினேன். இது வெற்று நம்பிக்கை. ஆனாலும் ஏதோ பலன் கிடைத்தது. திட்டவட்டமாக கிருஷ்ணர் உதவி செய்தார் என்று சொல்லமுடியாது. ஒருவேளை கிருஷ்ணர்மீது எனக்கிருந்த நம்பிக்கையே குதூகலமாக மாறி, மறுபடியும் அந்த நண்பரை சந்தித்து “குட் மார்னிங் சார்’ என்று பவ்யமாகச் சொன்னது அவரை உலுக்கியிருக்குமோ.

அவரை மாற்றியிருக்குமோ. அல்லது அவர் சொன்னதுபோல இரவெல்லாம் தூக்கம் வராமல் செய்திருப்பாரோ கிருஷ்ணர். எனக் குப் புரியவில்லை. கடவுள்மீது ஒரு நம்பிக்கை ஏற்பட இது காரணமாய் இருந்தது. வளர்ந்தது.

“தெரியேன் பாலகனாய் பல தீமைகள் செய்து மிட்டேன் பெரியேன் ஆயின பின் பிறர்க்கே உழைத்து ஏழையானேன் கரிசேர் பூம்பொழில்சூழ் கனமாமலை வேங்கடவா அரியே வந்தடைந்தேன் அடியேனை ஆட்கொண்டருளே.’ எனக்கு கொஞ்சம் புரிந்தது. பிறருக்கே உழைத்து ஏழை யானேன். நாம் மற்றவருக்காக கூலிக்காக ஆடு கிறோம் பாடுகிறோம் என்று புரிந்தது. என்ன செய்வது? விதி. வேறு வழியில்லை என்று, “செய்வன திருந்தச் செய்’ என்று அதை ஒழுங்காக செய்ய முற்பட்டேன். எனக்கு மதிப்பு உயர்ந்தது.

(தொடரும்)

பக்தர்களின் உள்ளங்களில் அருளாட்சி புரிந்து வந்தவரும், மகாமேதாவியும், வேத வித்தகரும், தவசீலருமான ஸ்ரீஅபிநவ வித்யாதீர்த்த சங்கராச் சார்ய ஸ்வாமிகள் (மகா சந்நிதானம்) தொன்மையான ஸ்ரீசிருங்கேரி மடத்தின் 35-ஆவது பீடாதிபதியாக விளங்கியவர். கடந்த 1989-ஆம் ஆண்டு (25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) சிருங்கேரியில் சித்தியடைந்தார். அதுசமயம் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகள் இக்கட்டுரையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

1989-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 21-ஆம் தேதி வியாழக்கிழமை காலை 11.20 மணியளவில் அனைத்தும் முடிந்துவிட் டன. ஆம்! சிருங்கேரியின் அணையாதீபம் அணைந்துவிட்டது. உலகெங்கிலும் வாழும் கோடானுகோடி மக்களுக்கு நல்வழி காட்டிய சிருங்கேரியின் ஒப்பற்ற அற்புதமான ஒளிவிளக்கு, தான் வாழ்ந்த இயற்கை எழில் கொஞ்சும் நரசிம்ம வனத்தில், தனது எழுபத்து மூன்றாம் வயதில் இறைவனின் ஜோதியில் ஐக்கியமானார்.

சிருங்கேரி மடத்தின் முப்பத்தைந்தாவது பீடாதிபதியாக, முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் அருளாட்சி புரிந்து மக்கள் உள்ளங்களைக் கவர்ந்த மகான், தனக்குமுன் பீடாதிபதியாக வும் குருவாகவும் விளங்கிய ஸ்ரீசந்திரசேகர பாரதியைப்போலவே புனித மாளயபட்ச காலத்தில் பூலோக வாழ்வை முடித்துக் கொண்டார்.

செப்டம்பர் 17-ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக் கிழமை, ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் ஸ்ரீலக்ஷ்மி நரசிம்ம ஸ்வாமியை தரிசிக்கவும், மடத்தின் நிலபுலன்களைப் பார்வை யிடவும் சிருங்கேரிக்கு அருகேயுள்ள நரசிம்மபுரத்திற்குச் சென்றார். மறுநாள் காலை மலஹானிகரேச்வரர் குன்று கோவிலில் தரிசனம் செய்துவிட்டு நரசிம்மவனம் திரும்பினார். செப்டம்பர் 18-ஆம் தேதி இரவு வழக்கம்போல சந்திரமௌலீஸ்வரருக்கு பூஜை செய்துமுடித்தார். இரவில் தனது கைகளிலும், முதுகிலும் சற்று வலிப்பதாக உணர்ந்தார். சிருங்கேரியிலுள்ள சாரதா தன்வந்திரி தர்ம மருத்துவமனையின் தலைமை மருத் துவர் வாசுதேவ ஹெராளே விரைந்து வந்து சிகிச்சை அளித்துவிட்டு, நன்கு ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னார். செப்டம்பர் 19, 20-ஆம் தேதிகளில் அவரது உடல்நிலை சீராகவே இருந்தது. செப்டம்பர் 21-ஆம் தேதி அதிகாலை மீண்டும் லேசாக வலி தோன்றியது. டாக்டர் இ.சி.ஜி. போன்ற பரிசோதனைகளைச் செய்துவிட்டு, உடல்நிலையில் பின்னடைவு எதுவுமில்லை எனவும்; பூரண ஓய்வு மட்டுமே தேவை எனவும் கூறினார்.

செப்டம்பர் 21-ஆம் தேதி, ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் வழக்கம்போல தன் உதவியாளர்களுடன் காலை 10.30 மணிவரை மடத்தைப் பற்றிய செய்திகள் குறித்து அளவளாவிக் கொண்டிருந்தார். பிறகு அவர்களை சிவபூஜைகளைச் செய்யுமாறு பணித்தார். பின்னர், நவாட்சரி மந்திரத்தைச் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்டார். காலை 11.05 மணிக்கு டாக்டர் சுபலக்ஷ்மி அவரைப் பரிசோதனை செய்தார். அவர் விடைபெறுமுன் ஸ்ரீமகாசந்நிதானம், அவருக்குப் பழம் கொடுத்து ஆசீர் வதித்தார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பின்னர் ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் தண்ணீர் கேட்டுப் பருகினார். ஓரிரு நிமிடங்களில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. உதவியாளர்கள் விரைந்து அவரது அறைக்குச்சென்று பார்த்தபோது அவருக்கு மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டது. உடனே டாக்டர் சுபக்ஷ்சுமி, டாக்டர் ஹெராளே உள்ளிட்ட மருத்துவக் குழுவினர் விரைந்துவந்தனர். ஆக்ஸிஜன் செலுத்தி உயிர்ப்பிக்க முயற்சித்தனர்.

ஆனால் ஒன்றும் முடியவில்லை. காலை 11.20 மணிக்கு மகாசந்நிதானம் சித்தியடைந்து விட்டதாக மருத்துவர்கள் அறிவித்தனர். பின்னர் உடலை வெளியே கொணர்ந்து அமர்ந்தநிலையில் சச்சிதானந்த விலாசத்தின் உள்ஹாலில் (அறையில்) இருத்தினர்.

மகானின் மறைவுச் செய்தியைக் கேள்வியுற்றதும், சிருங்கேரியிலுள்ள எல்லா கல்வி நிலையங்களும், கடைகளும் செயல் படாமல் விடுமுறையை அறிவித்தன. நரசிம்மவனத்தில் மக்கள்வெள்ளம் கரைபுரண்டோடியது. அவ்வளவு மக்களையும் துங்கா நதியைக் கடந்து அழைத்துவர படகுகள் போதாதென்பதால், பஸ்களும், லாரிகளும், இதர வாகனங்களும் மக்களை நரசிம்மவனத்தில் கொண்டுவந்து சேர்க்க உதவின.

மாமனிதர் சித்தியடைந்த துயரத்தில் மனிதர்கள் மட்டும் பங்கேற்கவில்லை.

அவர்களுடன் சேர்ந்து எல்லா உயிரினங்களும் பங்கேற்ற பாங்கு அன்று சிருங்கேரியில் காணமுடிந்தது.

இயற்கை எழில்மிக்க நரசிம்மவனத்தில் எந்தவிதக் கவலையுமின்றிப் பாடும் குயில்கள் அன்று பாடாமல் கவலையாக இருந்தன. ரீங்காரமிட்டுத் திரியும் வண்டுகளும் தேனீக்களும் சோகமயமாக இருந்தன. தென்றலுக்கேற்ப ஒய்யாரமாக அசையும் மரக்கிளைகள் அன்று அசையாத வெறும் மரங்களாகக் காட்சியளித்தன. சலசலப்புடன் ஓடும் துங்காநதி அன்று ஆரவாரமின்றி அமைதிகாத்தது! உணவுப் பொருட்களுக்காக துங்கா நதியில் துள்ளிவரும் மீன்கள் அன்று உண்ணாவிரதத்தை அனுஷ்டித்தன.

சிருங்கேரியில் துள்ளி விளையாடும் பசுங்கன்றுகளும், விலங்கினங்களும் அன்று துக்கமயமாக இருந்தன.

ராமபிரான் அயோத்தி நகரத்தைவிட்டு காட்டுக்குச் செல்லும் சோகமயமான நிகழ்வை கவிச்சக்கரவர்த்தியான கம்பன் கூறும்போது-

“கிள்ளையோடு பூவை அழுத; கிளர் மாடத்து
உள்ளுறையும் பூசை அழுத; உருவறியாப்
பிள்ளை அழுத; பெரியோரை என் சொல்ல!
வள்ளல் வனம் புகுவான் என்றுரைத்த
மாற்றத்தால்’

என்றும்;

“ஆவும் அழுதன; கன்று அழுத; அன்று
அலர்ந்த
பூவும் அழுத; புனல் புள் அழுத’

என்றும் விவரிக்கிறான்.

ராமன் காட்டுக்குச் செல்கிறான் என்றவுடன் கிளிகள் அழுதன; பூனைகள் அழுதன;
பசுக்கள் அழுதன; அதன் கன்றுகளும்
அழுதன; அன்று மலர்ந்த மலர்கள் அழுதன;

இப்படி எல்லா உயிரினங்களுமே அழுதன.

அதுமட்டுமா, தாயின் கருவறையில் உருப்பெறாமல் இருக்கும் பிள்ளையும் சேர்ந்து அழுதது என கம்பன் கூறுகிறான். அதுபோலவே இருந்தது மகாசந்நிதானம் சித்திபெற்ற அந்த நாளும்!

கருணைக் கடலான ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் சித்தியடைந்ததால், வருண பகவானும் தன்னுடைய கண்ணீர் அஞ்சலியை அன்று மழை வடிவில் செலுத்தினார்.

மகாராஷ்டிர மாநிலத்திலுள்ள பூனா நகரில் முகாமிட்டிருந்த இவரது சீடரான ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்த சங்கராச்சார்ய ஸ்வாமிகள் (ஸ்ரீ சந்நிதானம் என அழைக்கப்படுபவர்) தன் நிகழ்ச்சிகளை ரத்துசெய்துவிட்டு, சிருங்கேரிக்கு விரைந்தார். சச்சிதானந்த விலாசத்தில் தொடர்ந்து வேதகோஷம் ஒலித்தது.

ஸ்ரீ சந்நிதானம் பூனாவிலிருந்து மங்களூருக்கு தனி விமானத்தில் வந்து, அங்கிருந்து காரில் சிருங்கேரிக்கு வந்தார். ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்தின் உடல்முன்னால் நெடுஞ்சாண்கிடையாக தண்டனிட்டவர் சில நிமிடங்கள் எழுந்திருக்கவேயில்லை.

அக்காட்சி காண்போர் நெஞ்சை உருக்குவதாக இருந்தது. தாயை இழந்த கன்றைப்போல ஸ்ரீசந்நிதானம் சோகமே உருவாக இருந்தார். அங்கே துக்கத்தின் ஆழம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. பின்னர் துயர சம்பவம் நிகழ்ந்த விவரங்களை ஸ்ரீசந்நிதானம் விசாரித்தறிந்தார். மடத்தின் அலுவலர்களையும் பண்டிதர்களையும் சந்தித்து, வேதவிதிகளின்படியும் ஸ்ரீமடத்தின் மரபை ஒட்டியும் நடக்க வேண்டிய காரியங்களை முறைப்படுத்தினார்.

ஸ்ரீசச்சிதானந்த சிவாபிநவ நரசிம்ம பாரதி ஸ்வாமிகளின் அதிஷ்டானம் அமைந்துள்ள வரிசையில், தெற்கு திசையில் தமது சமாதி அமையவேண்டுமென்று ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் ஏறத்தாழ ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தம்மிடம் கோடிட்டுக் காட்டியதை ஸ்ரீசந்நிதானம் நினைவுகூர்ந்தார். பின்னர், ஸ்ரீசந்நிதானம்  ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்தின் உயர்வையும், இறைமையையும் குறித்து பக்தர்களுக்கு அருளுரை வழங்கினார்.

அவர் பூதவுடலை நீத்தாலும், பக்தகோடி களின் இதயங்களில் குடிகொண்டிருப்பார் என்று கூறி, அமைதியாக இருந்து கடமையாற்றும்படி ஆசீர்வதித்தார். நாடெங்கிலு மிருந்து சிஷ்ய கோடிகள் ஆயிரக்கணக்கில், தங்களின் வழிகாட்டியான ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்திற்கு அஞ்சலிசெலுத்த வந்தனர்.

பொதுவாக ஒரு சந்நியாசி சமாதியடைந் தால் தீட்டு அனுஷ்டிக்கப்படுவதில்லை.

எனவே அன்றைய தினம் எல்லா கோவில் களிலும் பூஜைகள் வழக்கம்போல நடைபெற்றன.

செப்டம்பர் 22-ஆம் தேதி காலை 8.30 மணியளவில் ஸ்ரீசந்நிதானம் மீண்டும் ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்தின் பூதவுடலுக்கு தண்டனிட்டார். பிறகு ஜகத்குருக்கள் பயணிக்கும் மரப்பல்லக்கில் உடல் இடப்பட்டது. பிறகு வேத கோஷங்கள் ஒலிக்க, ஆற்றின் அக்கரையிலுள்ள ஸ்ரீசாரதாம்பாள் கோவிலுக்கு அருகேயுள்ள ஸ்ரீ ஆதிசங்கராச்சாரியார் கோவிலுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. ஸ்ரீசந்நிதானம்,

ஸ்ரீஆதிசங்கரர் கோவில் கிணற்றிலிருந்து கமண்டலு தீர்த்தத்தால் பஞ்சாம்ருத அபிஷேகம் செய்தார். உடலின்மீது சிவப்பு நிறத்தாலான சால்வை போர்த்தப்பட்டு, வைரக்கிரீடமும் வைரமாலையும் அணிவிக் கப்பட்டன. மங்கல ஆரத்திக்குப் பின்பு ஸ்ரீமகாசந்நிதானம் வெள்ளி ஆசனத்தின்மீது பத்மாசன நிலையில் இருத்தப்பட்டு, வெள்ளிப் பல்லக்கில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டார்.

ஸ்ரீசந்நிதானம் தலைமையில், குடைதரித்த யானைகளுடன் நாதஸ்வரம், பஜனை, வேதகோஷத்துடன் சிருங்கேரியின் பிரதான வீதிகளில் பல்லக்கு அமைதியுலா வந்தது.

இந்த ஊர்வலம் காலை 10.10-க்குக் கிளம்பி மதியம் 12.20 மணிக்கு மடத்திற்குத் திரும்பியது. பின்னர், பிரவசன மந்திரில் தரிசனத்திற்காக புனிதவுடல் வைக்கப்பட்டது.

அன்றைய இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ்காந்தி மதியம் 12.35 மணிக்கு சிருங்கேரிக்கு வந்தார். பல அமைச்சர்களும் உயரதிகாரிகளும் வந்திருந்தனர். மகாசந்நிதானத்தின் திருவுடலுக்கு ராஜீவ் காந்தி மலர் வளையம் வைத்து அஞ்சலி செலுத்திவிட்டு, ஸ்ரீசந்நிதானத்துடன் தனியாக சுமார் 25 நிமிடங்கள் அளவளாவினார். ஹெலிகாப்டர் தளத்திலிருந்து துங்காநதிக்கரை வரை சுமார் இரண்டு பர்லாங்கு தூரம் பிரதமர் நடந்தேவந்தார். வழியில் மாலை மரியாதைகளை ஏற்க மறுத்துவிட்டார்.

நரசிம்மவனத்தில் ஜகத்குருக்கள் நீராடும் சந்நியாவந்தன மண்டபத்திற்கு பூதவுடல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. ஸ்ரீசந்நிதானம் துங்கா நதியில் நீராடிவிட்டு தமது குருவுக்கு அபிஷேகம் செய்தார். அதன் பின்னர் தனிச் செயலர்களும் தனி உதவியாளர்களும் நீராடிவிட்டு ஸ்ரீ சந்திரசேகர பாரதியின் அதிஷ்டானத்திற்கு உடலை எடுத்துச் சென்றனர்.

ஸ்ரீசந்நிதானம் பஞ்சாமிருத அபிஷேகமும் பூஜையும் செய்தார். கர்நாடக மாநில காவல்துறை அணிவகுப்பு மரியாதை செலுத்தியது.

பத்து அடி நீளமும், எட்டடி ஆழமும் கொண்ட பள்ளத்திற்கு மத்தியில், மூன்றடி ஆழமும் இரண்டரை அடி அகலமும் கொண்ட மற்றொரு பள்ளத்தில் புனிதவுடல் இறக்கப்பட்டது. புருஷ ஸுக்தமும் மற்றும் பிற மந்திரங்களும் ஓதப்பட்டன. பின்னர் சிறிய பள்ளம் கற்பூரமும், மணலும், உப்பும் கொண்டு தலைவரை நிரப்பப்பட்டது. சாஸ்திர முறைப்படி ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்தின் தண்டம் மூன்றாக உடைக்கப்பட்டது. அத்துண்டுகளுடன் கமண்டலுவும் உடலுடன் வைக்கப்பட்டது. பள்ளம் நிரப்பப்பட்டு சிவலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டபின், அதற்கு ஸ்ரீசந்நிதானம் ஆராதனை செய்தார். மாலையும் இரவும் அங்கு பூஜை செய்தார்.

துவாரகை ஜோதிர்மட சங்கராச்சார்ய ஜகத்குரு ஸ்ரூபானந்த சரஸ்வதி மகாராஜ், தனது குருவாக பாவிக்கும் ஸ்ரீமகாசந்நிதானத்தின் சமாதிக்கு விஜயம் செய்து, கண்ணீர் மல்க அரைமணி நேரம் அஞ்சலி செலுத்தினார்.

ஐம்புலன்களை வென்று, வேத நெறிப்படி நின்று, உலக மக்களின் நலனுக்காக நித்தமும் கடுமையான தவத்தில் ஈடுபட்டுவரும் ஸ்ரீபாரதீ தீர்த்த மகாஸ்வாமிகள் இன்று நமக்கு குருநாதராக இருப்பதற்கு மூலகாரணமாக இருந்தவர் ஸ்ரீஅபிநவ வித்யாதீர்த்த மகாஸ்வாமிகள். அவர் சித்தியடைந்து 25 வருடங்கள் ஆனாலும், அவர் காட்டிய தருமவழிப் பாதையில்தான் இன்று பலரும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.


தைப்பூசம்- 3-2-2015

தை மாதம் என்றாலே தைப்பூசம் நினைவுக்கு வரும். பௌர்ணமியுடன் கூடிய நாள். பொதுவாக பௌர்ணமி நாள் அம்பிகைக்கு உகந்தது. வழிபாட்டுப் பலனை முழுமையாக அளிக்கும் நாள். வள்ளிமலையில் வள்ளியம்மை அவதரித்தது தைப்பூச தினத்தில்தான். முருகன் ஆலயங்களில் காவடி ஏந்திய பக்தர்கள் திரளும் நாள். குறிப்பாக பழனியில் இது மிகப்பெரிய உற்சவம். தீவிர முருக பக்தியை அங்கு காணலாம்.

மலேஷியாவில் தமிழ் இரண்டாவது மொழி. நாடு கடந்து அங்கு வாழும் தமிழர்கள் பத்துமலையில் அமைந்துள்ள முருகன் கோவிலுக்கு காவடியுடன் திரளுவார்கள்.

அன்றைய தினம் அரசு விடுமுறை. தமிழர்கள் மட்டுமின்றி மலேஷியா, சிங்கப்பூர், சீனாவைச் சேர்ந்தவர்களும் கடுமையான விரதமிருந்து காவடி தூக்கிவருவதை அங்கு காணலாம்.

அதுபோல தைப்பூசமென்றால் நினைவுக்கு வருபவர் வடலூர் ராமலிங்க சுவாமிகள்.

அவர் தைப்பூச நாளில் ஜோதியுடன் கலந்தார். அதனால் ஜோதிராமலிங்க சுவாமிகள் எனப்பட்டார். அன்னதான திட்டம் தொடங்கியதால் வள்ளலார் எனப்பட்டார்.

வள்ளலார் அமைத்த வடலூரிலுள்ள ஞானசபைக்கு திருப்பணி செய்தவர் முருக பக்தரான கிருபானந்த வாரியார். இது ஒரு வினோத சம்பவம். வாரியார் சுவாமிகள் வயலூர் முருகன் கோவிலைப் புதுப்பித்துக் கட்டினார். அந்த செய்தி பத்திரிகையில் பிரசுரமாகும்போது “வயலூர்’ என்பதற்கு பதிலாக “வடலூர்’ என்று வந்துவிட்டது.

அதைக் கண்ட வாரியார், “ஆண்டவன் ஆணை; வடலூர் ஞானசபையைப் புதுப்பிக்க வேண்டும்’ என்று திருப்பணி மேற்கொண்டார். என்னே கடவுளின் லீலைகள்!

சிவ வழிபாட்டில் உய்ந்த நாயன்மார்களுக்கு ஒப்பாகவும், தத்துவம் உரைப்பதில் திருமூலர் போன்றும், சிந்தனையில் தாயுமானவராகவும் திகழ்ந்தவர் ராமலிங்க சுவாமிகள்.

சிதம்பரம் அருகேயுள்ள மருதூரில், காருணீகர் குலத்தில், ராமையா பிள்ளை- சின்னம்மை தம்பதிக்கு ஐந்தாவது பிள்ளையாகப் பிறந்தவர் ராமலிங்கர். ராமையா சிறந்த தமிழாசிரியர். அவர் ஐந்துமுறை மணம்புரிந்தும் மனைவிகளைப் பறிகொடுத்தார். பிள்ளைப்பேறு வேண்டுமென்பதற்காக பொன்னேரியைச் சேர்ந்த சின்னம்மையை ஆறாவதாக மணந்தார். தம்பதியர் இருவரும் இறைவழிபாட்டிலும் தமிழ்ப்பற்றிலும் தோய்ந்த ஈடுபாடு கொண்டனர். சபாபதி, பரசுராமன் என்ற இரு அண்ணன்கள்; சுந்தரி உமை, உண்ணாமுலையம்மை என்ற இரு தமக்கைகளையடுத்துப் பிறந்தவர் ராமலிங்கர். அவர் பிறவியே வினோதம்.

ஒரு சிவ தபோதனர் ராமையா பிள்ளையின் வீட்டுக்கு வந்தார். விபூதி அணிந்து ருத்ராட்சம் தரித்து, யோக தண்டத்துடன் நமசிவாய பஞ்சாட்சரம் ஓதினார்.

அப்போது ராமையா வீட்டிலில்லை. சின்னம்மையார் அவரை வரவேற்று உபசரித்தார். அம்மையார் அளித்த உணவையுண்டு ஆசி வழங்கிய தபோதனர், “”அன்னபூரணி அம்மையே! இதோ திருநீறு. இதை சிறிது நெற்றியில் அணிந்துகொள்; சிறிது புசி. இறையருள் பெற்ற உன்னதமான குழந்தை உனக்குப் பிறக்கும்” என்றார். பின்னர் மறைந்தார். வந்தவர் பிட்சாடனரான சிவனா-
ஆண்டியான முருகனா? யாரறிவார்!

அதன்படியே புரட்டாசி மாதம் 21-ஆம் தேதி (5-10-1823) ஞாயிற்றுக்கிழமை ராமலிங்கர் பிறந்தார். சிறுவயதிலேயே தாய்- தந்தையரை இழந்தார். அண்ணன் சபாபதியால்தான் குடும்ப பாரம் சுமக்கப்பட்டது. சபாபதி சென்னை வந்து, காஞ்சி சபாபதி முதலியாரிடம் தமிழ் கற்றார்.

தாமே ஆசிரியராகும் அளவுக்குப் பயின்று, பிறருக்குக் கற்பித்தார். பெரிய புராணத்தை நன்கு கற்று சொற்பொழிவாற்றிவந்தார். அதிலிருந்து கிடைத்த வருவாயில்தான் குடும்பத்தை நடத்திவந்தார்.

தம்பி ராமலிங்கத்துக்கு அண்ணனே தமிழ்ப்பாடங்களைக் கற்பித்தார். ஆனால் ராமலிங்கத்துக்கு அதில் ஈடுபாடு உண்டாக வில்லை. பள்ளியில் சேர்த்தனர்.

ஆனால் அவருக்கோ சென்னை கந்தகோட்டம் முருகன்மேல்தான் ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. பள்ளிக்குப் போகாமல் கோவிலையே நாடினார்.

சக மாணவர்கள் இதை ஆசிரியரிடம் சொல்ல, அவர் கோவிலுக்கு வந்து பார்த்தார்.

அங்கே ராமலிங்கர் கண்மூடி, மெய்சிலிர்த்து, கண்ணீர் கசிய, “ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற உத்தமர்தம் உறவு வேண்டும்’ என்னும் தெய்வமணி மாலையைப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

அதைக்கண்டு ஆசிரியர் மெய்சிலிர்த்தார். “ராமலிங்கம் தெய்வீகப் பிறவி. என்னிடம் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள எதுவுமில்லை’ என்றெண்ணிய அவர், “”அப்பா, நீ பள்ளிவரத் தேவையில்லை” என்று கூறிவிட்டார். இதை யறிந்த அண்ணனோ, “படித்து சம்பாதிக்கத் தெரியாமல் இப்படித் திரிகிறானே’ என்று கோபித்து, தன் மனைவியிடம் அவருக்கு உணவளிக்க வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டார்.

ஆனால் ராமலிங்கம்மீது அண்ணி யாருக்கு அளவுகடந்த பாசம். இரவில் வீட்டின் பின்பக்கத்துக்கு வரவழைத்து உணவு தருவார்.

ராமலிங்கத்திடம் துறவுக்குரிய செயல்களும் எண்ணங்களும் பெருகின. எங்காவது போவார்; வருவார். யார் இரங்கி எதுகொடுத்தாலும் உண்பார். ஆனால் கையேந்தி யாரிடமும் எதுவும் கேட்டதில்லை. சித்தம் போக்கு சிவன் போக்கு என்பார்களே-

அப்படி இருந்தார்.

ஒருநாள் தந்தையின் சிரார்த்த திதி வந்தது. சடங்குகள் முடிந்து அனைவரும் உண்டனர்.

அப்போது தன் தம்பி ராமலிங்கத்தைத் துரத்திவிட்டோமே என்றெண்ணி மனம் கலங்கினார் சபாபதி. அச்சமயம் வீட்டின் புறக் கடைப்பகுதியில், அண்ணி அளித்த உணவை ராமலிங்கர் அவசர அவசரமாக உண்பதைக் கண்டார் சபாபதி. நேசம் நெகிழ்ந்தது; பாசம் வென்றது.

வீட்டு மாடியில் ஓர் அறையை ஒதுக்கிக் கொடுத்து, அதில் தம்பியை தங்கவைத்தார் சபாபதி. (சென்னை ஏழுகிணறு பகுதியில் அவ்வீட்டை தற்போதும் காணலாம்.) அந்த அறையில் ஒரு கண்ணாடி. அதற்கு முன்னால் ஒரு விளக்கு. அங்கே அமர்ந்து கண்ணாடியில் தன் உருவம் பார்த்து, பின் கண்மூடி தியானம் செய்வார்.

புறஜோதியுடன் ஆத்ம ஜோதியை இருத்தி தியானம் செய்வதைக் கைக்கொண்டார்.

ஒருசமயம் அவர் கண்ணாடியில் பார்த்த போது, அதில் அவர் உருவம் தென்படவில்லை. தணிகை முருகன் காட்சிதந்தான்! உடனே பிறந்தது ஒரு துதி!

“சீர்கொண்ட தெய்வ வதனங்கள் ஆறும் திகழ்கடப்பந்
தார்கொண்ட பன்னிரு தோள்களும் தாமரைத் தாள்களும் ஓர்
கூர்கொண்ட வேலும் மயிலும் நற்கோழிக் கொடியும் அருள்
கார்கொண்ட வண்மைத் தணிகாசலமும் என் கண்ணுற்றதே.’

“உன் அடியவன் என்றும் ஓங்கும் வண்ணம், சிற்றறிவை அகற்றி அருள் குருவாய் என்னை சிறுகாலை ஆட்கொண்ட தேவே’ என்றும் துதித்தார்.

மு