ஐயப்பன்

சபரிமலை ஐயப்பனின் 18 படிகளின் தத்துவம்..
******************************************************************
முதல் ஐந்து படிகள் பஞ்சேந்திரியங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற மெய் ,வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகியவற்றை குறிப்பிடுகின்றன.
அடுத்த எட்டு படிகள் அதாவது ஆறாவது படி முதல் பதிமூன்றாவது படி வரை அஷ்டராகங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற காமம் ,குரோதம், லோபம், மோகம், மதம் ,மாச்சரியம், அகந்தை, பொறாமை ஆகிய எட்டையும் குறிப்பிடுகின்றன.
அடுத்த மூன்று படிகள் அதாவது பதிநான்கு படி முதல் பதினாறாவது படி வரை முக்குணங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற சத்துவ குணம், ரஜோ குணம் ,தமோ குணம் ஆகிய மூன்றையும் குறிப்பிடுகின்றன.
அடுத்த இரண்டு படிகள் அதாவது பதினேழாவது படி மற்றும் பதினெட்டாவது படி ஆகியவை கல்வி (ஞானம்) ,அறியாமை (அஞ்ஞானம்) ஆகியவற்றை குறிப்பிடுகின்றன.

மேலே சொல்லப்பட்டவைகளை ஒருவர் உணர்ந்து புண்ணிய பாவங்களை பிரித்து அறிந்து நடப்பவரால் மட்டுமே பிறவிப் பெருங்கடலிலிருந்து விடுதலை பெற்று முக்தி அடைய முடியும் என்பதை இந்த 18 படிகள் தத்துவ ரீதியாக விளக்குவதாக சிலர் கூறுகின்றனர்.

தத்துவம்
18 படிகளில் ஒவ்வொரு படியாக நாம் அடி எடுத்து வைக்கும் பொழுது பிறப்பு இறப்புக்கு காரணமான பிறவிப் பெருங்கடலை கடக்க விடாமல் செய்து முக்தி அடையாமல் தடுத்து வாழ்க்கையோடு ஒட்டி நம் கூடவே இருந்து கர்மவினைகளை உண்டாக்கும் பழக்கங்கள் நம்மை விட்டு விலகுவதாக சொல்லப்படுகிறது .

அதாவது 18 படிகளில் ஒவ்வொரு படியாக ஐயப்ப பக்தர் அடி எடுத்து வைக்கும் பொழுது கர்மவினைகளை உண்டாக்கும் ஒவ்வொரு பழக்கமும் நம்மை விட்டு விலகுவதாக நம்பப்படுகிறது.

1ம் படி-காமம் 11 ம் படி—-இல்லறப்பற்று
2ம் படி—-குரோதம் 12 ம் படி—-புத்திரபாசம்
3 ம் படி—லோபம் 13 ம் படி—-பணத்தாசை
4 ம் படி—மோகம் 14 ம் படி—பிறவி வினை
5 ம் படி—மதம் 15 ம் படி—-செயல்வினை
6 ம் படி—மாச்சர்யம் 16 ம் படி—-பழக்கவினை
7 ம் படி—வீண்பெருமை 17 ம் படி—-மனம்
8 ம் படி—அலங்காரம் 18 ம் படி—–புத்தி
9 ம் படி—பிறரை இழிவுபடுத்துதல்
10 ம் படி—பொறாமை

18 ம் படிக்கு மேலும் பலப்பல விளக்கங்கள் சொல்லப்படுகிறது அதைப்பற்றியும் நாம் பார்ப்போம்:–
தமிழ் இலக்கியங்கள்
தமிழ் இலக்கியங்களில் எண் 18 ஒரு முக்கிய எண்ணாகக் கருதப்படுகிறது
பிங்கள நிகண்டு 18 தேவர்களையும் ,18 தர்ம சாஸ்திரங்களையும் ,18 யுகங்களையும், 18 குற்றங்களையும் பற்றி பேசுகின்றது.
மூலகுரு சுருக்கமும் ,அகத்தியர் பரிபாஷையும் 18 மொழிகளைக் குறிக்கின்றன.
அகஸ்தியர் கௌமுதி 18 நோய்களைக் குறிப்பிடுகின்றது.
அகஸ்தியர் வைத்திய சூரணம் 18 ஜாதிகளைப் பற்றி இயம்புகிறது.
சுப்பிரமணியர் ஞானம் 18 யுகங்களை விவரிக்கின்றது.
தாண்டகம் 18 வகையான இசைக்கருவிகளைப் பற்றி பேசுகிறது.
தமிழில் 18 மெய்யெழுத்துக்கள் இருக்கிறது.

தமிழ் ஆதாரங்கள் பெரும்பாலும் பதிணென் சித்தர்கள் என்ற பதினெட்டுச் சித்தர் வரிசையைக் குறிப்பிடுகின்றன

சித்த மருத்துவம்
சித்த மருத்துவத்தில் 18 என்ற எணணுக்கு ஒரு சிறப்பான இடம் கொடுக்கப்பட்டு ஒரு முக்கியமான எண்ணாகக் கருதப்படு வருகிறது
மச்சமுனி என்ற சித்தர் 18 மூலிகைகளைப் பற்றி தன்னுடைய மச்சமுனி – மெய்ஞ்ஞானப் புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்

சித்த மருத்துவத்தில் தேகம் என்பது கீழ்க்கண்ட 18 உறுப்புக்களைக் கொண்டதாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது :
பஞ்ச பூதங்கள் 5 :- நிலம் ,நீர் , நெருப்பு, காற்று, விண்
ஞானேந்திரியங்கள 5: – மெய், வாய் ,கண், மூக்கு, செவி
பஞ்ச தன் மாத்திரைகள் 5: – அழுத்தம் ,ஒலி, ஒளி, சுவை ,மணம்
இவற்றோடு 3: -மனம் ,புத்தி, அகங்காரம் என்று மொத்தம் 18

உலக அளவில்
பதினெட்டுச் சூனியங்களின் கோட்பாட்டின் நிலைகளை அசங்கரும் ,திக் நாகரும் வரிசைப் படுத்தி இருப்பதாக சசிபூஷண்தாஸ் குப்தா தன்னுடைய நுhலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
சீன புராண இலக்கியங்களின் படி 18 லோஉறன்கள் (அருகதர்கள்) இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
ராஸேஸ்வர தரிசனம் என்ற புத்தகத்தில் பாதரசத்தை 18 முறைகளில் விரிவு படுத்தும் செய்தி பேசப்படுகிறது.
ஷ்யாம் சுந்தர் கோஸ்வாமி என்பவர் சாண்டில்ய உபநிஷத்திலிருந்து ஒரு மேற்கோள் காட்டுகிறார் . அதன்படி நம் தேகத்தில் 18 இடங்களில் உணர்வுக் கட்டுப்பாட்டு மையங்கள் இருக்கின்றன.

இந்தியா
தேவாசுர யுத்தம் 18 ஆண்டுகள் நடந்தது.
ராம ராவண யுத்தம் 18 மாதங்கள் நடந்தது.
பாண்டவ கொளரவ யுத்தம் 18 நாட்கள் நடந்தது.
குருஷேத்திரப் போர் 18 நாட்கள் நடைபெற்றது அதர்மம் அழிந்து தர்மம் நிலைநாட்டப் பட்டது என்பதன் அடிப்படையில் 18 நாட்கள் நடைபெற்ற போரை குறிப்பிடும் படியாக அதன் அடையாளமாக 18 படிகள் அமைக்கப் பட்டுள்ளதாக சிலர் கூறுகின்றனர்.
பகவத் கீதையில் உள்ள 18 அத்தியாயங்கள் 18 படிகளைக் குறிப்பிடுவதாக சிலர் கூறுகின்றனர்.
18 ஆகமங்கள் உள்ளது.

சோதிடம்
18 என்ற எண்ணில் உள்ள 1 என்ற எண்ணையும் 8 என்ற எண்ணையும் கூட்டினால் 9 என்ற எண் வரும் சோதிடத்தில் 9 என்ற எண் கேதுவைக் குறிக்கிறது .
அது ஞானக்காரகன் ,மோட்சக்காரகன் என்று அழைக்கப்படுகிறது கேது ஞானத்தைக் குறிக்கும் ஒரு கோளாகும்.
எனவே 18 என்ற எண்ணும் உயர்ந்த ஞானத்தை உணர்த்துவதாகக் கருதப்படுகிறது.

நவக்கிரகம்
18 என்ற எண்ணில் உள்ள 1 என்ற எண்ணையும் 8 என்ற எண்ணையும் கூட்டினால் 9 என்ற எண் வரும் சோதிடத்தில் 9 என்ற எண் நவக்கிரகங்களைக் குறிக்கிறது
நவக்கிரகங்கள் எனப்படுபவை சூரியன் ,சந்திரன் ,செவ்வாய், புதன் ,குரு, சுக்ரன், சனி, ராகு ,கேது ஆகியவை ஆகும்
நவக்கிரகங்கள் தான் மனிதனுடைய வாழக்கையில் நடைபெறக்கூடிய இன்பம், துன்பம், அமைதி ,பேரின்பம் என்ற பல்வேறு நிலைகளுக்கும் காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது நவக்கிரகங்கள் தான் ஒரு மனிதனை ஆட்டி வைக்கிறது என்று சோதிடம் கூறுகிறது.

முடிவான கருத்து
உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் பல்வேறு இடங்களில் 18 என்ற எண்ணிற்கு பல்வேறு சிறப்புகள் சொல்லப்பட்டாலும் நம்முடைய அறிவு வளர்ச்சிக்கும் ஆன்ம நிலை விழிப்பிற்கும் ஏற்ற வகையில் ஒவ்வொரு ஐயப்ப பக்தரும் 18 படிகள் எதைக் குறிக்கிறது என்பதை அவர்கள் தான் முடிவெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்


“”என்ன சொல்கின்றீர்கள்!
அல்லாவே, இது என்ன சோதனை!”

பதட்டமாக குல்லாவைக் கழற்றி கையில் வைத்துக்கொண்டார் ஆதம் பாய். அவரது முரட்டு தாடி பழுப்புநிறம் கண்டிருந்தது. கண்களின் கீழிமைகளில் மை தடவியிருந்தார். தொழுகையினை விடாது கடைப் பிடிப்பார் என்பது அவர் நெற்றியில் கருமை தட்டியிருந்ததில் தெரிந்தது. அப்போதுதான் நமாஸ் என்ற தொழுகையினை முடித்திருந்தார். ஆதோனியிலுள்ள கிராமத்துத் தலைவர் என்பதனால், தினமும் அவர் தலைமையில் தொழுகை நடக்கும்.

அந்த ஊரின் மத்தியில் பெரிய அரச மரம். அதைச்சுற்றி அகலமான மேடை. பொது வழக்குகள், பஞ்சாயத்துக்கள், பிரசங்கம், விசாரணைகள் என்று அனைத்தையும் ஆதம்பாய்  அங்குதான் மேற்கொள்வார். பிற மதத்தினரும் அதை பொதுமேடையாகப் பயன்படுத்துவதுண்டு. ஸ்ரீராகவேந்திரர் திக்விஜயத்தின்போதோ, சாதுர்மாஸ்ய காலங்க ளிலோ அந்த கிராமத்தைக் கடந்து செல்கையில் அங்கே சிலபொழுது உபதேசங்கள் செய்ததுண்டு.

மதபேதமின்றி அனைத்து தரப்பினரும் அங்குகூடி ஸ்ரீராகவேந்திரரின் அருளுரையைக் கேட்டிருந்தனர்.

முக்கியஸ்தர் என்பதனால் ஆதம்பாய் முன்வரிசையில் இருந்து ஸ்வாமிகளை தரித்திருக்கிறார். அந்த தேஜஸ், அந்த கனிவு, சிநேகப் பார்வை, அந்த அழகுப் புன்னகை, கம்பீரக் குரலென்று ஆதம்பாய் அதில் கரைந்தேபோயிருக் கிறார். இனி அவரைப் பார்க்கவே முடியாது என்ற அப்பண்ணாவின் சேதியை அவரால் ஜீரணிக்க முடிய வில்லை.

“”நன்றி ஐயரே! நான் இன்றே கிராமம் முழுக்க இத்தகவலைத் தெரிவிக்க ஏற்பாடு செய்துவிடுகிறேன். இது எனக்கு மட்டுமல்ல; ஸ்வாமிகளை அறிந்த அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சி யாக இருக்கும். இந்த கிராமம் முழுக்க சுவாமியைக் காண, அன்று அங்கே இருக்கும். எப்பேற்பட்ட மகான். அவர் வாழும் காலத்திலேயே நாமெல்லாம் உயிருடனிருந்து, அவரைக் காண்பதும், அவரால் நிகழ்ந்த அதிசயங்களைக் கண்ணுற்றதும் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம். இனி அத்திரு நிகழ்வுகள் தொடராது என்பதில் வருத்தமாகத்தானிருக்கிறது.”

“”தவறு ஆதம் பாய். அவர் பிருந்தாவனப் பிரவேசத்திற்குப் பிறகும் அதிக நன்மைகள் புரிவார் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. இருப்பினும், அந்த வெறுமை நிரப்பவேமுடியாத ஒன்று. எங்களுக்கு இனி…” என்று பேசுகையிலேயே அப்பண்ணா உடைந்து போனார். மேற்கொண்டு அங்கு நிற்காமல் அப்பண்ணா வேதனையுடன் தொடர்ந்து நடக்கலானார். அன்றிலிருந்து அவர் தொடர்ந்து ரெய்ச்சூர் சென்று, வழியெங்கிலுமுள்ள சிறுசிறு கிராமங்களையும்விடாது அனைத்து இடங்களிலும் அனைத்து தரப்பினருக்கும் பிருந்தாவன நிகழ்வைத் தெரியப்படுத்தினார்.

அந்தந்த ஊர் முக்கியஸ்தர், அரசு பதவியிலிருப்பவர்கள் மற்றும் மக்கள் அதிகம் கூடும் இடங்களிலிருப்பவர்கள் என்று சகலருக்கும் பிருந்தாவனப் பிரவேசம்பற்றியும், அவர்கள் கேட்கும் அனைத்து சந்தேகங்களுக்கும் விளக்கத்தையும், ஸ்வாமிகளின் பெருமையையும் பொறுமையுடன் உரைக்கலானார்.

ஆனால் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் அவர் சொன்ன சேதி, ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் வேதனையாகிவிட்டது. அந்த அளவிற்கு ராயரின்மீது மக்கள்கொண்ட பக்தியும் அன்பும் அளவிட முடியாததாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஸ்ரீராகவேந்திர மடத்திலிருந்து அப்பண்ணா ஸ்வாமி கள் வந்திருக்கின்றார் என்றவுடன், நல்ல சேதியென்று மகிழ்வுடன் ஓடிவந்து கூடுபவர்கள், பிருந்தாவனப் பிரவேசம்பற்றி கேட்டவுடன் பெரும் சோகத்தி லாழ்ந்துவிடுவர். அனைத்து இடங்களிலும் இதுவே நிகழ்ந்தது. அப்பண்ணாவின் பயணம் விடாது தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது.

அன்று காலைப் பொழுதில் அப்பண்ணா ஆதோனியின் பாதை நோக்கி நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார். ஊரின் எல்லையருகே சமீபித்துக் கொண்டிருக்கையில், சற்றுத் தொலைவில் ஒருவர் குதிரையில் மிதமான வேகத்தில் வந்துகொண்டிருந்தார். அப்பண்ணா பாதையின் குறுக்கே நின்று கைகாட்டி அவரை நிறுத்தினார். பலநாள் பயணத்தில் அப்பண்ணாவின் தோற்றத்தில் களைப்பும் அழுக்கும் அதிகமேறி யிருந்ததனால், உதவி கேட்பதாக நினைத்து குதிரைக்காரர் நிறுத்தி இறங்கினார்.

“”சொல்லுங்கள் ஐயா! ஏதேனும் உதவி தேவையா? தாகத்திற்கு நீர் அருந்து கிறீர்களா? பசிக்கின்றதா? என்னிடம் பழங்களும் சிறிது பனியாரங்களும் அரிசிப் பலகாரங்களும் இருக்கின்றன.”

அப்பண்ணாவுக்கு அந்த சோகத்திலும் சிரிப்பு வந்தது. அவரின் தோற்றம் மாற்றமாயிருப்பதாக அப்போதுதான் உணர்ந்தார்.

“”இல்லையப்பா, எனக்கெதுவும் வேண்டாம்.”

“”பின் எதற்கு வழிமறித்தீர்கள் ஐயா?”

“”பாரப்பா, உம்மைப் பார்த்தால் நீர் பெரும் பாலும் பயணத்திலேயே இருப்பவர்போன்று தோன்றுகிறது. குதிரையின் குளம்புகளில் புதிய லாடங்கள் தென்படுகின்றன. உங்கள் நெற்றிச் சந்தனத்தில் ஈரம் காயவில்லை. எனவே நீங்கள் வெகு அருகிலிருந்துதான் புறப் பட்டிருக்கிறீர் என்று தெரிகின்றது” என்றார் அப்பண்ணா.

குதிரைக்காரருக்கு வியப்பு மேலிட்டது. தன்னை நிறுத்திய சில நொடிகளிலேயே தன்னை உன்னிப்பாக கவனித்திருக்கின்றாரென்று அறிந்தபோது அவரின் மனக்கூர்மைமீது மரியாதை ஏற்பட்டது. இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல், “”ஆமாம்” என்றார்.

“”உம்மால் எனக்கொரு காரியம் ஆக வேண்டியிருக்கின்றது. செய்ய இயலுமா? தயவு செய்து தாங்கள் யாரென்றும் கூறமுடியுமா”

என்பதில் தென்பட்ட பணிவினால் குதிரைக் காரர் அப்பண்ணாவின் அருகில் நெருங்கினார்.

“”ஐயா, நான் ஒரு முத்து வியாபாரி. எனது பெயர் சங்கரநாராயணன். நான் தமிழகம், சிதம்பரத்திலிருந்து வருகிறேன். நவாப்பின் மாளிகை சென்று அனைத்து முத்துக்களையும் விற்றுத் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். தாங்கள் முதலில் இந்த நீரை அருந்துங்கள்.”

அப்பண்ணாவின் முகம் பிரகாசமானது “”குருவே! என்னே உமது சக்தி!” தலையுயர்த்தி வானம் பார்த்து உரத்துக் கூறினார். குழப்ப மாகப் பார்த்தார் முத்து வணிகர்.

“”தம்பி சங்கரா! நான் மந்த்ராலய மகான் ஸ்வாமி ராகவேந்திரரின் சீடன். எனது பெயர் அப்பண்ணா.”

“”ஆகா! தாங்கள் ஸ்ரீராகவேந்திரரின் சீடரா? என்னை ஆசீர்வதியுங்கள்” என சட்டென்று அவரின் காலில் விழுந்தார் குதிரைக்காரர்.

“”எங்கள் ஸ்ரீராகவேந்திர ஸ்வாமி சிதம்பரம் அருகில் புவனகிரியில் அவதரித்தவர். தஞ்சையில் நான் பாலகனாக இருந்த போது அவரை தரிசித்திருக்கின்றேன். குறிப்பாக இம்முறை எனது வியாபாரத்தை நான் இங்கு வரை நீடிக்கக் காரணமே ஸ்வாமி ஸ்ரீராகவேந்திரரை தரிசிக்கத்தான். இப்போது மந்த்ராலயம்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். வழியில் தங்களைக் கண்டது எனது அதிர்ஷ்டம்தான் ஸ்வாமி.”

“”நல்லது. உனக்கு இன்னும் நிரம்ப பாக்கியம் இருக்கிறது. இப்போது இல்லையெனில் இனி எப்போதும் அவரை தரிசிக்க இயலாதுபோயிருக்கும்.”

“”என்ன சொல்கிறீர்கள் ஸ்வாமி?” என்ற சங்கரனிடம் அப்பண்ணா அனைத்தையும் சொல்லிமுடித்தார். முழுவதும் கேட்டு வேதனையுற்றார் சங்கரன்.

“”இப்போது சென்றால் ஸ்வாமிகளை தரிசிக்கமுடியுமா?”

“”நிச்சயமாக. நீர் எதற்கும் கணதாளம் என்ற பஞ்சமுகி ஊரின் வழியாகச் செல்லவும். ஏனெனில், ஸ்வாமிகள் இப்போதெல் லாம் அதிகம் அங்குள்ள அனுமனின் குகைக் கோவிலுக்குச் சென்று, ஆழ்ந்த தியானத் திலாழ்ந்து ஓரிரு நாட்கள் தங்கிவிடுவதுமுண்டு. சரியப்பா, இன்னும் சில நாட்களே உள்ளன எனக்கு. இனி நீர் போகும் வழியெங்கிலும்- குறிப்பாக தமிழகம் செல்கையில், தஞ்சாவூர், கும்பகோணம் போன்ற இடங்களிலெல்லாம் இச்செய்தியை அறிவிக்கச் செய்வது உன் பொறுப்பப்பா. ஆரம்பத்தில் உன்னை சந்திக்கும்போது நான் கேட்ட உதவியும் இதுதான். பார்த்தாயா அவரின் அற்புதத்தை! நம்மிருவரையும் சந்திக்கவைத்து, அவரது பிறந்த மண்ணுக்கும் தனது பிருந்தவனப் பிரவேச சேதியை அறிவிக்க உன்னையும் தேர்ந்தெடுத்த அற்புதத்தை என்னவென்று சொல்வது! சரி, விடைபெறுகிறேனப்பா. நன்றி. வாய்ப்பிருந்தால் சந்திக்கலாம்” என்று சொல்லி வெகுவேகமாக தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டே நடந்துசெல்ல ஆரம்பித்தார்.

அவரின் செயலின் தாக்கத்தில் உறைந்து நின்றார் சங்கர நாராயணன். ஸ்வாமிகளின் தரிசனத்திற்காக ஏங்கிய தன்னை தக்க சமயத்தினில் வரவழைத்து, மாமனிதர் அப்பண் ணாவை சந்திக்கவைத்து, பின் ஸ்வாமிகளின் பிருந்தாவனப் பிரவேசமென்ற எப்பேற்பட்ட க்ஷேத்திர நிகழ்ச்சியை மற்றவர்களுக்கு தன் மூலமாக தெரியப்படுத்தவேண்டிய உயரிய பாக்கியத்தையும் அளித்த ஸ்வாமிகளுக்கு மனதுள் நன்றி தெரிவித்துக்கொண்டார்.

அவர் மனதுள் துக்கம் மட்டுமின்றி, பக்தியும் மேலோங்கியது. அவரது பயணம் மந்த்ராலயம் நோக்கித் திரும்பியது.

மழை தீவிரமாக இருந்தது. வானம் கிழித்து மொத்த நீரும் அங்கேயே கொட்டித் தீர்த்துவிடும் ஆவேசம் இருந்தது. மேடான பகுதியிலிருந்து மழைநீர் சரிவில் தனித்தனியே நிறைய தடங்களை உருவாக்கி, வெகுவேகமாகக் கீழிறங்கி சற்று தொலைவுக்குப் பயணப்பட்டு, பின் நிதானித்து அனைத்துமே ஒன்றாகி, பிறகு பெருவேகமெடுத்து தாழ்ந்த பகுதியைத் தேடி நிலைகொள்ள ஓடியது. மனிதனும் வாழ்க்கையில், சரிவிற்குச் செல்கையில் பயந்து தனித்தடத்தில் பயணித்து, திக்கற்ற நிலையில் மட்டுமே தெய்வத்தை நினைக்கையில், நிதானித்து பின் ஹரிபாதம் சேர்வ தென்பதுடன், அந்த மழை நிகழ்வை மனதில் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார் அப்பண்ணா. மழையைப் பற்றி அவர் மனம் ஒப்பிடலில் இருந்தாலும், அவர் நனைந்துகொண்டிருக்கும் உணர்வின்றி நடந்துகொண்டிருந்தார். அந்த மாமனிதருக்கு ஸ்ரீராயரின் சேவையில் மட்டுமே மனம் ஆழ்ந்துபோய்விட்டிருந்தமையால், உடல் நனைவதைப் பற்றிய உணர்வு எழவில்லை. பால்யத்தில் சகாக்களுடன் சேர்ந்து தென்னங்குச்சிகளைக் கையிலேந்தி சுழற்றும்போது, அதன் நுனிகள்பட்டு சுரீரென்று கன்னத்தில் வலி இழுக்கும். அதுபோன்ற மிகப்பெரிய மழைத்துளிகள் முகத்தில் வேகமாய் மோதி வலியுடன் அந்த பால்ய நினைவுகளையும் கிளறியது.

தெப்பலாய் நனைந்து நடந்துசென்றவரை தொலைவில் யாரோ கைவீசி அழைப்பதாய்த் தோன்றியது. பொறுமையாக நெருங்கிச் சென்ற வரை, அந்தவீட்டு திண்ணையில் ஒதுங்கியிருந்தவர் கைப்பற்றி வேகமாக உள்ளிழுத்துக்கொண்டார்.

“”என்ன ஐயா நீங்கள், இப்படியா நனைவது? உடம்பிற்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் என்னாவது? தங்கள் ஈர உடையைப் பிழிந்துகொள்ளுங்கள். என்னிடம் உலர்ந்த வஸ்திரங்கள் இருக்கின்றன. தலையைத் துவட்டிக்கொண்டு உடை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்” என்று அன்பாய் அவர் பேசியது கண்டு அப்பண்ணா நெகிழ்ந் தார்.

“”தங்களது உபசரிப்புக்கு நன்றி. தாங்கள் இல்லத்தினுள் சென்றிடுங்கள். மழை நின்றவுடன் நான் கிளம்புகிறேன்.”

“”ஐயா, இது என் இல்லமன்று. நானும் ஒரு வழிப்போக்கன்தான். மழைக்கு இங்கு ஒதுங்கிவிட்டேன். நீங்கள் மழையில் இப்படியா பொறுமையாக நடந்து வருவது? இவ்வீட்டு உரிமையாளர் ஒரு மூதாட்டி. என்னை உள்ளே அழைத்துச் சென்று குளிர்மழைக்கு சூடாக, வெல்லம் கலந்த சுக்குநீரைக் கொடுத்து உபசரித்தார்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக் கையில், அந்த வயதான அம்மையார் தள்ளாமையுடன் வாசல்படியைப் பிடித்துக்கொண்டு இறங்கினார்.

“”யாரது” என்று கேட்டுக்கொண்டே நெருங்கிச் சென்றவர், “”ஆஹா, என்னே பாக்கியம்… அப்பண்ணா ஸ்வாமிகளா எனது இல்லத்திற்கு வந்திருப்பது? வாருங்கள்… உள்ளே வந்து அமருங்கள்” என்றதில் மரியாதை கலந்த வற்புறுத்தல் இருந்தது. சடாரென்று அவரின் கால்களில் விழுந்தார் அந்த மூதாட்டி.

அதிர்ந்த அப்பண்ணா, “”அம்மா! என்ன இது?  தாங்கள் எனது தாயாருக்கு நிகரானவர். தாங்கள் என்னுடைய கால்களில்…”

“”ஐயா, எங்கள் ஸ்ரீராகவேந்திரரின் பிரதான சீடர் தாங்கள். அவருடனேயே அனுப்பொழுதும் விலகாது இருப்பீர்கள். தங்கள்மீது ஸ்வாமிகள் எவ்வளவு கனிவு கொண்டுள்ளார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. என்னை ஆசீர்வதியுங்கள் ஸ்வாமி” என்று மீண்டும் நமஸ்கரித்தார்.

அப்பண்ணா கண்மூடி கைதொழுதார். “”எனது குரு ஸ்வாமி ஸ்ரீராகவேந்திரர், தங்களையும் தங்களைச் சார்ந்தோரையும் ஆசீர்வதிப்பாராக” என்றார். அவரின் குவிந்த கரங்களின் சேர்க்கையினால் ஒன்றிணைந்து ஈரமான நீர்த்துளி அந்த அம்மையாரின் தலையில் விழுந்தது, “”என்னையும் ஆசீர் வதியுங்கள்” என்று பணிந்தார் அந்த நடுத்தர வயது வழிப்போக்கன். “”சகல க்ஷேமங்களையும் ஸ்ரீராகவேந்திரர் தங்களுக்கு அருள்வாராக” என்று அவரையும் ஆசீர்வதித்தார்.

அப்பண்ணாவை அழைத்துச்சென்று அமரவைத்த மூதாட்டி, அவருக்கும் சூடான வெல்லம் கலந்த சுக்குநீரை அருந்தக் கொடுத்தார். அப்பண்ணாவுக்கு அந்நேரம் அது தேவையாகவே இருந்தது. தொண்டையில் இதமாய் இறங்க, உடம்புக்குள் லேசான சூடு பரவியது. சோர்வு விலகுவதாகத் தோன்றியது. நின்றிருந்த இருவரையும் அப்பண்ணா அமரச்சொல்லியும், இருவரும் மறுத்து கைகூப்பியபடியே நின்றிருந்தனர். “”உங்கள் இருவரைப் பற்றி நான் தெரிந்துகொள்ளலாமா” என்றார் அப்பண்ணா.

“”ஐயா, நானே சொல்லிவிடுகிறேன். எனது பெயர் சீதம்மை. மூன்று மாதத்துக்கு முன்பு தான் எனது கணவருடன் ஸ்ரீமடம் வந்து தங்கி ஸ்வாமிகளை தர்சித்து வந்தோம். தங்களின் ஸ்ரீமட சேவைகளையும் பார்க்கும் பாக்கியம் அன்று எங்களுக்குக் கிடைத்தது. இந்த அதிதியின் பெயர் பசவப்பா. தேசாந்திரம் சென்று திரும்பியவர். அதனை நிறைவு செய்யவேண்டி மந்த்ராலயம் சென்றுகொண்டிருந்தவரை மழை இங்கே கொண்டுவந்தது. மறுபடியும் ஸ்வாமிகளின் தரிசனம் காணச் சென்ற எனது கணவரும் ஒருவாரத்திற்கும் மேலாகிவிட்டது- இன்னும் வரவில்லை” என்று நீண்டு பேசி நிறுத்தினார் விசனத்துடன்.

“”நானும் மழைக்கு நன்றி சொல்லிக் கொள்கிறேன் ஸ்வாமி” என்றார் இடையில் புகுந்த பசவப்பா.

“”ஏனப்பா தண்ணீர்மீது உனக்கு அவ்வளவு மரியாதை” என்றார் அப்பண்ணா.

“”இல்லை ஸ்வாமி. இந்த மழைமட்டும் இல்லாமலிருந்தால் நான் தங்களை சந்தித்திருக்க இயலாதே.”

“”நன்கு சாமர்த்தியமாய் பேசுகிறாய். நல்லதே நடக்கட்டும்” என்றார் அப்பண்ணா. “”ஸ்வாமி, ஓர் விண்ணப்பம். நானும் தங்களு டன் மந்த்ராலயம் வரலாமா?” என்றார் பசவப்பா…

“”அது இயலாதப்பா. நான் மந்த்ராலயம் திரும்ப நாளாகும். மேலும் இன்னும் ராயர் இட்ட கட்டளையினை பூரணமாக நான் பூர்த்தி செய்யவில்லை” என்றார்.

“”ராயரின் கட்டளையா?” என்ற இருவரின் கண்களிலும் கேள்வி இருந்தது.

“”ஆம்” என்று பதிலளித்த அப்பண்ணா, அனைத்தும் சொல்லிமுடித்தார். மெல்லிய துக்கத்தில் ஆரம்பித்த அந்த மூதாட்டியின் அழுகை தூணை2ப் பிடித்துக்கொண்டு பெரும் விசும்பலில் தொடர்ந்தது. பிரம்மை பிடித்தாற்போலிருந்த பசவப்பா கண்கலங்கி சரிந்தமர்ந்தார்.

“”ஸ்வாமிகளை முதன்முதலாகப் பார்க்கும் பேரானந்தத்தில் இருந்தேனே. அதுவே முதலும் கடைசியுமாகிவிட்டதோ எனக்கு.

அவ்வளவுதானா எனது பாக்கியம்! பசுபதிநாதரே! உம்மிடம் நான் வேண்டிக்கொண் டேனே! கருணையுள்ள கடவுளே, இதை உனது திருவிளையாடலாய் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏன் இப்படிச் செய்தாய். இது நியாயமா…” என்று கண்ணீர் பெருக அரற்ற ஆரம்பித்தவர், வேகமாக எழுந்து சென்று ஒரு பெரும் துணிமூட்டையை எடுத்து அப்பண்ணா எதிரில் பிரித்தார்.

“”பாருங்கள் ஸ்வாமி. இதைப் பாருங்க ளேன். ஸ்வாமிகளின் திருக்கரங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட, நான் கண்டகியிலிருந்து இந்த நாராயண சாளக்கிரமங்களை சுமந்து வந்தேன். ஸ்வாமிகள் ஆசீர்வதித்தபின் எங்கள் சுற்றம் அனைவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்க நினைத்தேன். அது நிராசையானதே” என்றார். துக்கத்துடன்.

அப்பண்ணா சட்டென்று பிரகாசமானார். “ஸ்வாமி ராகவேந்திரரே! எப்பேற்பட்ட அருளாளர் நீங்கள். எங்கோ இருந்துகொண்டு, எப்பேற்பட்ட அற்புதம் நிகழ்த்துகிறீர்கள். எவ்வளவு திவ்யமான ஒருங்கிணைப்பு. ஆகா… மழையை வருவித்து, பசவப்பாவை ஒதுங்கவைத்து, என்னுடன் சந்திக்க வைத்து, சாளக்கிரமங்களை கண்ணுற வைத்து…’ என்று மனதுள் பேரானந்தப்பட்டவர் அதை வெளிப்படுத்தவும் தொடங்கினார்.

(தொடரும்)

அய்யப்பன் ‘சின்’ முத்திரையின் தத்துவம்

அய்யப்பன் 'சின்' முத்திரையின் தத்துவம்
சின்முத்திரை என்பது பெருவிரல் நுனியுடன் ஆள்காட்டி விரல் நுனியைச் சேர்த்தும், நடுவிரல், மோதிர விரல், சுட்டு விரல் மூன்றையும் சுட்டிக்காட்டுவதாகும். சபரிமலை அய்யப்பன் தனது வலது கையில் சின்முத்திரை காட்டி அமர்ந்திருப்பதை அறிவோம். பெருவிரல் நுனி – இது பிரம்மத்தைக் குறிக்கும்.ஆள் காட்டி விரல் – ஜீவனைக் குறிக்கும். பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றுவதே ஜீவன். ஜீவன் தன் பணியை முடித்து, முடிவில் ஒடுங்குமிடம் பிரம்மம் ஆகும். பிரம்மம் இல்லை யேல் ஜீவன் இல்லை. ஜீவன் உற்பத்தி இல்லையேல் பிரம்மத்திற்கு வேலை இல்லை. பிரம்மம் வெறும் பிரம்மமாகவே இயங்கும்.அதனால் சிருஷ்டி ஏற்பட வழி கிடையாது. இவ்விரண்டு காரியங்களைக் குறிக்கவே பெரு விரல் நுனியுடன் ஆள்காட்டி விரல் நுனியையும் சேர்த்து நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த காரியம் ஒழுங்காக நடைபெற விலக்கப்பட வேண்டியவை ஆணவம், கர்வம், மாயை ஆகும். ஏனைய மூன்று விரல்களும் இம்மூன்றைக் குறிப்பனவாகும்.
மேலும் தலைப்புச்செய்திகள்

ஐயப்ப விரதத்தின் ரகசியம்

ஐயப்பனை தரிசிக்கும் அனுபவத்தை போலவே, அவருடைய அவதார திருக்கதையும் மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும். தேவர்களை மிகவும் கொடுமை படுத்தி வந்த
பிரம்மாசுரனை அழிப்பதற்காக கிருஷ்ண பரமாத்மா மோகினி அவதாரம் எடுத்தார். அவருடைய அழகில் சிவபெருமான் மயங்கினார். அதன்  விளைவாக, அய்யப்பன் அவதாரம் நிகழ்ந்தது. மகிஷி என்ற அரக்கியை அழிக்கவே அவர் அவதரித்தார். எனவே, கழுத்தில் மணி மாலையை அடை யாளமாக இட்டு காட்டில் விட்டு விட்டு அவர்கள் சென்றனர். இந்த நிலைமையில், மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் பந்தள நாட்டு பகுதியை ஆண்டு வந்த பந்தள மகாராஜா ராஜசேகரன், காட்டுக்கு வேட்டையாட சென்றபோது கழுத்தில் மணியுடன் கிடந்த குழந்தையை எடுத்து வந்து வளர்த்தார்.

அவருக்கு அதுவரை குழந்தை கிடையாது. எனவே, கழுத்தில் மணி இருந்ததால் மணிகண்டன் என்று பெயரிட்டு வளர்த்து வந்தார். இந்த சூழ்நிலையில், ராணிக்கு ஒரு ஆண்மகன் பிறந்தான். பெற்ற மகன் என்ப தால் பாசம் அதிகமானது. அந்த பாசத்தை பயன்படுத்திய அமைச்சர் துர்போதனை செய்யத் தொடங்கினார். அதன் விளைவாக தலை வலிப்பது போல நாடகமாடிய ராணி,  புலிப்பால் கொண்டு வருமாறு 12 வயது பாலகன் மணிகண்டனை காட்டுக்குள் அனுப்பினார். காட்டுக்கு செல்லும்போது பம்பை ஆற்றில் மகிஷாசுரன்  தங்கையான மகிஷி தடுத்து நிறுத்த கடும் போர் நடந்தது. முடிவில் மகிஷி வீழ்ந்தாள். ஒரு அழகிய பெண்ணாக சாப விமோசனம் பெற்றாள்.

விமோசனம் பெற்றதும் மணிகண்டனின் அழகிய உருவத்தை கண்டு மணம் முடிக்க ஆவல் கொண்டாள். ஆனால், மணிகண்டனோ, ‘நான் ஒரு நித்திய பிரம்மச்சாரி. ஐயப்பன் அவதாரமாக அவதரித்துள்ள என்னை நாடி எப்போது கன்னி ஐயப்பன்மார் வராமல் இருக்கின்றனரோ, அன்று நான் உ ன்னை திருமணம் செய்து கொள்கிறேன். அதுவரை மாளிகை புரத்து மஞ்சள் மாதாவாக இரு’ என அருள் பாலித்தார். பின்னர், ஏராளமான புலிகளை திரட்டிக் கொண்டு நாடு திரும்பினார். அவரை அந்த கோலத்தில் கண்ட ராணியும் மந்திரியும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். ராஜா ராஜசேகரனும் உண்மையை உணர்ந்து மணிகண்டனை வணங்கினார். அவருடைய வேண்டுகோளை ஏற்று அங்கேயே தங்க மணிகண்டன் சம்ம தித்தார்.

அவர் அம்பு எய்த இடத்தில் பம்பை நதிக்கரையில் மன்னன் ராஜசேகரன் கோவில் எழுப்பினான். அதில், பரசுராமர் பிரதிஷ்டை செய்த விக்கி ரகத்தில் ஐயப்பனாக மணிகண்டன் ஐக்கியமானார். ஐயப்பனை வஞ்சகமாக காட்டுக்கு அனுப்பிய ராணியும் மந்திரியும் 41 நாட்கள் கடும் அவதிப்பட்டனர். உடலை வருத்தி துன்பத்தை அனுபவித்தனர். அதுவே அவர்களுக்கு தண்டனையாக அமைந்தது. கடைசியாக ஐயப்பனை சரணடைந்தனர். அவர்கள் இருவரும் விரதம் இருந்ததன் விளைவே இன்று  வரை ஐயப்பனை வேண்டி விரதம் இருக்கும் முறை தொடருகிறது. 41 நாட்கள் என்பது ஒரு மண்டலமாக, (48 நாட்களாக) மாறி உள்ளது.
அரிக்கும் அரனுக்கும் மகனாக அரிகர புத்திரனாக பிறந்து பல்வேறு அற்புதங்களை நிகழ்த்தி ஐயப்பனாக உயர்ந்த சபரிமலை நாயகன், ஒவ்வொரு  ஆண்டும் மகர சங்கராந்தி தினத்தன்று தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்கு ஜோதி வடிவாய் இன்றும் காட்சியளித்து வருகிறார்.

ஐயப்ப பக்தர்களின் விரத, பூஜை விதிமுறைகள்

தர்மசாஸ்தா எழுந்தருளி இருக்கும் சபரிமலை, வனப்பகுதி என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. அங்கே சிங்கம், புலி, கரடி போன்ற விலங்குகளுக்கு பஞ்சமில்லை. ஐயப்பனை வணங்கச் செல்லும் பக்தர்கள் தூய்மையை கடைப்பிடித்தால்தான் பாதுகாப்பாக சென்று வர முடியும். மனம், வாக்கு, சரீரம் இவற்றை சுத்தமாய் வைத்துக் கொண்டு, ஒளிமயமான ஐயப்பன் வடிவை உள்ளத்தில் பதித்து, விரதமிருக்க வேண்டும். ஐயனை தரிசிக்க செல்பவர்கள் முறையாக விரதமிருந்து ருத்திராட்ச மாலை அணிய வேண்டும். மாலையணிந்த நாள் முதல் நெறிமுறைகளை சரிவரக் கடைப்பிடிப்பது முக்கியம்.

சனிக்கிழமையும், கார்த்திகை முதல் தேதியும் மாலை அணிய உத்தமம். மாலை அணிந்த பின்பு ஆலயத்தை வலம் வந்து தேங்காய் உடைக்க வேண்டும். விரதம் ஒரு மண்டலம் (நாற்பத்தியொரு நாட்கள்). விரதநாள் நெடுகவும் வண்ண ஆடை அணிந்திருக்க வேண்டும். ஆடை கறுப்பு அல்லது காவி அல்லது நீல வண்ணத்தில் இருக்கலாம். சபரிக்கு செல்லும் பக்தர்கள் முதலில் குருசாமியிடம் விண்ணப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும். கார்த்திகை முதல் நாள் அல்லது சனிக்கிழமை அல்லது உத்திர நட்சத்திரம் இவற்றில் ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து மாலை அணிந்து விரதம் மேற்கொள்வது சிறப்பு. விரதம் தொடங்கும் நாளில் காலையில் உபவாசம் இருந்து, ஆலய வழிபாடு செய்து, ஐயனின் திருமுன்பாக மூன்று முறை சரணம் சொல்லவும்.

குருசாமி மாலையை கழுத்தில் அணிவிப்பார். பின்னர் குருசாமியை வழிபட்டு அவருக்கு தட்சணை கொடுக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் ஆலயத்தை வலம் வந்து, தேங்காய் உடைத்து இறைவனை வணங்கி வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும். விரதகாலம் முழுவதும் காலில் செருப்பு அணியக் கூடாது. கட்டிலில், மெத்தையில் படுத்துறங்கக் கூடாது. புலால், மதுபான வகைகளை உட்கொள்ளக் கூடாது. விரதமிருப்பவர் புலனடக்கத்தோடு இருந்தாக வேண்டும். யாருக்கும் தீங்கு செய்யக் கூடாது. பொய் சொல்வது, ஆசை வைப்பது கூடாது. நல்லதை நினைத்து, நல்லதை சொல்லி, நல்லதையே செய்து வரவேண்டும்.

மரணம் நிகழ்ந்த வீட்டுக்கு செல்லக் கூடாது. துக்கம் விசாரிக்க கூடாது. விரத காலத்தில் ஒருநாள் ஐயப்ப பூஜை நடத்துவது விசேஷம். அருகில் உள்ள ஐயப்ப பக்தர்களை அழைத்து, அனைவரும் பக்திப் பாடல்கள் பாடி பரவசத்துடன் சுவாமிக்கு பூஜை செய்ய வேண்டும். இயன்ற அளவில் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். சபரிமலைக்கு முதல் முறையாக பயணம் செய்யும் பக்தரை கன்னி ஐயப்பன் என்பார்கள். தினமும் ஐயப்பன் தோத்திரப் பாடல்களைப் பாடி, இறைவனை வழிபாடு செய்ய வேண்டும். சதா ஐயப்ப நாமஸ்மரணையாய் இருந்து வருவது முக்கியம். நாற்பத்தியொரு நாள் விரதத்தையும் நல்லமுறையில் பூர்த்தி செய்ய இது உதவும். சபரிமலைக்குப் பயணிக்கிறவர் மார்கழி மாத இறுதிக்குள் புறப்பட்டு விட வேண்டும்.

ஐயப்ப பக்தர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கும்போது ‘ஐயப்ப சரணம்! சுவாமியே சரணம்‘ சொல்லி வணங்க வேண்டும். ‘என்னில் இருப்பவனை உன்னிலும் காண்கிறேன்’ என்று ஐயப்பனை எங்கும் எதிலும் காணும் மனப்பக்குவம் இதன் மூலம் வளர்கிறது, வெளிப்படுகிறது

 

 

கடலூர் மாவட்டம், இடைச்செரு வாய் கிராமத்தில் குடிகொண்டுள்ள மைந்தனைக் காத்த அய்யனார் மற்றும் பரிவார தெய்வங் களின் மகிமைகள் மெய்சிலிர்க்க வைப்பவை. மஞ்சபத்திரய்ய னார் என்று இப்பகுதி மக்கள் பக்தியோடு அழைக்கும் இந்த அய்யனாரின் அற்புதங்களை இப்பகுதி மக்களின் வார்த்தையிலேயே காண்போம்.

எண்பத்தைந்து வயதான கிராமத்துப் பெரியவர் அப்பாவு பக்தியோடு, “”இந்தப் பக்கமெல்லாம் முன்ன காடா இருந்த சமயம். ஒத்தையடிப் பாதை மட்டும்தான் உண்டு. காட்டுக்குள்ள புலி, கரடியெல்லாம் இருக்கும். இதுக்கு நடுவுலதான் அய்யனார் கோவில். சாமி கும்பிடவே பயந்து பயந்துதான் போய்வருவாங்க. ஒருநாள் நிறைமாச கர்ப்பிணிப் பொண்ணை அழைச்சுக்கிட்டு, வயசான தாயும் தந்தையும் இந்த வழியா சொந்தக்காரங்களோட வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டிருந்தாங்க. அய்யனார் கோவில் பக்கம் வரும்போது பிரசவ வலி வந்துடுச்சி. நடுக்காடு. ஆள் அரவமே இல்ல. பொண்ணுக்கு வலி தாங்கலை.

“அய்யனாரே… காப்பாத்து’னு கதறினா. திடீர்னு காட்டுக்குள்ளயிருந்து பத்து பொண்ணுங்க கும்பலா வந்து அவளுக்கு பிரசவம் பார்த்தாங்க. சுகப்பிரசவம். அழகான ஆண்குழந்தை பிறந்துச்சு. அதுக்குப் பிறகு அவங்க காட்டுக்குள்ள போய் மறைஞ்சுட்டாங்க. அய்யனார்தான் நம்மோட அபயக்குரல் கேட்டு தன்னோட பரிவாரப் பெண் தெய்வங்களை அனுப்பி நம்மைக் காப்பாத்தியிருக்கார்னு அவங்களுக்குப் புரிஞ்சது. எல்லாரும் அய்யனாரை வணங்கி வீடு திரும்புனாங்க. இந்த சம்பவத்தாலதான் இவருக்கு மைந்தனைப் பெற்ற அய்யனார்னு பேர் வந்தது” என்றார்.

கோவில் பூசாரியான தங்கமணி, அய்யனாரின் பெருமையை விளக்கும் மற்றொரு சம்பவத்தைக் கூறினார். “”அய்யனார் கோவில் பக்கமா ஒரு பொண்ணுக்கு வயக்காட்டு வேலை. அங்கிருந்த மரக்கிளையில் தூளி கட்டி தன்னோட குழந்தைய தூங்க வெச்சுட்டு களையெடுக் கப் போயிட்டா. சுத்திலும் காடுங்கிறதால சிறுத்தை ஒண்ணு மனுஷ வாடையை மோப்பம் பிடிச்சி தூளிகிட்ட வந்துடுச்சு. தற்செயலா தூளிப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்த அம்மாக்காரி பிள்ளை போச்சேனு பதறிப்போய் “அய்யனாரே காப்பாத்து’னு கதறினா. குழந்தைமேல சிறுத்தை பாய, கண்ணிமைக்கிற நேரத்துல அய்யனாரோட சூலம் வந்து சொருகி அந்த சிறுத்தை சுருண்டு விழுந்து செத்துப்போச்சு. அதனால இவருக்கு மைந்த னைக் காத்த அய்யனார்னு பேர்” என்றார்அவர்.

இந்த அய்யனார் இடைச்செருவாய் கிராம மக்களுக்கு மட்டுமின்றி, சுற்றியுள்ள பகுதி மக்களுக்கெல்லாம் காவல் தெய்வமாக விளங்கு கிறார். அய்யனாரின் அற்புதங்கள் குறித்து ஒவ் வொருவரும் ஒரு கதை வைத்திருக்கின்றனர். ஊர் முக்கியஸ்தரும் பத்திரிகையாளருமான ஜெகந்நாதன், ஏற்றம் இறைக்க வந்த அய்யனா ரின் கதையை விவரித்தார்.

இது கோவிலுக்கு அருகே நிலம் வைத்திருந்த ராமசாமி, ஆறுமுகம், சின்னசாமி, செல்வன், கணபதி ஆகிய ஐந்து விவசாயிகள் பற்றிய கதையும்கூட.

அந்தக் காலத்தில் விவசாயம் செய்வதற்கான நீரை கிணற்றிலிருந்து ஏற்றம் இறைத்துப் பயன்படுத்துவதுதான் வழக்கம். ஏற்றம் இறைக் கும்போது களைப்பு தெரியாமலிருக்க பாடல் கள் பாடியபடியே வேலை செய்வர். இதற்கு ஏற்றப் பாடல் என்றே பெயர்.

“”ஏத்தம் இறைக்கிறதுக்கு அதிகாலையிலே கௌம்பிடுவாங்க. பகல் வெயில்ல ரொம்ப நேரம் ஏத்தம் இறைக்க முடியாது. ஏத்தம் இறைக்கும்போது அவங்க பாடுற பாட்டை அய்யனாரும் காது குளிரக் கேட்டு ரசிப்பாரு. ஒரு நாள் இடைச்செருவாயிலிருந்து அதிகாலை யிலே ஏத்தம் இறைக்க அஞ்சு பேரும் கௌம்பு னாங்க. கணபதிக்கு மட்டும் கொஞ்சம் வேலை யிருந்ததால், “நீங்க முன்னால போங்க, நான் பின்னால வந்து சேந்துக்கிடுதேன்’னு சொல்லிட்டாரு.

அவங்களும் வயக்காட்டுக்கு வந்து ஏத்தம் இறைக்க ஆரம்பிக்கிறப்ப, அரக்கபரக்க வந்து சேந்தாரு கணபதி. அவர் சாலுல தண்ணி நிரப் பறதுக்காக கிணத்துக்குள்ள இறங்கிட்டாரு. பாட்டும் கும்மாளமுமா ஏத்தம் இறைச்சு முடிச்சாங்க. மேலிருந்த நாலு பேரும் அப்பாடானு கிணத்துப் பக்கமா உட்கார, கணபதி ஓட்டமும் நடையுமா வந்து “நான் இல்லாமலே ஏத்தம் இறைச்சிட்டிங்களா… எங்கே என்னைத் திட்டுவீங்களோனு பயந்து பயந்து ஓடி வந்தேன்’னு சொல்ல, எல்லாருக்கும் ஆச்சரியமா போச்சு. “என்னது, நீ இப்பதான் வர்றியா? அப்ப எங்களோடு வந்து ஏத்தம் இறைச்சது யாரு’னு கிணத்துக்குள்ள எட்டிப் பாத்தா அங்க யாரையும் காணோம். ஆளில் லாம சிரமப்படறதைப் பாத்து, அய்யனாரே கணபதி உருவுல வந்தாருங்கறதை அவங்க புரிஞ்சுக்கிட்டாங்க. இது எங்க தாத்தா காலத் துல நடந்தது” என்றார்.

இடைச்செருவாய் அய்யனார், தன் பரிவார தெய்வங்களான குள்ளக் கருப்பு, முனியப்பர், செல்லியம்மன், மாரியம்மன் புடைசூழ கோவில் கொண்டிருக்கிறார். தேர்த் திருவிழா, தீமிதித் திருவிழா என ஊர் மக்கள் சிறப்பாக விழா எடுத்து அய்யனாரைச் சிறப்பிக்கின்றனர். அரியலூர், பெரம்பலூர், விழுப்புரம், சேலம், நாமக்கல் என பல மாவட்ட மக்களும் இவரை குலதெய்வமாக வழிபடுகின்றனர். இவரது பரிவார தெய்வமான குள்ளக் கருப்பு மட்டுமே ஆடு, கோழி போன்றவற்றை பலியாக ஏற்றுக் கொள்கிறார். அருகேயுள்ள கொரக்கை சாந்தப்ப அய்யனார் இவரது நண்பர். இருவரும் பரஸ்பரம் மற்றவரின் ஆலயத்துக்குச் சென்று வருவதுண்டு.

ஊர் முக்கியஸ்தர்களான கலியமூர்த்தி, நேரு, வேல்முருகன், பிரகாஷ், புகழேந்தி, முருகன், வெங்கடேசன், சரவணன், சிற்பி வேல்முருகன் ஆகியோர், திருடர்களைக் காட்டிக்கொடுத்த அய்யனாரின் அற்புதத்தை ஆர்வமாய் விவரித்தார்கள்.

அவர்கள் சொன்ன கதை இதுதான். இவ்வூ ரைச் சேர்ந்த சீனிவாசன் நிறைய நிலபுலன் களுக்குச் சொந்தக்காரர். ஒருசமயம் அவரது நிலத்தில் கடலை அமோகமாக விளைந்திருந் தது. கடலையைப் பிடுங்கிக் குவிப்பதற்கே இரவாகி விட்டது. எனவே காலை யில் பார்த்துக் கொள்ளலா மென்று ஊருக் குக் கிளம்பி விட்டனர். அய்யனாரை மீறி யாரும் திருடிவிட முடியாது என்பது ஊர் மக்களின் நம்பிக்கை. இப்படியிருக்க, அன்றிரவு சீனிவாசனை யாரோ தட்டியெழுப்பினார்கள். “”சீனிவாசா, எழுந்திருப்பா. உன் கடலை மூட்டைகளை லாரியில் ஏற்றி திருடப் பார்க்கிறார்கள். சீக்கிரம் போய்த் தடு” என்று குரல் கேட்டது. எழுந்து பார்த்தால் யாரையும் காணவில்லை. உடனே யாரையும் துணைக்கழைக்காமல் களத்துக்கு ஓடினார் சீனிவாசன். அங்கே பத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கடலை மூட்டைகளை லாரியில் ஏற்றிக் கொண்டிருந் தார்கள். சீனிவாசனைப் பார்த்ததும் அந்த திருட்டுக்கூட்டம் போட்டது போட்டபடி தலைதெறிக்க ஓடி மறைந்தது. சீனிவாசனும் விடாமல் விரட்டி ஒருவனை மடக்கிப் பிடித்து விட்டார். “”அய்யா, யாருக்கும் தெரியாமல் திருட வந்தோம். திடீர்னு நீங்க உங்க ஆளுங் களோடு பந்தத்தை எடுத்துட்டு வந்ததும் தப்பிச்சு ஓடப் பார்த்தோம்” என்றான். சீனிவாசனுக்கோ ஆச்சரியம்! நாம் மட்டும் தானே தனி யாக வந்தோம். பின்னால் நமது ஆட் களைப் பார்த்ததாகச் சொல்கிறானே என்று திரும்பிப் பார்த்தார். யாருமில்லை. அய்யனார் தான் தன் பரிவாரங்களோடு தீப்பந்தமும் கையுமாகக் காட்சி தந்திருக்க வேண்டு மென்பதை உணர்ந்து மெய்சிலிர்த்துப் போனார் சீனிவாசன். விஷயம் தெரிந்து அய்யனார் கோவில் முன் திரண்டு விட்டனர் ஊர் மக்கள்.

இப்படி பல வகையிலும் மக்களை இக்கட்டு களிலிருந்து காத்து, அவர்களது கஷ்டநஷ்டங் களில் பங்கேற்று, திருட்டு நடக்காமல் துணை புரியும் இந்த அய்யனார் கோவிலை தற்போது ஊர்க்காரர்கள் புதுப்பித்து வருகின்றனர். வனமாக இருந்த இடம் திருத்தப்பட்டு ஊராக மாறியுள்ள போதும், சுமார் 15 ஏக்கர் நிலத்தை இப்போதும் வனமாகவே வைத்துள்ளார்கள். இந்த வனப்பகுதியில் வாழும் மயில், மான்களை அச்சுறுத்தக் கூடாது என்பதற்காக, மிகுந்த சப்தமெழுப்பும் வெடிகளை திருவிழாக்களில் பயன்படுத்துவதில்லை.

இத்தனை சிறப்புமிக்க அய்யனார் கோவில் கடலூர் மாவட்டம், ராமநத்தம்- திட்டக் குடி நெடுஞ்சாலையில் அமைந்துள்ளது. கோவிலுக்குச் செல்ல பஸ், ஆட்டோ, கார் என அனைத்து வசதி களும் உண்டு.

அற்புதங்கள் பல புரியும் அய்யனாரை ஒருமுறை போய் தரிசித்து வரலாமே!


-எஸ்.சந்திரமௌலி

        கார்த்திகை மாதம் துவங்கியதும், கேரளாவில் மட்டுமின்றி, பாரத தேசமே ஐயப்ப பக்தியில் மூழ்கிப் போகிறது. மாலை அணிந்து பக்திச் செறிவுடன் ஐயப்பன் நாமத்தைச் சொல்லி விரதம் அனுசரிக்கிறார் கள். ஐயப்பன் கலியுக வரதன்; கலிகால தோஷத்தை அகற்ற ஐயப்பனைத் தரிசித்தால் போதும் என்கிற உணர்வு மேலிடுகிறது. ஆண்டுதோறும் இருமுடி ஏந்தி, சபரிமலைக்குப் புனித யாத்திரை செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை பெருகிக் கொண்டே போகிறது. கடுமையான முறையில் அனைத்து விதமான விரதங்களையும் கடைப் பிடிக்கும் மாலையிட்ட ஐயப்ப பக்தன், சுவாமி ஐயப்பனின் பரிபூரண அனுக் கிரகம் பெற்றிருப்பதால், பக்தனையே ஐயப்பனின் அவதாரமாக மற்றவர்கள் மதிக்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு.

மாலை போட்டுக்கொண்ட ஐயப்ப பக்தர் கள் கார்த்திகை முதல் தேதி முதலே விரதமிருக்க வேண்டும். சூரிய உதயத்துக்கு முன்பே குளிர்ந்த நீரில் நீராடி, சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். சைவ உணவு மட்டுமே உண்ண வேண்டும். அண்டை, அயலாருடன் விரோதம் மறந்து, சிநேகம் பாராட்டி, பணிவுடன் பழகவேண்டும். இயற்கையின் படைப் புகள் எல்லாவற்றையுமே இறைவனின் சொரூபமாகப் பார்க்க வேண்டும்.

சபரிமலைப் பயணத்தின்போது, இருமுடி கட்டிக் கொண்டு செல்லும் போது, பந்தளத்தில் உள்ள கோவிலில் காணிக்கை செலுத்தி வணங்கிவிட்டு, பயணத்தைத் தொடர வேண்டும் என்பது ஐதீகம்.
அடுத்து முக்கிய மான இடம் எரிமேலி. மத ஒற்றுமைதான் எரிமேலியின் மகத்து வம்! இங்கு ஐயப்ப பக்தர்கள் நடத்தும் “பேட்டை துள்ளல்’ வெகு பிரசித்தம். பம்பை முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்க, முகத்திலும் உடம்பிலும் வண்ணங் களைப் பூசிக்கொண்டு, கைகளில் இலைக் கொத்துகளை ஏந்தியபடி, “சுவாமி திந்தகத் தோம்… ஐயப்ப திந்தகத்தோம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு, ஆட்டம் போட்டபடி வாவரின் சந்நிதியினை நோக்கி வருவார்கள். வாவர் ஒரு இஸ்லாமிய கடற்கொள்ளைக்காரன் என்றும்; அவனைப் போரிட்டு வீழ்த்திய ஐயப்பன் அவனை ஆசீர்வதித்து தன் தளபதியாக்கிக் கொண்டதாகவும் கூறுவார்கள்.

இங்கே தனிவழிபாடு ஏதுமில்லையென்றா லும், தேங்காய் உடைத்து, காணிக்கை செலுத்தி வழிபடலாம். இங்கே மிளகு, கற்கண்டு போன்றவற்றை காணிக்கையாகப் போடுவதும் பக்தர் களின் பழக்கம்.

சபரிமலைப் பயணத்தில் ஐயப்பனின் சந்நிதானத்துக்கு அடுத்தபடியான முக்கியத் துவம் கொண்ட ஸ்தலம் என்றால் அது பம்பா தான். ஐயப்ப பக்தர்கள் பம்பையில் நீராடிய பின்னரே பயணத்தைத் தொடருவார்கள்.

பம்பையில் பித்ருக்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்வதும் ஒரு முக்கிய சடங்கு. ஆற்றங் கரையோரத்தில் வரிசையாக புரோகி தர்கள் தர்ப்பணம் செய்விக்க அமர்ந் திருப்பதைக் காண லாம். பெரிய குழுக்க ளாக வரும் ஐயப்ப பக்தர்கள் பம்பையில் உணவு சமைத்து சாப்பிட்டு, சிறிது நேர ஓய்வுக்குப்பின் மலையேறிச் செல் வார்கள். இந்த உணவுக்கு பம்பை சத்யா (பம்பை விருந்து) என்று பெயர். படியேறும் தொடக்கத்தில் அழகுற அமர்ந்து ஆசீர்வதித்துக் கொண்டிருக்கும் விநாயகருக்கு பம்பை கணபதி என்று நாமம். அவருக்கு சூடம் ஏற்றி, தேங்காய் உடைத்து வணங்கி விட்டு பயணத்தைத் தொடர்வது மரபு. அடுத்து பார்வதி, ராமர், அனுமன் சந்நிதிகளைக் காண லாம். அங்கே பிரதட்சிணம் செய்து, பிரசாதம் பெற்றுக்கொண்டு நகர்ந்தால் அடுத்து நாம் காண்பது பந்தள மகாராஜா. அவரை வணங்கி, ஆசிபெற்று மலையேற்றத்தைத் தொடரலாம்.

சிறிது தூரத்தில் மலையேற்றப் பாதை செங்குத்தாக இருக்குமாதலால், பயணம் சற்றே சிரமமாக இருக்கும். தாகம் எடுக்கும். தண்ணீரை அளவுடன் அருந்தி, பயணத்தைத் தொடர்ந்தால் வருவது அப்பாச்சிமேடு. இங்கே துர்தேவதைகள் இருப்பதாக நம்பிக்கை. அவ்விடம் விற்கப்படும் அரிசி உருண்டைகளை வாங்கி எறிந்துவிட்டு பயணத்தைத் தொடரவேண்டும்.

அடுத்து வருவது சபரிபீடம். இவ்விடத்தில் தான் சபரிக்கு மோட்சம் கிடைத்ததாக ஐதீகம். இங்கேயும் தேங்காய் உடைத்து, கற்பூர தீபம் ஏற்றி பிரார்த்தனை செய்யலாம்.

தொடர்ந்து நடந்தால் சரங்குத்தியை அடையலாம். இவ்விடத்தில் கன்னி ஐயப்பன் மார்கள் எடுத்து வரும் சரக்குச்சிகளைப் போட வேண்டும்.

வேறு எங்கும் இல்லாத புதுமையான வழிபாடு ஒன்றை இங்கு காணலாம். அதுவே வெடி வழிபாடு. ஆம்! பக்தர்கள் இன்னார் பெயரில் இத்தனை என்று காணிக்கை செலுத்தி, அதிர்வேட்டுகளை வெடிக்கச் செய்யலாம். பழங்காலத்தில் கொடிய வன விலங்குகளை யாத்திரைப் பாதையிலிருந்து விரட்டி, பத்திரமாய் பயணம் தொடர செய்யப்பட்ட வெடி உபாயம் இன்று ஒரு வழிபாடாக பரிமாணம் பெற்றுள்ளது.

அடுத்து அடைவது சந்நிதானத்தைத்தான். அங்கே அலையெனத் திரண்டு பக்தர்கள் எழுப்பும் சரண கோஷம் வானை அதிர வைக்கும்; மெய்சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்திவிடும். விரதமிருந்து, இருமுடி ஏந்திவரும் பக்தர்கள் மாத்திரமே சந்நிதானத்தில் பதினெட்டு படிகள் வழியே செல்ல அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.

சமீபகாலமாக, இருமுடி கட்டிக் கொள்ளாமல் வரும் பக்தர்களும் உண்டு. 

அவர்கள் பின்புறப் படிக்கட்டுகள் வழியே ஏறிவந்து ஐயப்பனைத் தரிசிக்கலாம்.

பதினெட்டு படிகளையும், பாவங்கள் உடைபடும் புனிதப் படிகளாகப் பக்தர்கள் மதிக்கிறார்கள். பதினெட்டு படிகளையும் பயபக்தியோடு சரண கோஷம் சொல்லி தொட்டு வணங்கிய படி ஏறுவது மரபு.

பழங்காலத்தில், பக்தர்கள் இருமுடி யினுள்ளே வைத்துக் கொண்டு வரும் தேங்காயை பதினெட்டாம் படியில் உடைத்து படியேறுவது மரபு. ஆனால், பதினெட்டாம் படிக்கு பஞ்சலோகத் தகடு வேயப்பட்டபிறகு படிகளில் தேங்காய் உடைப்பதற்குத் தடை வந்துவிட்டது. படிகளுடன் இணைத்து அமைக்கப்பட்ட கல்லில் தேங்காயை உடைத்து, வலதுகாலை எடுத்து வைத்து பதினெட்டாம் படி ஏற்றத்தைத் துவக்குவதுதான் தற்போது வழக்கத்தில் உள்ளது.

ஒவ்வொரு படிக்கும் பிரத்தியேகமான சரண முழக்கம் இருக்கிறது. அதனை உதடுகள் உச்சரிக்க, மனம் முழுவதும் ஐயப்பனிடம் சரணடைந்த நிலையில் பதினெட்டு படிகளை ஏறிட வேண்டும்.

இப்போது, படிக்கட்டுகளில் காவல்துறை யினர் நின்றுகொண்டு, படியேறும் பக்தர்களுக்கு கை கொடுத்து உதவுகிறார்கள். பதினெட்டு படிகளும் மிகவும் பவித்திரமானவை. 

பதினெட்டு படிகளைக் கடந்து ஐயப்பனைத் தரிசனம் செய்ய வரும் பக்தர்கள், கண்ணார ஐயனைத் தரிசித்தபின் கன்னிமூலை கணபதி, நாகராஜாவை வணங்கியபின், மாளிகைபுரத்து அம்மன் சந்நிதி நோக்கி நகரலாம்.

ஐயப்பன் பிரம்மச்சரிய விரதம் பூண்டவர் என்பதால், அவரைத் தரிசிக்க இருமுடியேந்தி வரும் பக்தர்கள்கூட, ஒரு மண்டலம் கடுமை யான பிரம்மச்சரிய விரதம் அனுசரிக்க வேண்டும் என்பது கட்டாயம். ஆனால், சபரிமலையில் மாளிகைபுரத்து அம்மன் என்கிற பெண் தெய்வத்துக்கும் ஒரு கோவில் இருப்பது சற்றே விசித்திரமாக சிலருக்குத் தோன்றும்.

ஐயப்பன்மீது அளவற்ற காதல் கொண்டு, அவரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பியவள் மாளிகைபுரத்தாள். அவளது காதலை ஏற்றுக் கொண்டாலும், திருமணத்துக்கு ஐயப்பன் ஒரு நிபந்தனை விதித்தார். தன்னை தரிசிக்க கன்னி ஐயப்பன்மார்கள் வராமல் இருக்கும் காலத்தில் மாளிகை புரத்தாளை மணப்பேன் என்பதே ஐயப்பன் அளித்த வாக்குறுதி.

ஒவ்வொரு வருடமும் மகரஜோதி தருணத் தில் மாளிகைபுரத்து அம்மனை பதினெட்டாம் படிக்கும் அங்கிருந்து சரங்குத்திக்கும் எழுந் தருளச் செய்வார்கள். இப்போதாவது ஐயப்பன் தன்னை ஏற்றுக் கொள்வாரா என்ற கோரிக்கை யுடன் சரங்குத்திக்கு வரும் மாளிகைபுரத்து அம்மன், அங்கே கன்னி ஐயப்பன்மார்கள் குத்திவிட்டுச் சென்ற சரக்குச்சிகளைப் பார்த்த வுடன், மனவேதனை அடைந்து தன் வசிப்பிடம் திரும்பி விடுவது வழக்கம்.

தரிசனம் முடித்தவுடன் மலை இறங்கத் துவங்குவது மரபு. பம்பையை வந்தடைந்தவுடன் மறுபடி கணபதி, ஸ்ரீராமன், அனுமனை சூடம் ஏற்றி வழிபட்டு மனநிறைவு கொள்ளலாம்.                                                                                            Nakkheeran.in 

 

 

 

 

Leave a Reply