கடவுளைத் தேடி

 

வேறு வேலை, வேறு இடம், தனி ரூம். பித்துக்குளி நண்பர்கள் இருந்தார்கள். காசு வைத்துவிட்டு பின்பக்கம் போய் திரும்பினால் காணாமல் போய்விடும். பூட்டு போட்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஐம்பது வயது ஆள், பூட்டப் படாத என் பெட்டியைத் திறந்து ஏழு ரூபாய் எடுத்ததை கண்ணால் பார்த்தேன். ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவருக்கு சொந்த வீடு இருந்தது. சொத்தும் இருந்தது. ஆனாலும் அடுத்தவர் காசைத் திருடும் புத்தியும் இருந்தது. “அவன் காசுதானே திருடினான். நீ திருடியது என்ன’ என்று கேள்வி கேட்டுக்கொண்டேன். உடம்பு நடுங்கியது. நாடி சுத்தி, தியானம் என்ற விஷயங்கள் கரையேற்றும் என்று நம்பி அதில் ஈடுபட்டேன். நாடி சுத்தி செய்ய முடிந்தது. காமமும் இருந்தது. காமம் அமைதியாகவும் நின்றது. ஆரவாரமும் செய்தது. மிகப்பெரிய போராட்டமான காலம் அது. என்னென்னவோ சொல்லித் தரப்பட்டது. “ஈரக்கோமணம் கட்டிக்கோ’ என்று சொன்னார்கள். “குளிச்சிட்டு படு நல்லாயிருக்கும்’ என்றார்கள். “அடிக்கடி மொட்டை அடிச்சுக்கோ. நல்லா தலைக்குக் குளி. மூளை சூடு குறைஞ்சா உடம்பு சூடு குறையும். மொட்டை அடிச்சுண்டா அந்த நிலையே அந்த முகமே உன்னை பெண்கள் பக்கம் போகவைக்காது. க்ராப்பும், தடிமனான உடம்பும், கொழுத்த கன்னமும்தானே ஆடவைக்கிறது. சோற்றைக் குறை. கேன்டீன்ல எடுத்தவுடனே மோர் சாதத்திற்கு போய்டு. எதற்கு பருப்புக் குழம்பு. அத்தனையும் சத்து. சத்துதான் எதிரி. உயிர்வாழ சாப்பிடு போதும்.’

டிராக்டர் கம்பெனி கேன்டீனில் வெறும் மோர் சாதமும், தொட்டுக்கொள்ள காயுமாய் உணவை முடித்தவன் நான் ஒருவனே. இரவு வெறும் வாழைப்பழம் மட்டுமே உணவு என்று வைத்திருந்தேன். ஆனாலும் இவையெல்லாம் சாதாரண உணவுகளைவிட மிகப்பெரிய சத்துக்கள் கொண்டவை என்பது பின்னால் தெரியவந்தது. காலையில் பொங்கல், மத்தியானம் தயிர்சாதம், இரவு வாழைப்பழம். ஈரக்கோமணம். எருமை மாடு மாதிரி உடம்பு இருந்தது. தடைகளை வெட்டி வெட்டி முன்னேறிய காலம் இது. “சண்டை போடாமல், காமம்- அது என்ன? விசாரித்து அறி’ என்பது என்னுள் விதைக்கப்பட்டது. “செயலில் ஈடுபடும்போதே அதைப் பற்றி விசாரி. உன்னுள் என்ன இருக்கிறது. அது பிஸ்கெட்டா. அரைமணி நேரம் கிடைத்தால் சாப்பிடலாம். அரை மணி ஆகிவிட்டதா. இன்னொரு அரைமணி தள்ளிப்போடு. சர்க்கரைப் பாகில் தோய்த்த பாதுஷாவா. நாளைக்கு சாப்பிடு. தள்ளிப்போடு. ஒத்தி வை. காமத்தை, துக்கத்தை, கோபத்தை, பசியை, எல்லாவற்றையும் விலக்கி நிறுத்து. நிதானமாக அனுபவி. கோபத்தை நிதானமாக வெளிப்படுத்து. ருசியை நிதானமாக அனுபவி. துக்கத்தை தள்ளி வை.’ இருபத்தியோரு வயது. ஐநூற்று அறுபது ரூபாய் சம்பளம். பத்து கிலோமீட்டர் சைக்கிள் பயணம். அவ்வப்போது கடற்கரை அலையில் இடையறாத மந்திரஜபம், நாடி சுத்தி, பிராணயாமம், தியானம், மகரிஷி மகேஷ் யோகி சங்கத்தில் கற்றுக்கொண்டது என்று ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் உள்ளுக் குள் நிரம்பிக்கிடந்தன. “”பி.காம் பஸ்ட் க்ளாஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.காம் சேந்திருக்கேன்.” “”எம்.பி.பி.எஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.எஸ். பண்றேன்.”

“”பி.இ முடிச்சுட்டேன். பிலாயில ஒர்க் பண்றேன்.  ஹிந்தியில கவிதைகூட எழுதறேன். ஹிந்தி ரொம்ப ஈஸியா. எதுக்கு கத்துக்க மாட்டேன்றீங்க. அவன் பி.ஏ. இங்கிலீஷ் லிட்ரேச்சர். இண்டியன் ஏர்லைன்ஸ்ல ட்ராபிக் மேனேஜர்.”

“”அப்படின்னா.”

“”பெட்ரோல் எடை இவ்வ ளவு- அப்போது பயணிகள் எடை எத்தனை- அப்போது பயணிகள் எடுத்துப் போகின்ற உடமைகள் எத்தனை- மீதி ஏற்றப் படுகின்ற பார்சல்கள் எத்தனை என்று கணக்கிட்டு விமானத்தில் ஏற்றவேண்டும். இதுவரை மற்றவைகளை தவிர்க்கமுடியாது. ஏற்றுகின்ற பார்சல்களை எடை போட்டு கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ சேர்க்கவேண்டும். நான் சொன்னால்தான் விமானம் புறப்படும். என் கையெழுத்து இருந்தால்தான் பைலட் விமானத்தை சுழலவைப்பார்.”

“”என்ன சம்பளம்?”

“”இரண்டாயிரத்து அறுநூறு ரூபாய். மாதத்திற்கு இரண்டு முறை விமானப் பயணம் இலவசம். அதைத் தவிர ஆன் டூட்டியாக சிலசமயம் இங்கும் அங்கும் போகவேண்டியிருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு பைலட் உடைபோல இருக்கும். ஆனால் நான் பைலட் அல்ல. ட்ராபிக் மேனேஜர்.” பி.ஏ. படித்தவன் ஆகிருதியாய்,

அழகாய் எதிரே நின்றபோது இன்னும் நான் ஜெயிக்கவில்லையோ என்ற ஏக்கம் வந்தது. ஆனால் அவனுக்கும் தமிழ்க்கவிதையில் ஈடுபாடு இருந்தது. “”பாலா, உன் கவிதை சூப்பர்டா.”

“”எந்தக் கவிதை?”

“”கவிழ்ந்த இருட்டில் மறைந்து கிடந்த உயரத் தென்னை நெற்றொன்று, வீசிய காற்றில் பிடிப்பைத் தளர்த்தி மண் ணில் விழுந்தது சொத் தென்று, இருளில் கையை உயர்த்தித் தடவி நெற்றைத் தேடிய ஐயங்கார், திரும்பக் காயுடன் என்னை குனிந்து கேட்டார், தூங்கலையா. பதிலாய் மெல்லிய சிரிப்பைக் கொடுப்பினும் மனசோ சொல்லும் வெகு உரக்க. நெற்றுத் தென்னை கழன்றதற்கே தூக்கம் போச்சே உங்களுக்கு. நெஞ்சே கழன்று வீழ்ந்து கிடக்க தூக்கம் எங்கே சொல்லுங்கோ. சாவடிச்சடா படவா. லவ் பண்றயா.”

“”இல்லடா. லவ் பண்றமாதிரி நினைச் சுக்கறேன்.”

“”வேணாம். லவ் பண்ணாத. கவுத்துர்றாளுங்க.

பேசாத அப்பா- அம்மா சொல்ற பொண்ண கல்யாணம் செய்துக்கோ. எனக்கு பாத்துண்டு இருக்கா. நான் மூணு பேர செலக்ட் பண்ணி வைச்சிருக்கேன். எந்த இடத்தில வசதியா இருக்கோ, எந்த இடத்தில சௌகரியமா நம்மள நடத்துவாளோ அந்த இடத்தில பொண்ணு பாத்துக் கொடுன்னு சொல்லியிருக்கேன்.”

இரண்டாயிரத்து அறுநூறு சம்பளக்காரன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல முடியுமா? உடன் சகோதரியே பிறக்காது, இன்னும் இரண்டு தம்பிகள் இருப்பவன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல இயலுமா.

டிராக்டர் கம்பெனியிலும் வேலைப்பளு அதிகம். பயண நேரமும் அதிகம். பஸ்ஸில் ஏறி பயணப்பட்டால் சிலசமயம் ஒன்றரை மணி நேரம்கூட ஆகும். சைக்கிளில் முக்கால் மணி நேரத்தில் போய்விடலாம். ஆனால் முதுகு வலிக்கும். அயர்ச்சியாக இருக்கும். சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவு என்பது தவிர, கொஞ்சம் கூடுதலான சம்பளம் என்பது தவிர, சிம்சன் கம்பெனியின் குமாஸ்தா என்கிற அலட்டல் தவிர வேறொன்றும் அங்கு சுவையாக இல்லை.

இதற்கு அந்த கம்பெனி காரணம் இல்லை. என்னுடைய புத்தி. உட்கார்ந்து ஒரு இடத்தில் வேலை செய்கின்ற புத்தியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிழலாய் ஃபேனுக்கு அடியில் உட்கார்ந்து, காலையில் மோரும் பிற்பகல் ஜுசும் இரண்டு வேளை டீயும் குடித்து, சொன்னதைச் செய்கின்ற வேலை. எந்த புத்திக்கூர்மையும் தேவைப்படவில்லை. எழுந்திரு, உட்கார், இதைச் செய், அதைச் செய், இங்கு வா, அங்கு போ என்ற கட்டளைகளை நான் நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.

இது ஒரு மக்குத்தனமான வாழ்க்கை. புத்தி அந்த அலுவலகத்தில் ஈடுபடவேயில்லை. அலு வலகத்தில் ஈடுபடாது எழுதியோ, பாடியோ, ஆடியோ சம்பாதிக்கின்ற ஒரு விஷயத்தை என் வீடு ஆதரிக்கவில்லை. “மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு கவலையில்லாத இருக்கணும். வேலை செய்தா டிராக்டர் கம்பெனி வேலை செய்யணும். சொல்லிப்பாரு. அதை விட்டுட்டு நான் கதை எழுதிண்டு இருக்கேன். கவிதை எழுதிண்டு இருக்கேன்னு சொல்றது மரியாதையாவா இருக்கு. எப்ப பாட்டு கத்துண்டு, எப்ப நீ கச்சேரி பண்ணி…’  எனக்கு மைக் பிடித்து சினிமா பாட்டு பாடும் ஆசை இருந்தது. ஆனால் அதில் காசு வராது. கொஞ்ச ரூபாய் காசுக்காக வாழ்க்கையை அலுவலகத்தில் அடமானம் வைத்த பலபேர்களில் நானும் ஒருவன்.

ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. ஒருமனதாக டிராக்டர் கம்பெனியில் வேலைசெய்ய முடியவில்லை. நன்றாக வேலைசெய்கின்ற திறன் மட்டும் ஒரு கம்பெனியில் மரியாதையைக் கொடுத்து விடாது. இணக்கமாக, அனுசரணையாக, நேரம் தெரிந்து பேசவேண்டும். இதை சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ஜால்ரா அடிக்க வேண்டும்.

“”என்ன சார் இருமறேள். நல்லாயில்லயே.”

சட்டென்று மேனேஜர் நெற்றியில் கைவைத்து, “”சுடறது சார். ஜுரம் இருக்கு.”

“”தெரியலையேடா.”

“”எனக்குத் தெரியறது. உள்ளுக்குள்ள இருக்கு. காத்தால என்ன சாப்டேள். ஒரு அனாசின் போட்டுக்கோங்கோ.”

இந்த மாதிரி விஷயங்களெல்லாம் கைப்பையில் தயாராக இருக்க வேண்டும். இப்படி பலநூறு வித்தைகள் இருக்கின்றன.

“”அவன் பெரிய அயோக்கியனா இருக்கானே.”

“”படு அயோக்கியன் சார். உங்களுக்குத் தெரியாது. எனக்கு நிறைய கதை தெரியும்.” ஏதாவது இரண்டு கூடசேர்த்து இடவேண்டும்.

“”அவனப் பார்த்தா பாவமா இருக்குப்பா.”

“”ஆமாம் சார். ரொம்ப பாவம். இந்த கஷ்டம் யாருக்கும் வரக்கூடாது.” கூட இரண்டு சேர்த்து அவனைப் பற்றி பரிதாபப்பட்டும், புகழ்ந்தும் பேசவேண்டும். இதற்குப் பெயர்தான் அனுசரணை. இது தெரியாதுபோனால் வாழ்க்கையில் எங்கிருந்தாலும் ஜெயிக்கமுடியாது.

இது சரியா, தவறா? அதுவல்ல பிரச்சினை. இதை உன்னால் முழுமனதாகச் செய்யமுடியுமா முடியாதா. அதுதான் பிரச்சினை.

முழுமனதாகச் செய்தால் உன் மனோநிலை எப்படி இருக்கும். செய்யாது போனால் எப்படி இருக்கும்.

“”என்னடா இது. அவன் வறான் போறான். குட் மார்னிங்கறான். ஒரு ஓரமா நிக்கிறான். ஜோக் அடிச்சாலும் சிரிக்க மாட்டேங்கறான்.”

“”அவன் பெரிய இன்டலெக்சுவல் சார். கதை எழுதறானோன்னோ. ஆனந்தவிகடனிலும், குமுதத்திலும் வருதோன்னோ. அதனால ஒரு கித்தாப்பாதான் இருக்கான்.”

“”கதை எழுதறானா? இங்க ஆஃபிஸில் வேலை செய்துண்டு என்ன கதை எழுதறது.”

“”சொல்லிப் பாத்துட்டேன். இங்க ஆஃபிஸ்ல வேலை செய்யறதுல அவ்வளவு இஷ்டமில்ல. உங்களுக்கு அவனைப் பிடிக்கலைன்னா வேற டிபார்ட்மென்டுக்கு மாத்திடுங்கோ. நம்ம டிபார்மென்டுல வேலை செய்ய காத்துண்டு இருக்கா.”

குழி பறிப்பவர்கள் என்று இவர்களுக்குப் பெயர். நேரிடையாக கோபப்பட்டு எகிறுகிறவர்களைவிட மிக மோசமானவர்கள்.

“”உன்னபத்தி அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் அவருக்கு இல்லப்பா. வேற யாரும் உனக்கு சொல்லமாட்டா. நான் சொல்றேன். நான் எத்தனையோ தடவை சப்போர்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேன். அவர் முரட்டுப்பிடிவாதமா இருக்கார்.” நம்மிடம் வேறுவிதமாகப் பேசுவார்கள்.

“உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார் உறவு கலவாமை வேண்டும். மதி வேண்டும். நின் கருணை நிதி வேண்டும். நோயற்ற வாழ்வு நான் வாழவேண்டும்.’

எது நோய்? அடுத்தவரை வஞ்சிப்பதும், இடையறாது அதற்கு யோசிப்பதும்தான் மிகப்பெரிய நோய்.

இவர்களிடத்திலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள நான் சென்னையில் கந்தசாமி கோவில் என்று புகழப்படும் கந்தக்கோட்டத்திற்கு செவ்வாய்க்கிழமையில் போனேன். எதிரிகளை நான் பொறுத்துக்கொள்வேன். துரோகிகளைத்தான் என்னால் அடையாளம் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த ஆபாசத்தைத்தான் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. முருகர் உபாசனையில் ஒரு உக்ரம் உண்டு. “தனத்தன தனத்தன, திமித்தமி திமித்தமி, டகுக் குடுக் டுடுடொன் தனபேரி’ என்று மந்திர உச்சாடனங்கள் கலந்த பாடல்கள் உண்டு. இதற்குப் பலன் இருந்தது. முருகர் காரணமா. என் மன ஒருமையா. அல்லது வேறு ஏதேனுமா. துரோகிகள் அடிபட்டார்கள். அவர்கள் துரோகத்திலேயே அவர்கள் சிக்கிக்கொண்டார்கள்.

கந்தக்கோட்டம் எதிரிகளை ஜெயிக்கக்கூடிய, அதற்கு உதவக்கூடிய ஒரு இடமென்பது என் அபிப்ராயம். அநியாயமான தாக்குதலிலிருந்து அந்த தரிசனம் காப்பாற்றுகிறது. அது ஒரு வெற்று நம்பிக்கை. பயந்து அலையும் ஒரு இளைஞனுடைய பிடிப்பு. மனிதர்கள்மீது நம்பிக்கையிழந்து கடவுளை கைக்கொள்ளும் முயற்சி. தன்னைப் பற்றிய தெளிவை கடவுள் தருவார் என்கிற எண்ணம். அந்தக் கோவிலின் உள்ளே நான்கு பக்கமும் கட்டடங்கள் இருக்க, அதன் குளத்துப் படியில் அமர்ந்து வெறுமே தண்ணீரை வேடிக்கை பார்க்கும்போது, அலுவலகத்தில் செய்யவேண்டியதும் செய்யக் கூடாததும் எனக்குப் புரிந்தன. பதட்டமாக ஈடுபடாத கடவுள் வழிபாடும் என்னை அமைதியாக்கிற்று. அந்த அமைதி அலுவலகத்தில் அதிகம் உதவிபுரிந்தது.

விதம்விதமாக சம்பாதிக்கலாம். அதன் விளைவென்ன. முதலில் ஏற்படுவது பயம். யார் எப்போது காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறார்கள்- எவரால் என்னவிதமான தொந்தரவு வரும் என்கிற பயம்.

எனவே, எந்தவித குறுக்குவழியும் இல்லாத நேரான ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் வாழ்வில் பயமில்லாது இருக்கலாம்.

வாழ்வில் பயமில்லாதபோதுதான் எழுத்துப் பணி சிறப்பாக இருக்கும். நீ சம்பாதிக்கிற ஆளா. அல்லது எழுத்தாளனா. எப்படியாவது ஏதாவது சம்பாதிக்க ஆசைப்படுகிறாயா. அல்லது இருப்பது போதும் என்கிற மனப்பான்மையா.

நான் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன். நான் எழுத்தாளன் என்று தெள்ளத் தெளிவாக முடிவுசெய்துகொண்டேன். மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு சம்பாதி என்று சொன்னார்களே. இந்த டிராக்டர் கம்பெனி மூன்று வேளை மோர் சாதத்திற்கு. என் வளர்ச்சிக்கு, என் அடையாளத்திற்கு, என் சிறப்பிற்கு நான் எழுத்தாளனாக மாறுவதே மிக முக்கியம் என்ற தெளிவு வந்துவிட்டது.

என் கதைகளைப் பாராட்டி எழுதிய சாந்தாவை நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். என் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பு தருவாள் என்று திடமாக நம்பினேன். திருச்சியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த, அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருந்த சாந்தா சென்னைக்கு வரவேண்டும். இடமாற்றம் என்பது நிச்சயம் கிடையாது. அப்படியொரு தனித்த அரசாணை இருக்கிறது. எனவே, அதற்கான முயற்சிகள் எவர் செய்தாலும் அது தோல்வியில்தான் முடியும். நான் மனம் சோரவில்லை. கடவுள்மீது பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு, மிக முக்கியமான அரசியல் நண்பர்களை சந்தித்தேன். அதில் ஒருவர் வலம்புரிஜான். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பிப் பாராட்டிக்கொள்கிற நண்பர்களாக இருந்தோம். “உன் வாழ்க்கைக்கு இது உற்சாகம் தருமெனில்- உன் எழுத்திற்கு இவர்கள் துணை அவசியம் எனில் எப்படியாவது சென்னைக்குக் கொண்டுவருவது என்னுடைய வேலை’ என்று சொல்லி, ஒரே வாரத்தில் சாந்தாவை சென்னைக்குக் கொண்டுவந்தார்.

சாந்தா வந்த அடுத்த வாரம் கமலாவின் முன்னால் நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். கல்லெடுத்து அடித்தவரும், மண் தூவி சபித்தவரும், தலையில் விபூதி கொட்டி வசைபாடியவரும் உண்டு. நான் பயப்படவே இல்லை. பதிலுக்கு கோபப்படவில்லை. பல் கடிக்கவில்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தேன். கமலாவை நான் அவளது விட்டுக்கொடுத்தலுக்காக அதிகம் கொண்டாடினேன். “ஒருக்காலும் பிரியமாட்டேன்’ என்கிற நம்பிக்கையை அதிகம் ஏற்படுத்தினேன்.

இந்த அமைதியான போருக்குக் காரணம் தியானம். தியானத்தின் ஆரம்பத்தில் செய்துவந்த மந்திரஜபம். மந்திரஜபத்திற்கு முன்னால் செய்து வந்த மூச்சுப் பயிற்சி.

இது குறித்து சரியா தவறா என்று சமூக விமர்சனங்களுக்கு, என்னுடைய மனோநிலைமையும் தேவையும் தெரியாது. அதைப்பற்றிய அக்கறை இல்லாமல்தான் அவர்கள் விமர்சனம் செய்வார்கள். அந்த விமர்சனத்தை எதிர்த்தோமானால் இன்னும் உரக்க கத்துவார்கள். மறுத்தோமானால் முஷ்டி மடக்குவார்கள். பேசாமல் இருந்தால் தானாக ஓய்வார்கள். எதிர்த்த எழுத்தாளர்கள் பலர் என்னை எதிர்க்கிறோம் என்பதில் அதிகம் விளம்பரமானார்கள். “பாலகுமாரன் முக்கியமானவர் அல்லவா. அவர் செய்தது தவறல்லவா’ என்று என்னுடைய பிரகாசத்தை மையமாக்கி, அதை இருட்டடிப்பு செய்தால் தாங்கள் பிரகாசமாக இருக்கமுடியும் என்று கணக்கு போட்டார்கள்.

அலுவலகத்தில் இருந்தவர்களுக்கு பொறாமை அதிகம் இருந்தது. “நாலாயிரம் சம்பளத்தோட ஃபஸ்ட் ஒய்ஃப். நாலாயிரம் சம்பளத்தோட இரண்டாவது ஒய்ஃப். இவனுக்கு ஆறாயிரம் சம்பளம்’ என்றெல்லாம் துண்டு பேப்பரில் கணக்கு போட்டார்கள். “சம்பளம்தானா, வேற ஏதாவது சொத்து இருக்குங்களா’ என்று கேள்வி கேட்டார்கள். இப்படி அலுவலகத்தில் கேட்ட எவருக்கும் வாழ்க்கைபற்றி எந்தக் குறிக்கோளும் இல்லை. ஜெயிக்கவேண்டும் என்கிற பரபரப்பு இல்லை. “தேடிச் சோறு தினம் தின்று’ என்கிற ஆட்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய அவசரமான வாழ்க்கைக்கு நடுவே என் இரண்டாவது திருமணம் பல்லிடுக்கில் மாட்டிக்கொண்ட புளியோதரை வேர்க்கடலையாய் இருந்தது. குச்சி போட்டு குத்தி அதை அரைத்துத் தின்பதே ஒரு ருசியாக இருந்தது.

லட்சியத்தில் அடையும் வெற்றிதான் கேலிகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் பதிலாக இருக்கமுடியும். நான் எழுதுவதை விடவேயில்லை. எழுதுவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் எதையும் அனுமதிக்கவே இல்லை. கடும் உழைப்பு என்பதற்கு நான் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தேன். ஒரு நாளைக்கு நான்கு மணி நேரமே தூங்கினேன்.

மற்ற நேரங்களில் படித்தேன். எழுதினேன்.

இலக்கிய கூட்டங்களுக்குச் சென்றேன். ஆங்கில நாவல்களும், தமிழ் இலக்கியமும் மாற்றி மாற்றிப் படித்த காலகட்டங்கள் அவை. மூன்று மணி நேரம் எழுந்திருக்காமல் எப்படி படிக்கமுடிகிறது என்று சாந்தா வியந்தாள். குறைவாகத் தூங்க எனக்கு தியானம்தான் உதவியது.

அலுவலகம் போய்வந்து குளித்துவிட்டு திருநீறு இட்டுக்கொண்டு, தெருமுனையில் இருக்கின்ற ஆஞ்சனேயர் கோவிலில் மாலை நேரம் பனியனும் லுங்கியும் மேலே துண்டுமாய் உட்கார்ந்து வெறுமே அரட்டை அடிக்கிற கூட்டம் இருந்தது. “இந்திராகாந்தியைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்’ என்று கேள்வி கேட்டு அவர்களாக பேசுவார்கள். அரசியல் அலசலில் எந்த லாபமும் இல்லை. எந்த முடிவுக்கும் வரமுடியாது. வெறுமே இரண்டேகால் மணி நேரம் உரத்த குரலில் பேசி சிரித்து முட்டாள்தனமாக கலைகின்ற கூட்டம் அது.

யாரை நண்பர்களாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்ற தெளிவு அந்த நேரம் எனக்குத் தேவையாக இருந்தது. வெளிப்பக்கம் யாருமே நண்பர் இல்லை. என் இரண்டு மனைவியர் மட்டுமே நான் நம்புகின்ற நண்பர்கள். உயிர் கொடுக்கும் நண்பர்கள் என்று எனக்கு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எவருமில்லை. விலகி நின்று கரம்கூப்பும் நண்பர்களே எனக்கு அதிகம். இது எனக்கு சௌகரியமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை, என் தினசரி நடவடிக்கை  என் கையில் இருந்தது. நண்பனுக்காக திரைப்படம் போதல், நண்பனுக்காக ஊர் சுற்றுதல், நண்பனுக்காக மூட்டை தூக்குதல் என்பதெல்லாம் எனக்கில்லை. அதேபோல சின்னஞ்சிறு உதவிகளைக் கேட்பதும் எனக்குப் பிடித்தமானதாக இல்லை. என் அறையை நான் சுத்தம் செய்வதுபோல வேறு யாரும் சுத்தம் செய்யமுடியாது. என் மனைவியையும் அதில் நான் ஈடுபடுத்த மாட்டேன். கதை எழுதுவதைப் பற்றி, படித்த இலக்கியம் பற்றி நண்பர்களிடம் பேசுவதில்லை. யாராவது பேசினால் சிறிது நேரம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். மற்றவர்களுடைய எடை மதிப்பு எனக்குள் வரக் கூடாது என்பதே என்னுடைய எண்ணமாக இருந்தது.

இது இவ்விதம் இருக்க, கடவுள் பற்றிய விஷயத்தை நான் எவரோடும் கலந்து ஆலோசித்தது இல்லை. கேள்வி கேட்டதில்லை. ஆன்மிகப் பெரியவர்கள் என்று சிலரிடம் நான் இதைக் கேட்டபோது, அருகே இருப்பவர்கள் சிரிப்பதற்குத்தான் அந்தக் கேள்வியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். “”கடவுள் தூணிலும் இருக்கார், துரும்பிலும் இருக்கார். இதோ இந்த தூணிலும் இருக்கார். போய் உடைச்சுடாதே. பாத்துப் பாத்துக் கட்டினது”

என்று ஒரு பெரியவர் ஜோக் அடித்தார். கூட்டம் சிரித்தது.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவாரோன்னு உங்களுக்கு பயம்” என்று நான் திருப்பி அடித்தேன். நரசிம்மர் வரமாட்டார் என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. வருவார் என்று தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஆனால் அவர் சூட்சுமம் மிகுந்த ஆள்.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவார். அது நிச்சயமா தெரியும். வந்து உன்னைக் கிழிச்சு குப்பையில போட்டாக்கா நான் என்ன செய்வேன். நான் இல்ல கோர்ட்டு கேசுன்னு அல்லாடணும்” என்று சொல்ல, கூட்டம் மறுபடியும் சிரித்தது. என் கேள்வி அபத்தமாய்ப் போயிற்று. இனி எவரிடமும் இதைப்பற்றி கேட்கக்கூடாது; கடவுள் பற்றி விசாரிக்கக்கூடாது என்று நான் தீர்மானம் செய்து கொண்டேன்.

கடவுள் தேடல் என் மன உளைச்சலாய்ப் போயிற்று. மனதின் ஓரத்தில் அது வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. எப்பொழுதெல்லாம் தனிமை கிடைக்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் நான் ஒட்டுமொத்தமாக வாழ்வு என்பது பற்றியும், மரணத்திற்கு அப்பால் உள்ள வாழ்வு பற்றியும், யார் இதை நிகழ்த்துகிறார்கள் என்கிற கேள்வியோடும் அலைந்தேன்…

(தொடரும்)

 

“எனக்கு குரு வேண்டும். நான் சிகரெட் பிடிப்பவன். என்னைப்போலவே சிகரெட் பிடிக்கிற குரு எனக்கு வேண்டும். அவரோடு உட்கார்ந்து நான் ஆன்மிகம் உரையாட வேண்டும். அரைமணி நேரத்திற்குமேல் என்னால் சிகரெட் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. ஒரு சிகரெட் இருந்தால் நான் இன்னும் ஆன்மிகம் நன்றாகப் பேசுவேன். எனக்குத் தெரிந்த பாசுரங்கள் பற்றி, நான் செய்கின்ற புது விளக்கங்கள் பற்றி அவரோடு நான் பேசுவது சந்தோஷமாக இருக்கும். கடவுள் என்றால் என்ன. அவசியம்தானா என்ற கேள்விகளை எல்லாம் சிகரெட்டோடும், காபியோடும் பேசுவது நல்லதென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அப்படிப்பட்ட குரு எனக்கு வேண்டும்.

உங்களுக்கு முன்னே நான் அப்படி இருக்கமுடியாது. நீங்கள் வேறு. நான் வேறு. இந்த சதஸ் எனக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லாமல் இருக்கிறது. ஆனால் அற்புதமாக நடந்துகொண்டிருப்பதை நான் உணர்கிறேன். இதில் பங்குபெற முடியாமல் இருப்பதற்கு எனக்கு துக்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் இனி கற்றுக்கொண்டு உங்கள் முன்னால் நிற்க முடியாது. காலம் கடந்துவிட்டது. நான் கற்றுக் கொண்டதை தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள எனக்கொரு குரு வேண்டும். சிகரெட் பிடிக்கின்ற குரு வேண்டும்.’ எந்த மடையனாவது கேட்பானா.

மனதுக்குள் நான் கேட்டேன். உண்மையோடு எனக்கு இருக்கின்ற உணர்வு  இதை உயரே தூக்கி நிறுத்தியது.

அங்கே ஒருவர் “சங்கர சங்கர ஜெய ஜெய சங்கர’ என்று அரற்றிக்கொண்டிருந்தார். அந்த சதஸினுடைய அமைதியை வெகு நிச்சயமாய் அது கெடுத்தது. அதைச் சொன்னால் இன்னும் உரக்கக் கத்துவார் என்பதுதான் அவர் முகபாவங்கள், உடல் அமைப்பு, நின்ற தோரணைகள் காட்டியது. அவரிடமிருந்து நகரலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் சட்டென்று என்னைத் திரும்பி பார்த்து, மகா பெரியவர் ஒரு சாத்துக்குடி பழம் உருட்டிவிட்டார். அவருக்கு அருகே இருந்த சந்திரமௌலி கண்ணால் ஜாடை காட்டினார். நான் அந்தப் பழம் காலடியில் வருவதற்காக காத்திருந்தேன். ஆனால் எனக்கு அடுத்து இருந்த “ஜெய ஜெய சங்கர’ முன்னே தாவி அந்தப் பழத்தை லபக்கென்று எடுத்துக்கொண்டார். “பெரியவா கருணை பெரியவா கருணை’ என்று அரற்றலாய்க் கூவினார்.

தூரத்திலிருந்து சந்திரமௌலி பல் கடித்துக்கொண்டார். நான் விக்கித்துப்போனேன். பெரியவர் முகம் திருப்பிக்கொண்டார். எனக்கு மிக துக்கமாகப் போயிற்று. “என்ன கிடைக்க வேண்டுமோ அது ஏன் எனக்கு கிடைக்காமல் போகிறது. என்னுடைய தவறென்ன. எதனால் எல்லா இடங்களிலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறேன். ஏன் சரியாக கவனிக்கப்படாமல் நகர்த்தப்படுகிறேன்’ என்று ஒரு வேதனை வந்தது. பல்வேறு விஷயங்கள் இதைப் பற்றி தோன்றின. “அவ்வளவுதான். நீ போ. சிகரெட் பிடிக்கப்போ. இத விடமுடியாது. உனக்கு அப்படியெல்லாம் குரு கிடைக்க மாட்டாங்க’ என்று நினைத்து நான் நகர்ந்துவிடலாமென்று எண்ணிய நேரம், பக்கத்திலிருந்த “ஜெய ஜெய சங்கர’ அவர் மனைவியோடு கொண்டாடி குதூகலித்து நகர்ந்த நேரம், என்னை நோக்கி மகா பெரியவர் வா என்று அழைத்தார்.

அவர் கையில் ஒரு பங்கனப்பள்ளி மாம்பழம் இருந்தது. நான் நாலடி நகர்ந்து பெரியவர் முன்னே போனேன். “”பாலகுமாரா, கையை நீட்டி வாங்கிக்கோ.” சந்திரமௌலி உரக்க கத்தினார். இந்தமுறை வேறு யாரும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் சந்திரமௌலி மிக கவனமாக இருந்தார். நான் குனிந்து கை நீட்டினேன்.

என் உள்ளங்கையில் அந்த மாம்பழம் விழுந்தது. நான் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டேன். பின்னே நடந்தேன். என் கண்களில் நீர் கொப்பளித்தன. அவர் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “நான் கேட்ட குருவை எனக்கு கொடுத்து விட்டீர்கள் என்று புரிந்தது’ என்று நான் தரை தொட்டு நமஸ்கரித்தேன். விலகி வந்தேன்.

வாசலில் சந்திரமௌலி மறித்தார். “”யாருக்கும் துண்டுபோட்டுக் கொடுத்துடாதே. உனக்கு கொடுத்த பிரசாதம். நீயே தின்னு. அத்தனையும் தின்னு” என்று எச்சரித்து மடமடவென்று சதஸ் நோக்கி ஓடினார். சந்திரமௌலி என்ற தாடிவைத்த, குடுமிவைத்த, ஆகிருதியான அந்த மனிதரை வாழ்வின் கடைசி மூச்சுவரை என்னால் மறக்கமுடியாது. அந்த முகத்தை நான் பதித்துவைத்திருக்கிறேன். மாம்பழம் மொத்தமும் காஞ்சிபுரத்து காமாட்சி அம்மன் கோவில் குளக்கரையில் அமர்ந்து, மேகம் சூழ்ந்த அந்த வானத்திற்குக் கீழே நிதானமாக சாப்பிட்டு, குளத்தில் கை அலம்பி, தோளையும் மார்பையும் துடைத்துக்கொண்டேன். அதையும் மேல் வேட்டியால் துடைத்து மெல்ல கோவிலைச் சுற்றி வெளியே வந்தேன்.

ஊருக்கு வந்து விஷயத்தைச் சொன்னேன். “”பார்ப்போம். இனியாவது நல்லது நடக்கறதா பார்ப்போம்” என்று வீட்டில் உள்ளோர் சந்தோஷப்பட்டார்கள். அந்த நேரங்களில் யானை துரத்துவதுபோன்ற கனவுகள் அடிக்கடி வந்தன. ஒரு யானைக்கூட்டம் என்னைத் தேடுகிறது. எந்த சந்தில் நுழைந்தாலும் மடக்குகிறது. மிகச்சிறிய சந்தில்கூட அது இடித்துக்கொண்டு வருவதற்கு முயற்சிக்கிறது. துதிக்கையை நீட்டி தொடுவதற்கு முயல்கிறது. உஸ் என்று முகத்தில் காற்று அடிக்கிறது. நான் தப்பித்து ஓட நினைத்தால் மிகப்பெரிய கூட்டம் துரத்துகிறது. அதில் குறிப்பாய் ஒரு யானை என்னை கரம் வைத்து விரட்டியது. அதன் கழுத்திலே மணி. அந்த மணி ஓசை கேட்காமலிருக்க, மணி ஆடாதபடி கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டு சப்தமில்லாமல் அந்த யானை பின்னே வந்தது. என் இடுப்பை வளைத்து தூக்கி தன் தலையில் வைத்துக்கொண்டது. யானை என்னை கொல்ல முயற்சிக்கவில்லை. வேறு ஏதோ சொல்ல முயற்சிக்கிறது. ஆனால் கேட்கின்ற பொறுமை என்னிடம் இல்லை. நான் யானையைக் கண்டு பயந்தேன். பயந்ததாலேயே “சீச்சீ, என்ன இந்த கனவு’ என்று விலக்கினேன். நான் யானையிடம் காது கொடுத்து எந்த செய்தியையும் கேட்கவே இல்லை. அது மிகப்பெரிய தவறு. அதை கெட்ட கனவு என்று நினைத்தது பிசகு.

வேறொரு நாள் வேறொரு கனவு. மெரினா பீச்சில் ராகவேந்திரர் சமாதி. அதை வலம்வந்து கொண்டிருக்கையில் நீரிலிருந்து யானைகள் வந்து என்னை விரட்டுகின்றன. நான் மணலில் ஓட, என்னைவிட வேகமாக வந்து என்னை விரட்டுகின்றன. மறுபடியும் கனவுக்கு பயந்து எழுந்துவிட்டேன். உடம்பெல்லாம் வியர்த்திருந்தது. ஆனால் ராகவேந்திரர் சமாதியைத் தொட்டதும், கட்டிக்கொண்டதும், வலம்வந்ததும் மிகப் பசுமையாக இருந்தது. ஒருவேளை என் குரு ராகவேந்திரரோ… அங்கு போகவேண்டுமோ. நான் கவலைப்படத் துவங்கினேன்.

என் வீட்டு மேல்மாடியில் கண்மூடி உட்கார்ந்திருக்கின்ற இரவு நேரங்கள் அதிகரித்தன. நாடி சுத்தி, மந்திரஜெபம், ஆழ்ந்து உள்ளே கவனித்தல், மறுபடியும் மந்திர ஜெபம், திரும்பவும் நாடி சுத்தி, திரும்பவும் மனதை கவனித்தல், உட்கார்ந்தபடி தியானித்தல், நடந்தபடி தியானித்தல், நின்றபடி, எங்கோ எதையோ பார்த்தபடி உள்ளே கவனித்தல் என்று பல விவகாரங்கள் என்னுள் ஏற்பட்டன. குரு எதற்கு. நாமே முயற்சி செய்தால் என்ன என்ற எண்ணமும் ஒரு பக்கம் வளர்ந்துவந்தது.

இரு மனைவியருக்கும் சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவு. அந்த இரண்டு நாளும்- சனிக்கிழமை வீடு ஒழித்து வைப்பதும், புதிதாக ஏதாவது செய்து சாப்பிடுவதும், பிற்பகல் டிவியோடு உட்கார்ந்து கொள்வதும், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நன்கு தூங்குவதும் அவர்களுடைய இனிமையான பொழுதாகப் போயின. அந்த இரண்டு நாளின் பலத்தில் அவர்கள் ஐந்து நாட்களையும் ஓட்டினார்கள். அவர்கள் வீட்டில் இருப்பதால் நான் சனியும், ஞாயிறும் வெளியே கிளம்புவேன். இரண்டு நாள் உடுப்புகளோடு தோளில் பை மாட்டிக்கொண்டு எக்மோருக்குப் போய் ஏதாவது ஒரு ஊருக்கு டிக்கெட் எடுப்பேன். அதுவரை எந்த திட்டமும் இருக்காது. இந்த நாள் இந்த ஓட்டலில் தங்குவது, அங்கு சாயந்திரம் இங்கு சாப்பிடுவது, மறுநாள் இந்த ஓட்டலுக்குப் போவது என்கிற திட்டமிடும் சிக்கல்களில் நான் சிக்கவேயில்லை. அது மிகப்பெரிய அபத்தமாகப்பட்டது.

இதை ஒரு கட்டுரையாக, “எனக்கு முன்னால் இருப்பவர் எந்த ஊருக்கு டிக்கெட் வாங்குகிறாரோ அந்த ஊருக்கு நானும் டிக்கெட் வாங்குவேன்’ என்று எழுத, ஒரு பெண் எழுத்தாளி “முன்னால் இருப்பவர் பிளாட்பாம் டிக்கெட் வாங்கினால் பாலகுமாரன் எந்த ஊருக்குப் போவார்’ என்று முட்டாள்தனமாக கேட்டிருந்தார். “நான் சென்னையிலேயே சுற்றி இருப்பேன்’ என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் ஒருமுறைகூட முன்னால் இருப்பவர் பிளாட்பாம் டிக்கெட் வாங்கவில்லை. அது தனி கௌன்டர் என்பது அந்த எழுத்தாளிக்குத் தெரியவில்லை.

தஞ்சையும், மதுரையும், திருநெல்வேலியும் இப்படி போய் வந்திருக்கிறேன். திருச் செந்தூரின் வள்ளி குகையில் வெகுநேரம் நின்றேன். இப்பொழுது இருப்பதுபோல கட்டடங்கள் அன்று இல்லை. ஒரு சிறிய குகை. சிறிய நுழைவாயில். ஏறி இறங்கி உள்ளே போக வேண்டும். கைகூப்பி தரிசனம் செய்துவிட்டு வரவேண்டும். சிலசமயம் அர்ச்சகர்கூட நான் போகும்போது  இல்லை. சிலையைத் தொட்டுத் தழுவ யாரும் தடை சொல்லவில்லை. நான் அங்கு கைகூப்பி, “என்னை முன்னேற்றம் செய்து வை.

எனக்கு நல்ல குரு வேண்டும்’ என்று வேண்டினேன். இப்பொழுதும் அந்த வள்ளி குகை நல்ல அதிர்வுகள் உள்ள, சக்தி உள்ள இடமாகத் தெரிகிறது. அங்கு பிரார்த்தனைகள் கேட்கப்படுகின்றன என்பது என் எண்ணம்.

திருநெல்வேலியில் கோமதி அம்மன் சந்நிதியின் உள்ளே ஒரு உதறல் ஏற்பட்டது. படுத்துத் தூங்கவேண்டும்போல் ஒரு மயக்கம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அது மரியாதை இல்லை. ஆனால் தூணில் சாய்ந்து வெகுநேரம் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

சோமசுந்தரருடைய சந்நிதி, லிங்கத் திருமேனி மிகவும் கவர்ந்தது. தஞ்சையில், குடந்தையில், சோழதேசத்தில் பல கோவில்கள் ஏறி இறங்கினேன்.

பெரிய கோவிலில் வெகுநேரம் கிடந்தேன். அங்கு தூங்க முடிந்தது. தூக்கம்கூட இல்லை. வெறுமே உடம்பைக் கிடத்தி மனதை ஒரு நிலைக்கு கொண்டுவருதல். கிறங்கித் தூங்க யாரோ எழுப்பினார்கள். “கோவிலில் என்ன தூக்கம், எழுந்திரு’ என்றார்கள். கொஞ்சம் கீச்சுக் குரலாக இருந்தது. நான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். ஆனால் யாரும் இல்லை. கண்ணுக்கு எட்டியவரை ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. வேறுபக்கம் போய் இன்னொரு திசை பார்த்து உட்கார்ந்து தூணில் சாய்ந்து கண்மூடிக் கிடக்க, “அப்புறம், வேறு என்ன விசேஷம்’ என்று யாரோ அருகில் அமர்ந்தார்கள். “சொல்லுங்க’ என்று வாய் திறந்து பேசினேன். அவர்கள் தொண்டை கனைத்து ஏதோ பேசினார்கள். வார்த்தைகள் குழப்பமாக இருந்தன. எனக்குப் புரியவில்லை. “யாரது’ என்று எழுந்தால், அருகே யாரும் இல்லை. எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்தது. இந்த இடம் சரியில்லையோ என்று தோன்றியது. எழுந்து நடக்க, இந்த கேள்வியோடு தடுமாற, “எல்லாம் சரிதான். உனக்குதான் வாய் கெட்டுப்போச்சு’ என்று யாரோ யாரையோ சொன்னார்கள். ஒரு புளியோதரை பற்றிய பேச்சு அது என்பது சிறிது நேரத்தில் தெரிந்தது. ஆனால் “எல்லாம் சரிதான். உனக்கு கெட்டுப்போச்சு’ என்பதுதான் எனக்கு செய்தியாக இருந்தது. என்ன இது. இந்த இடம் என்ன சொல்கிறது. நான் தவித்தேன்.

நல்ல வெய்யில். பிடறி, முதுகு எல்லாம் வியர்வை. காலில் சூடு ஏறியது. சுவரோர நிழல் நிழலாக நடந்து மறுபடியும் இரண்டாம் கோபுரத்திலிருந்து விமானம் பார்க்க, விமானத்தில் யாரோ நடமாடுவதுபோல் இருந்தது. யார் ஏறியிருப்பார்கள் என்று உற்று கவனிக்க, அது பறவைகளின் அசைவாக இருந்தது. பெரிய உருவமாகப்பட்டதே என்று பார்க்க, “”நல்லா கட்டியிருக்காங்க இல்ல சார்”. யாரோ அருகே வந்து நான் விமானத்தை வியப்பதாக நினைத்தார்கள். நான் “”ஆமாம்” என்றேன்.

“”இதை கட்டினவன் எவ்வளவு கெட்டிக்காரனா வாழ்ந்திருப்பான் இல்ல. இராஜராஜன்னு சொல்றாங்க. அப்பா, புள்ள இரண்டு பேரும் தஞ்சாவூரை ஆட்சி பண்ணாங்களாம். அப்பனவிட புள்ள கெட்டிக்காரனாம். அவன் தனியா கோவில் கட்டியிருக்கானாம்.” எந்தவித கூச்சமும் இன்றி அவர் பேசிக்கொண்டு போனார்.

அவருக்குத் தெரிந்ததைவிட எனக்கு குறைவாகத்தான் தெரிந்திருந்தது. அந்த அரட்டையில் மனம் சற்று கலைந்திருந்தது. கூர்மையோடு பார்ப்பது மறைந்துவிட்டது. போவார் என்று காத்திருந்தேன். அவர் நகர்வதாக இல்லை. நான் மூன்று முறை சுற்ற வேண்டும் என்று நினைத்து தோள் பையோடு அந்த கோவிலை வலம் வந்தேன். ஒரு வேண்டுதல் போலவும் இருந்தது. ஆனால் உள்ளே இருக்கும் சிவலிங்கம் கவரவேயில்லை. அந்த கோவிலின் விமானமும், அதன் சுற்று மண்டபங்களும்தான் எனக்கு வியப்புக்குரியவையாக இருந்தன. இரண்டாவது கோபுரத்தினுடைய சிலைகள் கொஞ்சம் அதிரடித்தன. சரி, கோவிலுக்குள்ளே போய் விடைபெற்று வரலாம் என்று நினைத்து முன்பக்க படி வழியாக முன்னால் நடந்து துவாரபாலகர் சிலையைத் தொட்டேன். நிமிர்ந்து கவனித்தேன். என்ன உயரம். என்ன அகலம். எவ்வளவு அழகு.

வெகுநேரம் அந்த இரண்டு துவாரபாலகர் களை தடவிப் பார்த்துவிட்டு, அவற்றை உற்று உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, இப்படிப்பட்ட திரட்சியான உடலுறுதியைக் கொண்ட மனிதர்கள் சோழ தேசத்தில் இருந்திருப்பார்களோ என்ற கற்பனையில் ஈடுபட்டு, மாறி மாறி இரண்டு துவாரபாலகர்களைப் பார்த்தபடி இடதுபக்கப் படியிலும், வலதுபக்கப் படியிலும் ஏறி இறங்கியபடி, அங்கிருந்து மனதால் நந்தியை நகர்த்திவிட்டு, இரண்டாம் கோபுரத்தையும், முதலாம் கோபுர வாசலையும் பார்த்தபடி, எவ்வளவு பெரிய திறந்தவெளி முற்றமாக இருந்திருக்கும். எங்கிருந்து பேசியிருப்பான்- எங்கு நின்றிருப்பான் என்று, அந்த மண்டபத்திலிருந்து முன்னே ஏறிச்செல்லும் படிகளையும் மனதிலிருந்து அகற்றி, நந்தி மண்டபத்தையும், நந்தியையும் அகற்றி, ஒரு பெரும் பரப்பை மனதில் உருவாக்கி, கோவில் மண்டபத்திலிருந்து மக்களை இராஜராஜன் பார்த்திருப்பான். இந்தப் பக்கம் யார், அந்தப் பக்கம் யார், பின்னே யார், எந்த இடத்தில் பெண்டிர் நின்றிருப்பார்கள். இந்த இடத்திலா, இந்த இடத்திலா, இந்த இடத்திலா என்று நான் பைத்தியம்போல் யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அந்த நேரம் இராஜராஜனைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது. “பொன்னியின் செல்வன்’ தாக்கம் அதிகம் இருந்தது. ஆனால் பொன்னியின் செல்வனில் மாமன்னர் இராஜராஜர் இல்லை.

அவர் வாழ்க்கை முழுவதுமாக அங்கு சொல்லப்படவில்லை. ஆனால் எனக்கு அருண்மொழி முக்கியமாகப்படவில்லை. வந்தியத்தேவரும் என்னுடைய வீரர் அல்ல. அங்கே இராஜராஜனுக்கு அடுத்தபடி இராஜேந்திரனும், இராஜராஜனுக்கு இன்னொரு பக்கம் கிருஷ்ணன் இராமரான பிரம்மராயரும், பிரம்மராயருக்கு அடுத்தபடி அவர் மகன் அருண்மொழிப்பட்டனும், பெண்டிர்களில் பஞ்சவன்மாதேவியும் முக்கியம் என தோன்றியது.

நீலகண்ட சாஸ்திரிகளை மேலோட்டமாகப் படித்தது மனதில் இருந்தது. கல்வெட்டுகள்பற்றி எனக்குத் தெரியவில்லை. அவற்றைப் பற்றி எனக்கு சொல்லப்படவும் இல்லை. எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு கட்டடக் கலை. எவ்வளவு பேர் இதில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள். எத்தனை கற்கள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்றன. எவரெவர் முதுகில் ஏற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் கல்லை, இந்தத் தூணை எத்தனை பேர் தூக்கியிருப்பார்கள். இந்தத் தூணைப் படுக்கப்போட்டால், ஒரு இடத்திலிருந்து இந்த மண்டபத்திற்கு கொண்டுவர யார் யார் தயவு தேவையாய் இருக்கும். எந்தவிதமான முயற்சியில் இவர்கள் இதைக் கொண்டுவந்திருப்பார்கள் என்று நான் யோசிக்கத் துவங்கினேன்.

அந்த விளிம்பிலிருந்து துவாரபாலகர் வரை நான் சுற்றிச் சுற்றி வந்தேன். அங்கிருந்து கருவறை நோக்கிப் பார்த்தேன். ஒரு கற்பூர தீபம் உயரே எழுப்பிக் காட்டப்பட்டது. உள்ளே உதறியது. கிட்டத்தட்ட ஐம்பது மீட்டர் தூரம் இருக்கும். சுமார் மூன்று நான்கு நிலைகளை தாண்டியது. உள்ளே கருங்கல் சிவலிங்கம். பிரம்மாண்டம். வெகுதொலைவில் இந்த இடத்தில்தான் இராஜராஜர் நின்றிருப்பார். இங்கு நின்றுதான் கைகூப்பி ஆரத்தியை கவனித்திருப்பார். நடுவே இரண்டு பக்கமும் இருக்கின்ற மனிதர்கள் நிச்சயம் கண்ணுக்குப் படாது. அவர்கள் இருட்டோடு இருட்டாக நின்றிருப்பார்கள். உற்று கவனித்தாலொழிய ஒன்றும் புரியாது. அர்ச்சகர்கள் முகம்கூட அவ்வளவு தெளிவோடு இருக்காது.

பளபளக்கின்ற எண்ணெய் தடவிய சிவலிங்கமேனி, பளிச்சென்று பச்சைநிற ஆடை, சார்த்திய பூமாலை, செண்பக கொத்து, வில்வ மாலை. இவைதான் அலங்காரமாக வைக்கப்பட்டிருக்கும். வெறும் சந்தனமும், குங்குமமும், விபூதிப்பட்டையும் மின்னியிருக்கும். மறுபடியும் ஆரத்தி மின்னியபோது ஹோவென்று கத்த வேண்டும்போல் இருந்தது. அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு வேகம் கிளம்பியது. உடம்பு ஆடியது. மயங்கி விழுந்து விடுவேனோ என்று தோன்றியது. “அவரைத் தழுவிக்கொள்ள வேண்டுமே, அவரைத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டுமே’ என்ற ஆசை எனக்கு ஏற்பட்டது. பிரகதீஸ்வரரை ஆவுடையார்மீது கால்வைத்து ஏறி அந்த பாணத்தை அணைத்துக் கொள்ளவேண்டுமென்று தோன்றியது. இறங்கி நின்று சுற்றிவந்து பார்க்கவேண்டும்போல் தோன்றியது. அங்கெல்லாம் இராஜராஜன் நடந்திருப்பாரல்லவா. மிகச்சிறந்த அந்தணர்களும் போர் வீரர்களும் நடந்திருப்பார்களல்லவா என்ற எண்ணம் வந்தது. கைதேர்ந்த சிற்பிகள் நின்றிருப்பார்கள் அல்லவா. அவர்களெல்லாம் ஒன்றுகூடித்தானே சிவலிங்கத்தை நிலைநிறுத்தியிருப்பார்கள் என்ற எண்ணம் வந்தது. அது அற்புதமான நேரம். அது ஆன்மிக நேரம்.

அதேசமயம் அது, சரித்திரத்தின்மீது என் கவனம் முற்றிலும் திருப்பிய நேரம். மனிதர்கள் சாமான்யர்கள் அல்ல. சாமான்யமானவர்களால் இப்பேர்ப்பட்ட விஷயத்தை ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு செய்திருக்க முடியாது. மிகச் சிறந்த குழு ஒன்று ஒன்றிணைந்து இந்த விமானத்தை உயர்த்தியிருக்கிறது. இது டீம் ஒர்க்கா, தலைமையா. இரண்டும்தான். ஒருங்கிணைத்த ஒரு தலைமைதான். அந்த கவர்ச்சியான தலைமைக்குக்கீழே, அந்த கவர்ச்சியைப் பயன்படுத்தி மிகச் சிறப்பாக திட்டங்கள் வகுத்த நிர்வாகிகள்தான். யாரெல்லாம் நிர்வாகி.

மனம் தேடத்துவங்கியது.

இதற்கு முன்பு பலமுறை அந்தக் கோவிலை சுற்றிப் பார்த்திருக்கிறேனே தவிர, அந்த முறைதான், டிராக்டர் கம்பெனியிலிருந்து வெளியே வந்தபிறகுதான் இந்த விஷயத்தை நிச்சயம் எழுதவேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். எழுதி எழுதி எனக்கு ஒரு பக்குவம் வந்திருந்தது. என்னுடைய இடுப்பில் பேனா என்ற வாள் சுகமாக சொருகப்பட்டிருந்தது. அந்த வாளால் எதையும் சாதிக்கமுடியும். அந்தப் பேனாவால் எதையும் நல்ல உரைநடையாக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. நான் இவரைப் பற்றி இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்னும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

யார் சொல்லித் தருவார்கள் என்று ஏங்கினேன்.

திருவையாறு, திருவலஞ்சுழி என்று சுற்றினேன். அருங்காட்சியகத்தில் அலைந் தேன். இலக்கில்லாத, முறையில்லாத, ஒரு ஒழுங்கில்லாத பயணம். ஆனால் மிகப்பெரிய உத்வேகம் கொடுத்தது. திட்டமிடல் என்பது இல்லாது இதைத் தொடவே முடியாது என்பது புரிந்தது. திட்டமிடல் என்றால் என்ன என்று எனக்கு டிராக்டர் கம்பெனி சொல்லித் தந்திருந்தது. ஒரு விஷயத்தை எங்கிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும்- எப்படி படிப்படியாக முன்னேறவேண்டும் என்பதை நான் மனனம் செய்துவைத்திருந்தேன்.

(தொடரும்)