திருமாலே தெய்வமென்றான் வாழி!

புழு, நாய், கழுதை, பன்றி, ஒட்டகம் ஆகியவற்றைக் காட்டிலும் நர ஜென்மம் மிகச் சிறந்தது என்று பாகவதம் சொல்கிறது. இந்த மானிடப் பிறவி எடுத்தும் நாம் இறைவன் நாமத்தைச் சொல்லாமலும் கேட்காமலும் இருந்தால் நர ஜென்மம் சிறந்ததென்று எப்படிச் சொல்லமுடியும்? நாய், பன்றி, கழுதையாகப் பிறந்திருந்தால் இறைவன் திருப்பெயரைச் சொல்ல முடியுமா?

விலங்கினங்களையும், பறவைகளையும் படைத்த பிரம்ம தேவனுக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை. மனிதப் பிறவியை படைத்த பிறகுதான் திருப்தியடைந்தார். காரணம், மனிதப் பிறவியில்தான் அங்கபூர்த்தி, புத்தி, சக்தி எல்லாமே முழுமையாக இருக்கிறது. அங்கங்களைக்கொண்டு தொண்டு செய்யலாம். புத்தியால் பிரும்ம விசாரம் செய்யலாம். இப்பிறவியிலேயே மோட்ச இன்பத்தை அடைந்துவிடலாம். மறுபடியும் நீச யோனிகளில் பிறக்கவேண்டிய அவசியமே இருக்காது. மனிதப் பிறவியில் கிடைத்துள்ள புத்தியையும் பலத்தையும் இளமையையும் பக்தி மார்க்கத்தில் செலுத்தி பயனடைய வேண்டும். இறைவனைக் காண்பதே மனிதப் பிறவியின் லட்சியமாகும். இதனை பக்தியால் எளிதாக அடையலாம்.

சைவ சித்தாந்தம் இறைவனையடைய சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நான்கு படிகளைச் சொல்லியுள்ளது. தாச மார்க்கம், சத்புத்திர மார்க்கம், சகமார்க்கம், சன்மார்க்கம் என்று நான்குவித பக்தி நெறிகளை வகுத்தார்கள்.

இறைவனை ஆண்டானாகவும், நம்மை அடிமையாகவும் கருதி வழிபடுதல் தாச மார்க்கம். இதை உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டியவர் திருநாவுக்கரசர். இறைவனை தந்தையாகவும் நம்மை குழந்தையாகவும் நினைத்து வழிபடுதல் சத்புத்திர மார்க்கம். இதை உலகில் நிலைநாட்டியவர் திருஞானசம்பந்தர். இறைவனை தோழனாகக்  கருதி வழிபடுதல் சகமார்க்கம். இதை விளக்கியவர் சுந்தரர். இறைவனை ஆன்மாவிற்கு உயிராய் நினைத்து வழிபடுதல் சன்மார்க்கம். இந்த ஞானமார்க்கத்தில் நின்று இதை உலகிற்கு போதித்தவர் மாணிக்கவாசகர். இந்த நான்கு நெறிகளில் ஒன்றைமட்டுமே பின்பற்றினாலும் முடிவில் ஞானம்பெற்று சிவானந்தப் பேறும் முக்தியும் பெறலாம்.

இந்த நால்வருமே இறைவனைப் பாடி, இறைவனை நேரில் தரிசித்து இறையின்பம் பெற்றவர்கள். மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருவாசகம் மிகவும் ஏற்றம் கொண்டது. “திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்’ என்பர். இறைவன் நம் எண்ணங்களுக்கு எட்டாதவர். அவருடைய  திருவடிக்கழல்களை அடைய நமக்கு அருள்புரிவது திருவாசகப் பாடல்கள். “மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகப் பாடல்களினால் விலங்குகளும், பறவைகளும்கூட மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றுவிடும்’ என்று அருட்பிரகாச வள்ளலார் புகழ்ந்துபேசுவார்.

பாண்டிய நாட்டில், வைகைக் கரையிலுள்ள திருவாதவூர் என்ற திருத்தலத்தில்தான் மாணிக்கவாசகரின் அவதாரம் நிகழ்ந்தது. சிவபக்தியில் சிறந்த சம்புபாதாச்சாரியார்- சிவஞானவதி தம்பதியருக்கு கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டில் தவப்புதல்வனாக அவதரித்தார். சைவ சமயம் தழைத்தோங்கவும், மக்கள் மனதிலுள்ள அறியாமை எனும் இருள் நீங்கவும் ஞான சூரியனாக வந்தவர். இவர் பிறந்த ஊரின் பெயரிலேயே, திருவாதவூரர் என்றழைக்கப்பட்டார். திருவாதவூரர் பதினாறு வயதிற்குள் பல கலைகளைக் கற்றுணர்ந்து கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்கினார். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிவபக்தியில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். இவருடைய பெருமைகளை உணர்ந்த பாண்டிய மன்னன் முதலமைச்சர் பதவியில் அமர்த்தினான்.

அமைச்சர் பதவியில் இருந்தாலும் ஆண்டவன் நினைவை மறக்காமல் நெஞ்சமதில் சிவசிந்தனையோடு இருந்தார்.

திருவாதவூரரின் மேதாவிலாசத்தைக் கண்டு பாண்டிய மன்னன் “தென்னவன் பிரம்மராயன்’ என்ற பட்டத்தைக் கொடுத்தான். ஒருசமயம் கிழக்கு கடற்கரையில் நல்ல குதிரைகள் விற்பனைக்கு வந்திருப்பதாக ஒற்றர்மூலம் அறிந்த மன்னன், பொன்னையும் பொருளையும் திருவாதவூரரிடம் கொடுத்து குதிரைகள் வாங்கி வரும்படி அனுப்பி வைத்தான்.

யாருக்கு- எப்போது இறையருள் கிட்டுமென் பது தெரியாது. குதிரைகள் வாங்கச் சென்ற திருவாதவூரரை ஆட்கொண்டு அருள்புரிய சிவ பெருமானே வயது முதிர்ந்த அந்தண வேடம் பூண்டு அழகான சோலையொன்றில் குருந்த மரத்தடியில் வீற்றிருந்தார். அவரைச் சுற்றி சிவகணங்கள் சீடர் களாக அமர்ந்து வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்தணர் வடிவில் இருந்த சிவபெருமானைக் கண்டு திருவாதவூரர் தன்னை மறந்த நிலையில் ஈசன் அடிபணிந்து நின்றார். தான் வந்த வேலையை மறந்தார். இரும்பை காந்தம் இழுப்பதுபோல திருவாதவூரரின் உள்ளத்தை சிவபெருமான் இழுத்தார். அமைச்சர் பதவியைத் துறந்து தவக்கோலம் பூண்டார். தன்னை ஆட்கொண்டு அருள்புரிந்த சிவபெருமானை பாடத் தொடங்கினார். தேனினும் இனிய திருவாசகம் திருவாதவூரரின் உள்ளத்திலிருந்து அருவியாகப் பொழிந்தது. “நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள்வாழ்க’ என்று கண்ணீர் மல்கப் பாடினார். திருவாதவூரரின் பக்தியையும், பிரேமையையும் கண்டு சிவபெருமான், “மாணிக்க வாசக’ என்று அன்புடன் அழைத்து, “மேலும் பாடுக’ என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். இறைவனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மாணிக்கவாசகர் குதிரைகள் வாங்க பாண்டிய மன்னன் தந்த பொருட்களையெல்லாம் திருப்பெருந்துறையில் சிவப்பணிக்கே செலவழித்துவிட்டார்.

எல்லாரும் குருவைத்தேடிச் செல்வர். இங்கு மாணிக்கவாசகரைத் தேடி இறைவனே குருவாக வந்து அருள்புரிந்தது விந்தை.

குதிரைகள் வாங்கச் சென்றவர் வராததனால்
பாண்டிய மன்னன் “குதிரைகளுடன் வரவும்’

என்று அரசாணை அனுப்பினான். மாணிக்கவாசகரோ மன்னன் அளித்த பொன்னையும் பொருளையும் ஆலயம் அமைக்க அர்ப்பணித்துவிட்ட நிலையில், சிந்தையில் சிவனை நினைத்து பக்தியால் உருகினார். அடியார்களுக்கு அடியவர் அல்லவா ஆண்டவன். உடனே ஒரு அசரீரி வாக்கு, “மாணிக்கவாசக, ஆவணி மூலத்தன்று குதிரைகள் வரும். நீர் மதுரை செல்’ என்றது. அதன்படியே ஆவணி மூலத்தன்று காட்டிலுள்ள நரிகளையெல்லாம் பரிகளாக்கி, தானும் வேதப்பரி எனும் சேவகனாகி வந்தார். இரவில் அந்த குதிரைகளெல்லாம் மீண்டும் நரிகளாகி அங்குள்ள குதிரைகளைத் துன்புறுத்தி, நாட்டு மக்களின் உறக்கத்தையும் கெடுத்து காட்டிற்கே சென்றுவிட்டன.

பாண்டிய மன்னன் சினம்கொண்டு, இதற் கெல்லாம் காரணம் மாணிக்கவாசகரே என்றெண்ணி வைகையாற்று மணலில் வெயிலில் அவரை நிறுத்திக் கொடுமைசெய்தான். பக்தனின் நிலையைக் கண்டு பசுபதியான பரமேஸ்வரன் அடுத்த வினாடியே வைகையாற்றில் வெள்ளம் பெருகும்படிச் செய்தார். வெள்ளம் கரையை உடைத்துக்கொண்டு ஊருக்குள் பெருகிற்று. பதறிய பாண்டிய மன்னன் வீட்டிற்கு ஒருவர் வந்து மண்சுமந்து கரையை அடைக்கவேண்டுமென்று ஆணை பிறப்பித்தான்.

மதுரையில் வந்தி என்ற சிவபக்தை பிட்டுவிற்றுப் பிழைத்துவந்தாள். தன் பங்குக்கு கரையை அடைக்க ஆள் இல்லையே என்று பரமனைத் துதித்தாள். கூத்தபிரானே கூலியாளாக வந்து வந்தியிடம் பிட்டை வாங்கி உண்டு, மண் சுமக்கும் பணியில் பாண்டிய மன்னனிடம் பிரம்படியும் பட்டார். பரமேஸ்வரன்மேல் பட்ட அடி அகிலமெங்கும், அயன், அரி, இந்திராதி தேவர்கள் உள்பட பாரெங்கும், பாண்டிய மன்னன் மேலும் பட்டது. அவ்வளவில் இறைவன் மறைந்தருளினார். அரிமர்த்தன பாண்டிய மன்னன், மாணிக்கவாசகருக்காக மகேஸ்வரனே வந்து திருவிளையாடல் நிகழ்த்தியுள்ளார் என்று புரிந்துகொண்டான். தான் செய்த பிழையை பொறுத்தருளும்படி மாணிக்கவாசகரிடம் மன்றாடினான்.

இறைவன் தன் பொருட்டு நிகழ்த்திய திருவிளையாடல்களையெல்லாம் மாணிக்க வாசகர் பற்பல பாடல்களில் பாடி உருகுகிறார்.

அவர் பாடிய திருவாசகத்தில் சிவபுராணம், அச்சோ பதிகம், திருவெம்பாவை போன்று 51 தலைப்புகளில் 660 பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். திருவாசகத்தில் இடம் பெற்றுள்ள திருவெம்பாவை பாடல்களை மார்கழி மாதத்தில் ஆலயங்களில் ஒலிப்பதை இன்றும் நாம் கேட்டு மகிழ்கிறோம். திருவாசகத்திலுள்ள “திருச்சாழல்’ என்ற பாடல், ஈழ மன்னரின் ஊமைப் பெண்ணை பேசவைத்தது பேராச்சரியம். “தாயிற் சிறந்த தயாவான தத்துவனே’ என தாயினும் இனியவன் இறைவன் என்று கசிந்துருகிப் பாடுகிறார். மாணிக்கவாசகர் காஞ்சிபுரம் வந்து கச்சி ஏகம்பனைத் தொழுதபோது ஈசனே ஒற்றை வில்கொண்டு காட்சி யளித்தார். “ஏகம்பத்து உறை எந்தாய் போற்றி பாகம் பெண்ணும் ஆனாய் போற்றி’ என்று பரவசமாகிப் பாடினார்.

இறுதியாக, ஆகாயத்தலம் எனப்படும் ஞானத் தலமான தில்லைக்கு வந்தார். அங்கும் ஆடல் வல்லானைத் துதித்து பல பாடல்களைப் பாடினார். மாணிக்கவாசகரின் பாடல்களை உலகிலுள்ள மாந்தர்கள் எல்லாரும் பாடி உய்யவேண்டுமென்று, ஸ்ரீபரமேஸ்வரனே மானிட வடிவம் தாங்கி மாணிக்க வாசகர் இருக்கும் இடம் வந்தார்.  “ஐயா, நீர் பாடிய திருவாசகப் பாடல்களை உலகிலுள்ள எல்லாரும் பாடி மேன்மை பெறவேண்டும். நீங்கள் பாடுங்கள்; நானே எழுதுகிறேன்’ என்று சொன்னார். மாணிக்கவாசகர்  வியந்து பாடுகிறார். அவை முழுவதையும் மகேஸ்வரன் எழுதி, இறுதியில் “மாணிக்கவாசகர் பாட, அழகிய சிற்றம்பலக் கூத்தன் எழுதியது’ என்று முடித்து ஏட்டுடன் மறைந்தார்.

மறுநாள் காலை சிதம்பரம் நடராஜர் ஆலயத்தில், நடராஜர் சந்நிதிக் கதவுகளைத் திறந்த தீட்சிதர்கள் இறைவனின் பஞ்சாட்சர படியில் ஏட்டுச்சுவடிகள் இருப்பதைக் கண்டனர்.

அதைப் பிரித்துப் படித்தபோது திருவாசகத்தின் 660 பாடல்களும் இருந்தன. அதில் “மாணிக்கவாசகர் பாட, அழகிய சிற்றம்பலக் கூத்தன் எழுதியது’ என்றிருந்ததைக் கண்டு ஆனந்தமும் ஆச்சர்யமும் அடைந்தனர். என்னே திருவாசகத்தின் பெருமை! செய்தியறிந்த மாணிக்கவாசகர் பரமனின் கருணையை எண்ணி உருகினார். அங்குள்ள தீட்சிதர்கள் மாணிக்கவாசகரிடம், “”ஐயா, திருவாசகம் முழுவதும் படித்து நாங்கள் பேரானந்தம் அடைந்தோம். அதன் பொருளை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்” என்றார்கள்.

அதற்கு மாணிக்கவாசகர் அங்கு எழுந்தருளி யிருந்த நடராஜப் பெருமானை சுட்டிக்காட்டி, “”ஜோதியுடன் சேர்ந்து ஜோதியாக நிற்கிறானே, அவன்தான் திருவாசகத்தின் பொருள்” என்றார்.

இறுதியில் மாணிக்கவாசகர் தில்லை நடரா ஜப் பெருமானோடு இரண்டறக் கலந்தார்.

திருவாசகம் அன்னிய நாட்டினரையும் ஆட் கொண்டது. ஐரோப்பிய தத்துவஞானி ஜி.யூ. போப் என்பவர் தமிழகம் வந்தபோது, தமிழ் பயின்று திருவாசகத்தைப் படித்து ஆனந்தம் அடைந்தார்.

“நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க’ என்ற முதல் அடியிலேயே தன் உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்துவிட்டார். சிவபெருமானே மானிட வடிவம் தாங்கி மாணிக்கவாசகரை ஆட்கொண்டு அருளிய திருவாசகத்தை திருவேட்டில் பொறித்து பெருமைசேர்த்தார்.

திருவாசகம் பயின்றால் இறைவன் அருள் கிடைக்கும். பிறவிப் பிணி நீங்கிப் பேரானந்தம் அடையலாம்.

 


ஆனி சுவாதி- 27-6-2015

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் உருத்ரோதன வருடம், ஆனி மாதம், சுக்ல பட்சம், ஏகாதசி திதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை, சுவாதி நட்சத்திரத்தில் முகுந்தாச்சார் யாருக்கும் பதுமையாருக்கும் ஓர் ஆண் குழந்தை பிறந்தது. விஷ்ணுசித்தர் என்று பெயரிடப்பட்ட அம்மகவே கருடனின் அம்சமாகக் கருதப்படும் பெரியாழ்வார். இவர் இயல்பாகவே வடபெருங்கோவிலுடையான்மீது பக்திமிக்கவர். எம்பெருமானுக்கு எந்த தொண்டு செய்யலாம் என்று சிந்தித்தபோது, கம்சனின் மாலைக் காரனிடம் கண்ணன் பூக்களை இரந்து, அவற்றை சூடிமகிழ்ந்த நிகழ்வால் கவரப்பெற்றார். எனவே மாலைகட்டி சாற்றுவதே அவ னுக்கு உகந்ததென முடி வெடுத்தார். அதன்படி நந்தவனம் உண்டாக்கி, மாலைகட்டி அதை பெருமானுக்கு சாற்றி மகிழ்ந்தார்.

அக்காலத்தில் பாண்டிய மன்னனான ஸ்ரீவல்லபதேவன் ஓரிரவு நகர்வலம் வரும்போது, ஒரு திண்ணையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த புதியவனைக் கண்டான். அவனை எழுப்பி, “”நீ யார்?” என்று கேட்டான்.

“”ஐயா! நான் ஒரு அந்தணன். கங்கையில் நீராடி வருகி றேன்” என்றான் அவன்.

மன்னன் அவனிடம், “”உனக்குத் தெரிந்த நீதி ஏதும் உண்டாகில் சொல்” என்று கேட்டான்.

அவனும், “”மழைக்காலத்தின் தேவையை மற்ற எட்டு மாதங்களிலும், இரவின் தேவையை பகலிலும், முதுமையின் தேவையை இளமையிலும், மறுமையின் தேவையை இம்மையிலும் தேட முயற்சிசெய்ய வேண்டும்” என்றான்.

மன்னன் மறுநாள் தன் குலகுருவான செல்வநம்பியிடம் இதைச் சொல்லி, “”நமக்கு  இப்போது குறையொன்றுமில்லை. மறுமைக்காக நாம் செய்யவேண்டிய முயற்சி என்ன?” என்று கேட்டான்.

செல்வநம்பி, “”நாட்டின் சான்றோரைத் திரட்டி அவர்கள்முன் இக்கேள்வியை வைப்போம். சரியான விளக்கம் தருவோருக்கு தக்க பரிசாக பொற்கிழி அளிப்போம்” என்றார்.

மன்னனும் மிகுந்த பொற்காசுகளைக் கொண்ட பொற்கிழியை ஒரு தோரணத்தில் கட்டி, சான்றோரைத் திரட்ட ஆணை யிட்டான்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வாரின் கனவில் தோன்றிய எம்பெருமான், “”கிழியை அறுத்து வா” என்றார். “”அது வேதாந்தபர மான சான்றோர்க்கு கைகூடும். நானோ ஏதுமறியாதவன்” என்ற ஆழ்வாரின் வாதத்தை பரமன் ஏற்கமறுத்தான். விழித்தெழுந்து அது விடியற்போது என்றுணர்ந்த ஆழ்வார், இது இறைவனின் ஆணை என மதுரைக்குப் புறப்பட்டார்.

மதுரையில் ஆன்றோர் நிரம்பிய மன்னனின் அவையை பெரியாழ்வார் அடைந்தபோது, அரசனும் செல்வ நம்பியும் அவரை வரவேற்றனர். அங்கிருந்த மற்ற அறிஞர்கள் “வேதங்களின் சாரம் அறியாத வரை வேந்தன் வரவேற்பதா?’ என்று சலசலத்தனர். என்றாலும் செல்வநம்பி, மறுமைக்குத் தேவையான மார்க்க தரிசனம் காட்ட ஆழ்வாரை வேண்டினார். ஆழ்வாரும் “ஸ்ரீமன் நாராயணனே பரமபுருஷன்’ என்று ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, இதிகாச, புராண மேற்கோள்களால் விளக்கினார். அப்போது கிழி கட்டப்பட்டிருந்த தோராணமானது அவர்முன் வளைந்து, கிழியை அறுக்க ஏதுவாக நின்றது. வேந்தரும் மாந்தரும் வியக்க, விரைந்து கிழியறுத்தார் ஆழ்வார்.

இது கண்ட மன்னனும் நம்பியும், மற்றுள்ள ஆன்றோரும் மக்களும் அவரைப் பணிந்தனர். மன்னன் இவருக்கு பட்டர்பிரான் என்ற விருது கொடுத்து யானை மேலேற்றி, “வேதப்பயன் கொள்ளவல்ல மெய்நாவன் வந்தான்’ என்று விருது ஊதச் செய்து, தானும் தன் பரிவாரங்களும் உடன்வர நகர்வலம் வந்தான். இக்கோலாகலத்தைக் காணுமாறு தன்மக்களை அரசன் பணித்தபோது, தன் பக்தனின் மாட்சிமை காணவந்தாற்போல் ஸ்ரீமன் நாராயணன் பிராட்டியருடன் கருடன் மீதேறி, இந்திரன் முதலான தேவர்கள் துதிக்க காட்சிதந்தார். ஆழ்வார் எம்பெருமானின் கண்ணுக்கினிய பேரழகைக் கண்டு மனமகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், அவர்மேல் கண்ணேறு பட்டுவிடுமோ எனக் கருதி திருப்பல்லாண்டு பாடியருளினார்.

மன்னன் மற்றுள்ள பக்தர்களையும் தன்னோடு பாடச் செய்தார்.

கிழியறுத்தான் காதல் பாசுரம்

“பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு
பலகோடி நூறாயிரம்
மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா உன்
செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு’

என்னும் முதல் பாசுரத்தில், பெரியாழ்வார் இவ்வுலகினைப் படைத்த இறைவனையே “பல்லாண்டு நீ வாழவேண்டும்’ என்கிறார். எத்தகைய உயர்ந்த குணம். நாமாக இருந்தால் இறைவனைக் கண்டு ஆச்சரியமும் இன்ப அதிர்ச்சியுமுற்று மயங்கியிருப்போம். அல்லது இதைக் கொடு, அதைக் கொடு என்று வேண்டுதல் பட்டியல் வாசித்திருப்போம். ஆனால் பெரியாழ்வாரோ இறைவனை எண்ணற்ற பல்லாண்டு பல்லாயிரமாண்டுகள் வாழ்க என வாழ்த்துகிறார்.

இறைவன் எப்போதும் பல்லாண்டு வாழ்கிறான். இது அந்த பாண்டி மாநகர் வீதிகளில் திரண்டிருந்த பல்லாயிரம் மக்களுக்கு ஒரு செய்தி. இறைபக்தி, கோவில் வழிபாடு போன்றவை வளருதல் வேண்டும்; நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் போன்ற திராவிட வேதம் நித்தமும் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆன்மிகமும் அது ஒட்டிய கலாச்சாரமும் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கடமையும் இங்கே உணர்த்தப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

அடுத்த வரியில் பெரியாழ்வார் கிருஷ்ணாவதாரத்தைப் புகழ்ந்து பாடுகிறார். மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணன் யார்? “மல்’ என்றால் அளவற்ற சக்தி என்று பொருள்.  (Abundant Power). இத்தகைய அளவற்ற சக்தியை மையமாகக் கொண்ட விளையாட்டு யுத்தம், மல்யுத்தம் எனப்படுவது. மதுராபுரிக்கு வரும் கண்ணனை மாய்க்கும் பொருட்டு சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சலன், தோசலன் போன்ற தலைசிறந்த மல்யுத்த வீரர்களை தயாராக வைத்திருந்தான் கம்சன். அவர்களோடு மோதி வீழ்த்தினான் கண்ணன். அதனால் அவன் மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணனாகிறான். அத்தகையவனின் சிவந்த திருவடி களே நமக்குத் தஞ்சம்.

மனம் மகிழ்ந்து பணிந்த மன்னனை வாழ்த்தினார் பெரியாழ்வார். அவன் தந்த பரிசில்களை ஏற்று ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் திரும்பினார். பொற்கிழியையும் பரிசில்களையும் வட பெருங்கோவிலுடையானுக்கு சமர்ப்பித்துவிட்டு, எப்போதும்போல் மாலைகட்டி சாற்றும் தொண்டைத் தொடர்ந்தார். தன் மனதுக்கினிய அவதாரமான கண்ணபிரானின் தீராத விளையாட்டுகள் மற்றும் பெரியாழ்வார் திருமொழி எனும் திவ்யப்பிரபந்தமாக உலகம் உய்யப் பாடியருளினார்.

“நல்ல திருப்பல்லாண்டு நான்மூன்றோன் வாழியே; நானூற்றறுபத்தொன்றும் நமக்குரைத்தான் வாழியே; தொடைசூடிக் கொடுத்தாளை தொழுமப்பன் வாழியே; செல்வநம்பி தனைப்போல சிறப்புற்றான் வாழியே; சென்றுகிழியறுத்துமால் தெய்வமென்றான்வாழியே; வில்லிப்புத்தூர் நகரத்தை விளங்கவைத்தான் வாழியே; வேதியர்கோன் பட்டர்பிரான் மேதினியில் வாழியே.’

இம்மஹனியரின் அவதார நன்னாள் இவ்வருடம் ஜூன் 27-ல் அமைகிறது. ஆழ்வாரின் அவதாரத் தலமான ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பத்து நாட்கள் விழா நடைபெறும். மற்ற தலங்களிலும் ஒருநாள் வைபவமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

படம்: எம்.என்.எஸ்.

வேறு வேலை, வேறு இடம், தனி ரூம். பித்துக்குளி நண்பர்கள் இருந்தார்கள். காசு வைத்துவிட்டு பின்பக்கம் போய் திரும்பினால் காணாமல் போய்விடும். பூட்டு போட்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஐம்பது வயது ஆள், பூட்டப் படாத என் பெட்டியைத் திறந்து ஏழு ரூபாய் எடுத்ததை கண்ணால் பார்த்தேன். ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவருக்கு சொந்த வீடு இருந்தது. சொத்தும் இருந்தது. ஆனாலும் அடுத்தவர் காசைத் திருடும் புத்தியும் இருந்தது. “அவன் காசுதானே திருடினான். நீ திருடியது என்ன’ என்று கேள்வி கேட்டுக்கொண்டேன். உடம்பு நடுங்கியது. நாடி சுத்தி, தியானம் என்ற விஷயங்கள் கரையேற்றும் என்று நம்பி அதில் ஈடுபட்டேன். நாடி சுத்தி செய்ய முடிந்தது. காமமும் இருந்தது. காமம் அமைதியாகவும் நின்றது. ஆரவாரமும் செய்தது. மிகப்பெரிய போராட்டமான காலம் அது. என்னென்னவோ சொல்லித் தரப்பட்டது. “ஈரக்கோமணம் கட்டிக்கோ’ என்று சொன்னார்கள். “குளிச்சிட்டு படு நல்லாயிருக்கும்’ என்றார்கள். “அடிக்கடி மொட்டை அடிச்சுக்கோ. நல்லா தலைக்குக் குளி. மூளை சூடு குறைஞ்சா உடம்பு சூடு குறையும். மொட்டை அடிச்சுண்டா அந்த நிலையே அந்த முகமே உன்னை பெண்கள் பக்கம் போகவைக்காது. க்ராப்பும், தடிமனான உடம்பும், கொழுத்த கன்னமும்தானே ஆடவைக்கிறது. சோற்றைக் குறை. கேன்டீன்ல எடுத்தவுடனே மோர் சாதத்திற்கு போய்டு. எதற்கு பருப்புக் குழம்பு. அத்தனையும் சத்து. சத்துதான் எதிரி. உயிர்வாழ சாப்பிடு போதும்.’

டிராக்டர் கம்பெனி கேன்டீனில் வெறும் மோர் சாதமும், தொட்டுக்கொள்ள காயுமாய் உணவை முடித்தவன் நான் ஒருவனே. இரவு வெறும் வாழைப்பழம் மட்டுமே உணவு என்று வைத்திருந்தேன். ஆனாலும் இவையெல்லாம் சாதாரண உணவுகளைவிட மிகப்பெரிய சத்துக்கள் கொண்டவை என்பது பின்னால் தெரியவந்தது. காலையில் பொங்கல், மத்தியானம் தயிர்சாதம், இரவு வாழைப்பழம். ஈரக்கோமணம். எருமை மாடு மாதிரி உடம்பு இருந்தது. தடைகளை வெட்டி வெட்டி முன்னேறிய காலம் இது. “சண்டை போடாமல், காமம்- அது என்ன? விசாரித்து அறி’ என்பது என்னுள் விதைக்கப்பட்டது. “செயலில் ஈடுபடும்போதே அதைப் பற்றி விசாரி. உன்னுள் என்ன இருக்கிறது. அது பிஸ்கெட்டா. அரைமணி நேரம் கிடைத்தால் சாப்பிடலாம். அரை மணி ஆகிவிட்டதா. இன்னொரு அரைமணி தள்ளிப்போடு. சர்க்கரைப் பாகில் தோய்த்த பாதுஷாவா. நாளைக்கு சாப்பிடு. தள்ளிப்போடு. ஒத்தி வை. காமத்தை, துக்கத்தை, கோபத்தை, பசியை, எல்லாவற்றையும் விலக்கி நிறுத்து. நிதானமாக அனுபவி. கோபத்தை நிதானமாக வெளிப்படுத்து. ருசியை நிதானமாக அனுபவி. துக்கத்தை தள்ளி வை.’ இருபத்தியோரு வயது. ஐநூற்று அறுபது ரூபாய் சம்பளம். பத்து கிலோமீட்டர் சைக்கிள் பயணம். அவ்வப்போது கடற்கரை அலையில் இடையறாத மந்திரஜபம், நாடி சுத்தி, பிராணயாமம், தியானம், மகரிஷி மகேஷ் யோகி சங்கத்தில் கற்றுக்கொண்டது என்று ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் உள்ளுக் குள் நிரம்பிக்கிடந்தன. “”பி.காம் பஸ்ட் க்ளாஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.காம் சேந்திருக்கேன்.” “”எம்.பி.பி.எஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.எஸ். பண்றேன்.”

“”பி.இ முடிச்சுட்டேன். பிலாயில ஒர்க் பண்றேன்.  ஹிந்தியில கவிதைகூட எழுதறேன். ஹிந்தி ரொம்ப ஈஸியா. எதுக்கு கத்துக்க மாட்டேன்றீங்க. அவன் பி.ஏ. இங்கிலீஷ் லிட்ரேச்சர். இண்டியன் ஏர்லைன்ஸ்ல ட்ராபிக் மேனேஜர்.”

“”அப்படின்னா.”

“”பெட்ரோல் எடை இவ்வ ளவு- அப்போது பயணிகள் எடை எத்தனை- அப்போது பயணிகள் எடுத்துப் போகின்ற உடமைகள் எத்தனை- மீதி ஏற்றப் படுகின்ற பார்சல்கள் எத்தனை என்று கணக்கிட்டு விமானத்தில் ஏற்றவேண்டும். இதுவரை மற்றவைகளை தவிர்க்கமுடியாது. ஏற்றுகின்ற பார்சல்களை எடை போட்டு கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ சேர்க்கவேண்டும். நான் சொன்னால்தான் விமானம் புறப்படும். என் கையெழுத்து இருந்தால்தான் பைலட் விமானத்தை சுழலவைப்பார்.”

“”என்ன சம்பளம்?”

“”இரண்டாயிரத்து அறுநூறு ரூபாய். மாதத்திற்கு இரண்டு முறை விமானப் பயணம் இலவசம். அதைத் தவிர ஆன் டூட்டியாக சிலசமயம் இங்கும் அங்கும் போகவேண்டியிருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு பைலட் உடைபோல இருக்கும். ஆனால் நான் பைலட் அல்ல. ட்ராபிக் மேனேஜர்.” பி.ஏ. படித்தவன் ஆகிருதியாய்,

அழகாய் எதிரே நின்றபோது இன்னும் நான் ஜெயிக்கவில்லையோ என்ற ஏக்கம் வந்தது. ஆனால் அவனுக்கும் தமிழ்க்கவிதையில் ஈடுபாடு இருந்தது. “”பாலா, உன் கவிதை சூப்பர்டா.”

“”எந்தக் கவிதை?”

“”கவிழ்ந்த இருட்டில் மறைந்து கிடந்த உயரத் தென்னை நெற்றொன்று, வீசிய காற்றில் பிடிப்பைத் தளர்த்தி மண் ணில் விழுந்தது சொத் தென்று, இருளில் கையை உயர்த்தித் தடவி நெற்றைத் தேடிய ஐயங்கார், திரும்பக் காயுடன் என்னை குனிந்து கேட்டார், தூங்கலையா. பதிலாய் மெல்லிய சிரிப்பைக் கொடுப்பினும் மனசோ சொல்லும் வெகு உரக்க. நெற்றுத் தென்னை கழன்றதற்கே தூக்கம் போச்சே உங்களுக்கு. நெஞ்சே கழன்று வீழ்ந்து கிடக்க தூக்கம் எங்கே சொல்லுங்கோ. சாவடிச்சடா படவா. லவ் பண்றயா.”

“”இல்லடா. லவ் பண்றமாதிரி நினைச் சுக்கறேன்.”

“”வேணாம். லவ் பண்ணாத. கவுத்துர்றாளுங்க.

பேசாத அப்பா- அம்மா சொல்ற பொண்ண கல்யாணம் செய்துக்கோ. எனக்கு பாத்துண்டு இருக்கா. நான் மூணு பேர செலக்ட் பண்ணி வைச்சிருக்கேன். எந்த இடத்தில வசதியா இருக்கோ, எந்த இடத்தில சௌகரியமா நம்மள நடத்துவாளோ அந்த இடத்தில பொண்ணு பாத்துக் கொடுன்னு சொல்லியிருக்கேன்.”

இரண்டாயிரத்து அறுநூறு சம்பளக்காரன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல முடியுமா? உடன் சகோதரியே பிறக்காது, இன்னும் இரண்டு தம்பிகள் இருப்பவன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல இயலுமா.

டிராக்டர் கம்பெனியிலும் வேலைப்பளு அதிகம். பயண நேரமும் அதிகம். பஸ்ஸில் ஏறி பயணப்பட்டால் சிலசமயம் ஒன்றரை மணி நேரம்கூட ஆகும். சைக்கிளில் முக்கால் மணி நேரத்தில் போய்விடலாம். ஆனால் முதுகு வலிக்கும். அயர்ச்சியாக இருக்கும். சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவு என்பது தவிர, கொஞ்சம் கூடுதலான சம்பளம் என்பது தவிர, சிம்சன் கம்பெனியின் குமாஸ்தா என்கிற அலட்டல் தவிர வேறொன்றும் அங்கு சுவையாக இல்லை.

இதற்கு அந்த கம்பெனி காரணம் இல்லை. என்னுடைய புத்தி. உட்கார்ந்து ஒரு இடத்தில் வேலை செய்கின்ற புத்தியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிழலாய் ஃபேனுக்கு அடியில் உட்கார்ந்து, காலையில் மோரும் பிற்பகல் ஜுசும் இரண்டு வேளை டீயும் குடித்து, சொன்னதைச் செய்கின்ற வேலை. எந்த புத்திக்கூர்மையும் தேவைப்படவில்லை. எழுந்திரு, உட்கார், இதைச் செய், அதைச் செய், இங்கு வா, அங்கு போ என்ற கட்டளைகளை நான் நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.

இது ஒரு மக்குத்தனமான வாழ்க்கை. புத்தி அந்த அலுவலகத்தில் ஈடுபடவேயில்லை. அலு வலகத்தில் ஈடுபடாது எழுதியோ, பாடியோ, ஆடியோ சம்பாதிக்கின்ற ஒரு விஷயத்தை என் வீடு ஆதரிக்கவில்லை. “மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு கவலையில்லாத இருக்கணும். வேலை செய்தா டிராக்டர் கம்பெனி வேலை செய்யணும். சொல்லிப்பாரு. அதை விட்டுட்டு நான் கதை எழுதிண்டு இருக்கேன். கவிதை எழுதிண்டு இருக்கேன்னு சொல்றது மரியாதையாவா இருக்கு. எப்ப பாட்டு கத்துண்டு, எப்ப நீ கச்சேரி பண்ணி…’  எனக்கு மைக் பிடித்து சினிமா பாட்டு பாடும் ஆசை இருந்தது. ஆனால் அதில் காசு வராது. கொஞ்ச ரூபாய் காசுக்காக வாழ்க்கையை அலுவலகத்தில் அடமானம் வைத்த பலபேர்களில் நானும் ஒருவன்.

ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. ஒருமனதாக டிராக்டர் கம்பெனியில் வேலைசெய்ய முடியவில்லை. நன்றாக வேலைசெய்கின்ற திறன் மட்டும் ஒரு கம்பெனியில் மரியாதையைக் கொடுத்து விடாது. இணக்கமாக, அனுசரணையாக, நேரம் தெரிந்து பேசவேண்டும். இதை சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ஜால்ரா அடிக்க வேண்டும்.

“”என்ன சார் இருமறேள். நல்லாயில்லயே.”

சட்டென்று மேனேஜர் நெற்றியில் கைவைத்து, “”சுடறது சார். ஜுரம் இருக்கு.”

“”தெரியலையேடா.”

“”எனக்குத் தெரியறது. உள்ளுக்குள்ள இருக்கு. காத்தால என்ன சாப்டேள். ஒரு அனாசின் போட்டுக்கோங்கோ.”

இந்த மாதிரி விஷயங்களெல்லாம் கைப்பையில் தயாராக இருக்க வேண்டும். இப்படி பலநூறு வித்தைகள் இருக்கின்றன.

“”அவன் பெரிய அயோக்கியனா இருக்கானே.”

“”படு அயோக்கியன் சார். உங்களுக்குத் தெரியாது. எனக்கு நிறைய கதை தெரியும்.” ஏதாவது இரண்டு கூடசேர்த்து இடவேண்டும்.

“”அவனப் பார்த்தா பாவமா இருக்குப்பா.”

“”ஆமாம் சார். ரொம்ப பாவம். இந்த கஷ்டம் யாருக்கும் வரக்கூடாது.” கூட இரண்டு சேர்த்து அவனைப் பற்றி பரிதாபப்பட்டும், புகழ்ந்தும் பேசவேண்டும். இதற்குப் பெயர்தான் அனுசரணை. இது தெரியாதுபோனால் வாழ்க்கையில் எங்கிருந்தாலும் ஜெயிக்கமுடியாது.

இது சரியா, தவறா? அதுவல்ல பிரச்சினை. இதை உன்னால் முழுமனதாகச் செய்யமுடியுமா முடியாதா. அதுதான் பிரச்சினை.

முழுமனதாகச் செய்தால் உன் மனோநிலை எப்படி இருக்கும். செய்யாது போனால் எப்படி இருக்கும்.

“”என்னடா இது. அவன் வறான் போறான். குட் மார்னிங்கறான். ஒரு ஓரமா நிக்கிறான். ஜோக் அடிச்சாலும் சிரிக்க மாட்டேங்கறான்.”

“”அவன் பெரிய இன்டலெக்சுவல் சார். கதை எழுதறானோன்னோ. ஆனந்தவிகடனிலும், குமுதத்திலும் வருதோன்னோ. அதனால ஒரு கித்தாப்பாதான் இருக்கான்.”

“”கதை எழுதறானா? இங்க ஆஃபிஸில் வேலை செய்துண்டு என்ன கதை எழுதறது.”

“”சொல்லிப் பாத்துட்டேன். இங்க ஆஃபிஸ்ல வேலை செய்யறதுல அவ்வளவு இஷ்டமில்ல. உங்களுக்கு அவனைப் பிடிக்கலைன்னா வேற டிபார்ட்மென்டுக்கு மாத்திடுங்கோ. நம்ம டிபார்மென்டுல வேலை செய்ய காத்துண்டு இருக்கா.”

குழி பறிப்பவர்கள் என்று இவர்களுக்குப் பெயர். நேரிடையாக கோபப்பட்டு எகிறுகிறவர்களைவிட மிக மோசமானவர்கள்.

“”உன்னபத்தி அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் அவருக்கு இல்லப்பா. வேற யாரும் உனக்கு சொல்லமாட்டா. நான் சொல்றேன். நான் எத்தனையோ தடவை சப்போர்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேன். அவர் முரட்டுப்பிடிவாதமா இருக்கார்.” நம்மிடம் வேறுவிதமாகப் பேசுவார்கள்.

“உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார் உறவு கலவாமை வேண்டும். மதி வேண்டும். நின் கருணை நிதி வேண்டும். நோயற்ற வாழ்வு நான் வாழவேண்டும்.’

எது நோய்? அடுத்தவரை வஞ்சிப்பதும், இடையறாது அதற்கு யோசிப்பதும்தான் மிகப்பெரிய நோய்.

இவர்களிடத்திலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள நான் சென்னையில் கந்தசாமி கோவில் என்று புகழப்படும் கந்தக்கோட்டத்திற்கு செவ்வாய்க்கிழமையில் போனேன். எதிரிகளை நான் பொறுத்துக்கொள்வேன். துரோகிகளைத்தான் என்னால் அடையாளம் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த ஆபாசத்தைத்தான் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. முருகர் உபாசனையில் ஒரு உக்ரம் உண்டு. “தனத்தன தனத்தன, திமித்தமி திமித்தமி, டகுக் குடுக் டுடுடொன் தனபேரி’ என்று மந்திர உச்சாடனங்கள் கலந்த பாடல்கள் உண்டு. இதற்குப் பலன் இருந்தது. முருகர் காரணமா. என் மன ஒருமையா. அல்லது வேறு ஏதேனுமா. துரோகிகள் அடிபட்டார்கள். அவர்கள் துரோகத்திலேயே அவர்கள் சிக்கிக்கொண்டார்கள்.

கந்தக்கோட்டம் எதிரிகளை ஜெயிக்கக்கூடிய, அதற்கு உதவக்கூடிய ஒரு இடமென்பது என் அபிப்ராயம். அநியாயமான தாக்குதலிலிருந்து அந்த தரிசனம் காப்பாற்றுகிறது. அது ஒரு வெற்று நம்பிக்கை. பயந்து அலையும் ஒரு இளைஞனுடைய பிடிப்பு. மனிதர்கள்மீது நம்பிக்கையிழந்து கடவுளை கைக்கொள்ளும் முயற்சி. தன்னைப் பற்றிய தெளிவை கடவுள் தருவார் என்கிற எண்ணம். அந்தக் கோவிலின் உள்ளே நான்கு பக்கமும் கட்டடங்கள் இருக்க, அதன் குளத்துப் படியில் அமர்ந்து வெறுமே தண்ணீரை வேடிக்கை பார்க்கும்போது, அலுவலகத்தில் செய்யவேண்டியதும் செய்யக் கூடாததும் எனக்குப் புரிந்தன. பதட்டமாக ஈடுபடாத கடவுள் வழிபாடும் என்னை அமைதியாக்கிற்று. அந்த அமைதி அலுவலகத்தில் அதிகம் உதவிபுரிந்தது.

விதம்விதமாக சம்பாதிக்கலாம். அதன் விளைவென்ன. முதலில் ஏற்படுவது பயம். யார் எப்போது காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறார்கள்- எவரால் என்னவிதமான தொந்தரவு வரும் என்கிற பயம்.

எனவே, எந்தவித குறுக்குவழியும் இல்லாத நேரான ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் வாழ்வில் பயமில்லாது இருக்கலாம்.

வாழ்வில் பயமில்லாதபோதுதான் எழுத்துப் பணி சிறப்பாக இருக்கும். நீ சம்பாதிக்கிற ஆளா. அல்லது எழுத்தாளனா. எப்படியாவது ஏதாவது சம்பாதிக்க ஆசைப்படுகிறாயா. அல்லது இருப்பது போதும் என்கிற மனப்பான்மையா.

நான் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன். நான் எழுத்தாளன் என்று தெள்ளத் தெளிவாக முடிவுசெய்துகொண்டேன். மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு சம்பாதி என்று சொன்னார்களே. இந்த டிராக்டர் கம்பெனி மூன்று வேளை மோர் சாதத்திற்கு. என் வளர்ச்சிக்கு, என் அடையாளத்திற்கு, என் சிறப்பிற்கு நான் எழுத்தாளனாக மாறுவதே மிக முக்கியம் என்ற தெளிவு வந்துவிட்டது.

என் கதைகளைப் பாராட்டி எழுதிய சாந்தாவை நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். என் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பு தருவாள் என்று திடமாக நம்பினேன். திருச்சியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த, அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருந்த சாந்தா சென்னைக்கு வரவேண்டும். இடமாற்றம் என்பது நிச்சயம் கிடையாது. அப்படியொரு தனித்த அரசாணை இருக்கிறது. எனவே, அதற்கான முயற்சிகள் எவர் செய்தாலும் அது தோல்வியில்தான் முடியும். நான் மனம் சோரவில்லை. கடவுள்மீது பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு, மிக முக்கியமான அரசியல் நண்பர்களை சந்தித்தேன். அதில் ஒருவர் வலம்புரிஜான். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பிப் பாராட்டிக்கொள்கிற நண்பர்களாக இருந்தோம். “உன் வாழ்க்கைக்கு இது உற்சாகம் தருமெனில்- உன் எழுத்திற்கு இவர்கள் துணை அவசியம் எனில் எப்படியாவது சென்னைக்குக் கொண்டுவருவது என்னுடைய வேலை’ என்று சொல்லி, ஒரே வாரத்தில் சாந்தாவை சென்னைக்குக் கொண்டுவந்தார்.

சாந்தா வந்த அடுத்த வாரம் கமலாவின் முன்னால் நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். கல்லெடுத்து அடித்தவரும், மண் தூவி சபித்தவரும், தலையில் விபூதி கொட்டி வசைபாடியவரும் உண்டு. நான் பயப்படவே இல்லை. பதிலுக்கு கோபப்படவில்லை. பல் கடிக்கவில்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தேன். கமலாவை நான் அவளது விட்டுக்கொடுத்தலுக்காக அதிகம் கொண்டாடினேன். “ஒருக்காலும் பிரியமாட்டேன்’ என்கிற நம்பிக்கையை அதிகம் ஏற்படுத்தினேன்.

இந்த அமைதியான போருக்குக் காரணம் தியானம். தியானத்தின் ஆரம்பத்தில் செய்துவந்த மந்திரஜபம். மந்திரஜபத்திற்கு முன்னால் செய்து வந்த மூச்சுப் பயிற்சி.

இது குறித்து சரியா தவறா என்று சமூக விமர்சனங்களுக்கு, என்னுடைய மனோநிலைமையும் தேவையும் தெரியாது. அதைப்பற்றிய அக்கறை இல்லாமல்தான் அவர்கள் விமர்சனம் செய்வார்கள். அந்த விமர்சனத்தை எதிர்த்தோமானால் இன்னும் உரக்க கத்துவார்கள். மறுத்தோமானால் முஷ்டி மடக்குவார்கள். பேசாமல் இருந்தால் தானாக ஓய்வார்கள். எதிர்த்த எழுத்தாளர்கள் பலர் என்னை எதிர்க்கிறோம் என்பதில் அதிகம் விளம்பரமானார்கள். “பாலகுமாரன் முக்கியமானவர் அல்லவா. அவர் செய்தது தவறல்லவா’ என்று என்னுடைய பிரகாசத்தை மையமாக்கி, அதை இருட்டடிப்பு செய்தால் தாங்கள் பிரகாசமாக இருக்கமுடியும் என்று கணக்கு போட்டார்கள்.

அலுவலகத்தில் இருந்தவர்களுக்கு பொறாமை அதிகம் இருந்தது. “நாலாயிரம் சம்பளத்தோட ஃபஸ்ட் ஒய்ஃப். நாலாயிரம் சம்பளத்தோட இரண்டாவது ஒய்ஃப். இவனுக்கு ஆறாயிரம் சம்பளம்’ என்றெல்லாம் துண்டு பேப்பரில் கணக்கு போட்டார்கள். “சம்பளம்தானா, வேற ஏதாவது சொத்து இருக்குங்களா’ என்று கேள்வி கேட்டார்கள். இப்படி அலுவலகத்தில் கேட்ட எவருக்கும் வாழ்க்கைபற்றி எந்தக் குறிக்கோளும் இல்லை. ஜெயிக்கவேண்டும் என்கிற பரபரப்பு இல்லை. “தேடிச் சோறு தினம் தின்று’ என்கிற ஆட்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய அவசரமான வாழ்க்கைக்கு நடுவே என் இரண்டாவது திருமணம் பல்லிடுக்கில் மாட்டிக்கொண்ட புளியோதரை வேர்க்கடலையாய் இருந்தது. குச்சி போட்டு குத்தி அதை அரைத்துத் தின்பதே ஒரு ருசியாக இருந்தது.

லட்சியத்தில் அடையும் வெற்றிதான் கேலிகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் பதிலாக இருக்கமுடியும். நான் எழுதுவதை விடவேயில்லை. எழுதுவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் எதையும் அனுமதிக்கவே இல்லை. கடும் உழைப்பு என்பதற்கு நான் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தேன். ஒரு நாளைக்கு நான்கு மணி நேரமே தூங்கினேன்.

மற்ற நேரங்களில் படித்தேன். எழுதினேன்.

இலக்கிய கூட்டங்களுக்குச் சென்றேன். ஆங்கில நாவல்களும், தமிழ் இலக்கியமும் மாற்றி மாற்றிப் படித்த காலகட்டங்கள் அவை. மூன்று மணி நேரம் எழுந்திருக்காமல் எப்படி படிக்கமுடிகிறது என்று சாந்தா வியந்தாள். குறைவாகத் தூங்க எனக்கு தியானம்தான் உதவியது.

அலுவலகம் போய்வந்து குளித்துவிட்டு திருநீறு இட்டுக்கொண்டு, தெருமுனையில் இருக்கின்ற ஆஞ்சனேயர் கோவிலில் மாலை நேரம் பனியனும் லுங்கியும் மேலே துண்டுமாய் உட்கார்ந்து வெறுமே அரட்டை அடிக்கிற கூட்டம் இருந்தது. “இந்திராகாந்தியைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்’ என்று கேள்வி கேட்டு அவர்களாக பேசுவார்கள். அரசியல் அலசலில் எந்த லாபமும் இல்லை. எந்த முடிவுக்கும் வரமுடியாது. வெறுமே இரண்டேகால் மணி நேரம் உரத்த குரலில் பேசி சிரித்து முட்டாள்தனமாக கலைகின்ற கூட்டம் அது.

யாரை நண்பர்களாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்ற தெளிவு அந்த நேரம் எனக்குத் தேவையாக இருந்தது. வெளிப்பக்கம் யாருமே நண்பர் இல்லை. என் இரண்டு மனைவியர் மட்டுமே நான் நம்புகின்ற நண்பர்கள். உயிர் கொடுக்கும் நண்பர்கள் என்று எனக்கு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எவருமில்லை. விலகி நின்று கரம்கூப்பும் நண்பர்களே எனக்கு அதிகம். இது எனக்கு சௌகரியமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை, என் தினசரி நடவடிக்கை  என் கையில் இருந்தது. நண்பனுக்காக திரைப்படம் போதல், நண்பனுக்காக ஊர் சுற்றுதல், நண்பனுக்காக மூட்டை தூக்குதல் என்பதெல்லாம் எனக்கில்லை. அதேபோல சின்னஞ்சிறு உதவிகளைக் கேட்பதும் எனக்குப் பிடித்தமானதாக இல்லை. என் அறையை நான் சுத்தம் செய்வதுபோல வேறு யாரும் சுத்தம் செய்யமுடியாது. என் மனைவியையும் அதில் நான் ஈடுபடுத்த மாட்டேன். கதை எழுதுவதைப் பற்றி, படித்த இலக்கியம் பற்றி நண்பர்களிடம் பேசுவதில்லை. யாராவது பேசினால் சிறிது நேரம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். மற்றவர்களுடைய எடை மதிப்பு எனக்குள் வரக் கூடாது என்பதே என்னுடைய எண்ணமாக இருந்தது.

இது இவ்விதம் இருக்க, கடவுள் பற்றிய விஷயத்தை நான் எவரோடும் கலந்து ஆலோசித்தது இல்லை. கேள்வி கேட்டதில்லை. ஆன்மிகப் பெரியவர்கள் என்று சிலரிடம் நான் இதைக் கேட்டபோது, அருகே இருப்பவர்கள் சிரிப்பதற்குத்தான் அந்தக் கேள்வியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். “”கடவுள் தூணிலும் இருக்கார், துரும்பிலும் இருக்கார். இதோ இந்த தூணிலும் இருக்கார். போய் உடைச்சுடாதே. பாத்துப் பாத்துக் கட்டினது”

என்று ஒரு பெரியவர் ஜோக் அடித்தார். கூட்டம் சிரித்தது.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவாரோன்னு உங்களுக்கு பயம்” என்று நான் திருப்பி அடித்தேன். நரசிம்மர் வரமாட்டார் என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. வருவார் என்று தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஆனால் அவர் சூட்சுமம் மிகுந்த ஆள்.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவார். அது நிச்சயமா தெரியும். வந்து உன்னைக் கிழிச்சு குப்பையில போட்டாக்கா நான் என்ன செய்வேன். நான் இல்ல கோர்ட்டு கேசுன்னு அல்லாடணும்” என்று சொல்ல, கூட்டம் மறுபடியும் சிரித்தது. என் கேள்வி அபத்தமாய்ப் போயிற்று. இனி எவரிடமும் இதைப்பற்றி கேட்கக்கூடாது; கடவுள் பற்றி விசாரிக்கக்கூடாது என்று நான் தீர்மானம் செய்து கொண்டேன்.

கடவுள் தேடல் என் மன உளைச்சலாய்ப் போயிற்று. மனதின் ஓரத்தில் அது வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. எப்பொழுதெல்லாம் தனிமை கிடைக்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் நான் ஒட்டுமொத்தமாக வாழ்வு என்பது பற்றியும், மரணத்திற்கு அப்பால் உள்ள வாழ்வு பற்றியும், யார் இதை நிகழ்த்துகிறார்கள் என்கிற கேள்வியோடும் அலைந்தேன்…

(தொடரும்)